ఊపుల ఊసులు : - గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

ఊయల ఊపితే —

చిన్ననాటి నవ్వులు గాలిలో జోలపాటలై,

కాలం తల్లడిల్లి

గతం మళ్ళీ ఒడిలోకి జారుతుంది.

చెట్టును ఊపితే —

కొమ్మల విసుర్లతో

ఆకుల చప్పట్లతో

గాలికీ ఒక భాష పుడుతుంది.

తలను ఊపితే —

అవునన్న అంగీకారమో,

కాదన్న నిరాకరణో,

మౌనమే మాటలై పలుకుతుంది.

చేతులు ఊపితే —

వీడ్కోలు కన్నీటిగా మారి,

స్వాగతం ఆశగా వికసించి,

దూరాలు దగ్గరవుతాయి.

జెండాను ఊపితే —

వీరుల రక్తస్మృతులు అలలై ఎగసి,

గుండెల్లో దేశం

జయజయ ధ్వనిగా మోగుతుంది.

బ్యాటును ఊపితే —

బంతి కాదు ఎగిరేది,

లక్షల కలలు,

గెలుపు గుబురుగా పూస్తుంది.

నడుము ఊపితే —

లయకు శరీరం నాట్యం చేస్తుంది,

అందం ఆడుతుంది,

ఆనందం వెల్లివిరుస్తుంది.

పైటకొంగు ఊపితే —

సిగ్గు చిరునవ్వు చింది,

సౌందర్యం మౌనంగా

హృదయాల్ని దోచుకుంటుంది.

తోకను ఊపితే — 

నిజాయితీ గుర్తించక నేరగాడిగా ముద్ర వేస్తారు,

అవసరం తీరగానే తెగగొట్టి పడేస్తారు,

లాభం కోసం తన్ని తగలేస్తారు.

నోటును ఊపితే —

చెంతకు చేరి చెలిమిచేస్తారు,

మాటలతో మేనమామలు అవుతారు,

చేతులు కలిపి, సమయంచూచి చేటుచేస్తారు.

ఇవన్నీ ఊపులే — 

కానీ ఒక్కో ఊపు జీవితానికి ఒక అర్థం,

హృదయానికి ఒక స్పందన,

మనసుకి ఒక ఉత్సవం.

ఊపులే లేకుంటే —

జీవితం నిశ్చల చిత్రం,

ఊపులున్నప్పుడే

మనుషులం… మనసులం… మాధుర్యాలం.