వైద్యో నారాయణో హరి:- సి.హెచ్.ప్రతాప్

 కోనసీమలోని ఒక మారుమూల గ్రామంలో రామయ్య అనే నిరుపేద రైతు తన భార్య లక్ష్మి, పదేళ్ల కుమారుడు చందుతో కలిసి నివసించేవాడు. పగలు రాత్రి కష్టపడి పొలంలో పనిచేస్తూ, తన కొడుకును గొప్ప చదువులు చదివించాలని కలలు కనేవాడు. ఒకరోజు అర్ధరాత్రి వేళ, గాఢ నిద్రలో ఉన్న రామయ్యకు చందు దగ్గుతున్న శబ్దం వినిపించింది. దీప వెలిగించి చూసేసరికి, చందు శ్వాస తీసుకోవడానికి తీవ్రంగా ఇబ్బంది పడుతూ, ముఖమంతా నీలంగా మారిపోవడాన్ని గమనించాడు. ఆ పల్లెటూరిలో ప్రాథమిక ఆరోగ్య కేంద్రం ఉన్నా, ఆ సమయంలో అక్కడ ఎవరూ అందుబాటులో లేరు. బయట చూస్తే కుంభవృష్టిగా వర్షం కురుస్తోంది, ఊరంతా చీకటి కమ్ముకుంది, రవాణా సౌకర్యాలు అస్సలు లేవు.
కొడుకు ప్రాణం కొట్టుమిట్టాడుతుంటే చూడలేక, రామయ్య తన పాత సైకిల్‌పై చందును కూర్చోబెట్టుకుని, ఒక చేత్తో పిల్లాడిని పట్టుకుని, మరో చేత్తో సైకిల్ తొక్కుతూ వర్షంలో తడుస్తూ పది కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న పట్టణ ఆసుపత్రికి బయలుదేరాడు. దారిలో రాళ్లు, రప్పలు, నిండిన గుంతలు దాటుకుంటూ, ప్రాణాలను అరచేతిలో పెట్టుకుని పరుగెత్తాడు. ఆసుపత్రికి చేరుకునేసరికి రామయ్య పూర్తిగా నీరసించిపోయాడు, చందు స్పృహ కోల్పోయాడు. అక్కడే ఉన్న డాక్టర్ వినయ్ అప్పుడే ఒక క్లిష్టమైన సర్జరీ ముగించుకుని ఇంటికి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నారు. రోజంతా శ్రమించి అలసిపోయినప్పటికీ, ఆ తండ్రి ఆవేదనను, పిల్లాడి పరిస్థితిని చూడగానే ఆయనలో అలసట మాయమైపోయింది.
చందు పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉందని, ఒక్క నిమిషం ఆలస్యమైనా ప్రాణానికే ముప్పు ఉండేదని గ్రహించిన డాక్టర్ వినయ్, కనీసం తన కోటు కూడా సరి చేసుకోకుండా నేరుగా అత్యవసర విభాగంలోకి వెళ్లి చికిత్స ప్రారంభించారు. బయట రామయ్య దేవుడి పటాల ముందు మోకరిల్లి తన బిడ్డను కాపాడమని ఏడుస్తూ వేడుకుంటున్నాడు. గంటల తరబడి లోపల మృత్యువుతో పోరాటం సాగింది. డాక్టర్ వినయ్ తన నైపుణ్యాన్ని, ఓర్పును ఉపయోగించి చందుకు కృత్రిమ శ్వాస అందిస్తూ, అత్యవసర మందులతో పోరాడారు. డాక్టర్ గారు ఆ పిల్లాడి నాడిని పట్టుకుని నిమిష నిమిషానికి గమనిస్తూ, తండ్రిలాగే శ్రద్ధ తీసుకున్నారు.
తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటల సమయంలో డాక్టర్ బయటకు వచ్చి, "భయపడకండి, చందు ఇప్పుడు క్షేమంగా ఉన్నాడు" అని చెప్పినప్పుడు రామయ్య గుండె బరువు దిగిపోయింది. మరుసటి రోజు ఉదయం చందు కళ్ళు తెరిచి చిన్నగా నవ్వినప్పుడు, రామయ్యకు ఆ ఆసుపత్రి గది ఒక దేవాలయంలా, డాక్టర్ వినయ్ ఆ దేవుడి ప్రతిరూపంలా కనిపించారు. తాను తెచ్చిన కొద్దిపాటి డబ్బును డాక్టర్ చేతిలో పెట్టబోతే, ఆయన సున్నితంగా తిరస్కరించి, "ఈ డబ్బుతో చందుకు పౌష్టికాహారం కొనిపెట్టు, పిల్లాడి ఆరోగ్యం కంటే నాకు ఏదీ ముఖ్యం కాదు" అని చెప్పారు. అప్పుడు రామయ్య కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతుండగా, డాక్టర్ కాళ్లకు నమస్కరించి, "దేవుడు ఆకాశంలో ఉంటాడని విన్నాను కానీ, భూమి మీద మీలాంటి వారి రూపంలో ఉంటాడని ఈరోజు తెలిసింది" అని గద్గద స్వరంతో అన్నాడు.
వైద్య వృత్తి అనేది కేవలం సంపాదన కోసం చేసే వ్యాపారం కాదు, అది ఒక పవిత్రమైన సేవ. రోగి యొక్క నొప్పిని తన నొప్పిగా భావించి, ఓర్పుతో చికిత్స చేసే ప్రతి వైద్యుడు పూజించదగ్గవారే. సమాజంలో మందులు కేవలం శరీరాన్ని నయం చేస్తే, వైద్యుడి ఇచ్చే భరోసా రోగికి మానసిక ధైర్యాన్ని ఇస్తుంది. ఈ సంఘటన ద్వారా వైద్యుడిని 'వైద్యో నారాయణో హరిః' అని ఎందుకు అంటారో ఆ గ్రామంలో అందరికీ అర్థమైంది. మనిషికి ప్రాణం పోసే బ్రహ్మ దేవుడైతే, ఆ ప్రాణాన్ని నిలబెట్టే వైద్యుడు సాక్షాత్తు ఆ పరమేశ్వరుడితో సమానం.