నామస్మరణ: -సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ఒకానొక గ్రామంలో రామదాసు అనే వృద్ధుడు నివసించేవాడు. ఆయనకు చదువు రాదు, శాస్త్రాలు తెలియవు, కానీ మనసు నిండా భగవంతునిపై అచంచలమైన విశ్వాసం ఉండేది. రామదాసు నిరంతరం తన పనిలో నిమగ్నమై ఉంటూనే, పెదవులపై ఓం నమో నారాయణాయ అనే నామాన్ని నిరంతరం స్మరిస్తూ ఉండేవాడు. ఆయనకు నామస్మరణ అనేది కేవలం ఒక అలవాటు కాదు, అది ఆయన శ్వాసతో సమానం. పొలం పనుల్లో ఉన్నా, వీధిలో నడుస్తున్నా ఆయన హృదయం ఆ దైవ చింతనలోనే ఉండేది. గ్రామస్తులు ఆయనను చూసి పిచ్చివాడని నవ్వుకునేవారు, కొందరు పండితులు ఆయన అక్షరజ్ఞానం లేనివాడని హేళన చేసేవారు. అయినా రామదాసు ఎవరి మాటలను పట్టించుకోకుండా తన అంతరంగంలో భగవంతుడిని కొలుస్తూ, ఆ నామమనే అమృతంలో మునిగి తేలేవాడు. ఆయన దృష్టిలో భగవంతుడు ఎక్కడో వైకుంఠంలో లేడు, ప్రతి అణువులోనూ, తన ప్రతి శ్వాసలోనూ ఉన్నాడని నమ్మేవాడు.
ఒకరోజు ఆ గ్రామానికి గొప్ప వేదాంతి అయిన ఒక పండితుడు వచ్చాడు. ఆయన ఎన్నో గ్రంథాలు చదివి, తర్కవితర్కాలలో ఆరితేరినవాడు. రామదాసును చూసి, కేవలం ఒకే మంత్రాన్ని పదే పదే జపించడం వల్ల ఏమి ప్రయోజనం అని ప్రశ్నించాడు. భగవంతుడిని చేరుకోవడానికి కఠినమైన యోగాభ్యాసాలు, వేద పఠనం, యజ్ఞయాగాదులు అవసరమని, శాస్త్ర జ్ఞానం లేని భక్తి వ్యర్థమని ఆ పండితుడు వాదించాడు. దానికి రామదాసు వినమ్రంగా చిరునవ్వు చిందిస్తూ, అయ్యా నాకు శాస్త్రాలు తెలియవు కానీ, నా తండ్రిని పేరు పెట్టి పిలిచినప్పుడు ఆయన పలకకుండా ఉండలేడని నాకు తెలుసు అని సమాధానమిచ్చాడు. బిడ్డకు ఆకలి వేసినప్పుడు అమ్మ అని పిలిస్తే ఆ తల్లి పరుగున వస్తుంది కదా, అలాగే నా స్వామిని నేను ప్రేమతో పిలిస్తే ఆయన రాకుండా ఎలా ఉంటాడు అని ప్రశ్నించాడు. నామస్మరణలో ఉన్న శక్తి అక్షరాల్లో లేదు, అది పిలిచే పిలుపులో ఉన్న ఆర్తిలో ఉందని ఆయన మాటల సారం.
కొంతకాలం తర్వాత ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. ఆకాశం నుండి ఒక్క చుక్క నీరు కూడా రాలలేదు. చెరువులు ఎండిపోయాయి, భూమి బీటలు వారింది, పశుపక్షాదులు నీరు లేక విలవిలలాడాయి. పంటలు పండక ప్రజలు ఆకలితో అల్లాడిపోయారు. అప్పుడు ఆ పండితుడు తన పాండిత్యాన్ని ఉపయోగించి ఎన్నో హోమాలు చేశాడు, క్లిష్టమైన మంత్రాలు పఠించాడు కానీ వర్షం కురవలేదు. గ్రామమంతా విషాదంలో మునిగిపోయింది. చివరికి రామదాసు ఊరి మధ్యలో ఉన్న పాత రామాలయం ముందు కూర్చుని, కళ్లు మూసుకుని నిశ్చలమైన మనసుతో నామస్మరణ చేయడం ప్రారంభించాడు. ఆయన కళ్ళ నుండి భక్తితో కూడిన కన్నీరు కారుతోంది. ఆయన మనసులో లోకం లేదు, శరీరం లేదు, కేవలం ఆ నారాయణుడు మాత్రమే ఉన్నాడు. ఆయన హృదయం నుండి వెలువడే ప్రతి అక్షరం ఒక ప్రార్థనగా మారి విశ్వమంతా వ్యాపించింది. ఆశ్చర్యకరంగా, కొద్దిసేపటికే ఎండగా ఉన్న ఆకాశం అకస్మాత్తుగా మేఘావృతమైంది. ఉరుములు మెరుపులతో కూడిన భారీ వర్షం కురిసింది. ఆ వర్షం గ్రామాన్ని సుభిక్షం చేయడమే కాకుండా, ప్రజలందరిలో భక్తి భావాన్ని, ఒక కొత్త ఆశను నింపింది.
ఈ అద్భుతాన్ని చూసిన పండితుడు తన అహంకారాన్ని పూర్తిగా వదులుకుని, రామదాసు పాదాలకు నమస్కరించాడు. గొప్ప గొప్ప గ్రంథాలు చదవడం కంటే, పవిత్రమైన స్మరణే భగవంతుడికి అత్యంత ప్రియమైనదని ఆయన గ్రహించాడు. నామస్మరణ అనేది సామాన్యులకు, పేదలకు, పండితులకు అందరికీ అందుబాటులో ఉండే ఒక దివ్యౌషధం. ఇది మనసులోని కల్మషాలను, అహంకారాన్ని కడిగివేసి, ఏకాగ్రతను పెంచుతుంది. కలియుగంలో మోక్షానికి అతి సులభమైన మార్గం నామస్మరణేనని పెద్దలు అందుకే చెప్పారు. రామదాసు కథ ద్వారా మనకు తెలిసేది ఏమిటంటే, ఆడంబరాలు లేని నిష్కల్మషమైన భక్తి, నిరంతర భగవన్నామ స్మరణ మనిషిని దైవత్వానికి చేరువ చేస్తాయి. ఇది కేవలం ఒక శబ్దం కాదు, అది భక్తుడిని భగవంతుడితో అనుసంధానించే అదృశ్య వారధి. భగవంతుడి నామం మనసులో ఉంటే ఎంతటి కష్టానైనా సులభంగా దాటవచ్చునని ఈ కథ మనకు బోధిస్తుంది