నవ్వుతూ బ్రతకాలిరా: -సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ఒకానొక కాలంలో ఆనందపురం అనే పేరు గల ఒక సుందరమైన గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామంలో నివసించే ప్రజలందరూ ఎంతో ఉల్లాసంగా, ఉత్సాహంగా ఉండేవారు. కానీ ఆ ఊరి పెద్ద మనిషి రంగనాథం మాత్రం ఎప్పుడూ గంభీరంగా ఉండేవారు. ఆయన గొప్ప సంపన్నుడు, విద్యావంతుడు అయినప్పటికీ ఆయన ముఖంపై చిరునవ్వు అనేది ఎప్పుడూ కనిపించేది కాదు. జీవితం అంటే కేవలం బాధ్యతలు, సంపాదన మాత్రమేనని ఆయన గట్టిగా నమ్మేవారు. కాలక్రమేణా రంగనాథం తీవ్రమైన మానసిక ఒత్తిడికి గురై అనారోగ్యం పాలయ్యారు. నిద్రలేమి, రక్తపోటు వంటి సమస్యలతో ఆయన శరీరం రోజురోజుకూ క్షీణించడం ప్రారంభించింది. గ్రామంలోని గొప్ప వైద్యులందరూ రకరకాల చికిత్సలు చేసినప్పటికీ ఆయన ఆరోగ్యం ఏ మాత్రం మెరుగుపడలేదు. రసాయన మందులు తాత్కాలిక ఉపశమనాన్ని ఇస్తున్నాయే తప్ప ఆయనలోని నిస్సత్తువను, బలహీనతను పూర్తిగా పోగొట్టలేకపోయాయి. రంగనాథం మంచం పట్టి లోకాన్ని నిరసిస్తూ నిరాశతో కాలం గడపసాగారు. ఆయన కళ్ళలో కాంతి తగ్గింది, శరీరంలో జీవం ఉడిగిపోయింది.
అదే సమయంలో ఆ ఊరికి సోమన్న అనే ఒక పాతకాలపు స్నేహితుడు వచ్చాడు. సోమన్న ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, పదిమందిని నవ్విస్తూ ఉండే అద్భుతమైన వ్యక్తి. తన చిన్ననాటి స్నేహితుడి దీన పరిస్థితిని చూసి సోమన్న ఎంతో ఆవేదన చెందాడు. రసాయన ఔషధాల కంటే ముందు రంగనాథం మనసులో మార్పు రావాలని ఆయన వెంటనే గ్రహించాడు. మరుసటి రోజు నుండి సోమన్న ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే రంగనాథం గదిలోకి వెళ్ళడం ప్రారంభించాడు. అక్కడ ఆయనకు రకరకాల వింత కథలు, వారి చిన్ననాటి అల్లరి జ్ఞాపకాలు, హాస్యంతో కూడిన సంఘటనలను వివరించడం మొదలుపెట్టాడు. మొదట్లో రంగనాథం ఎంతో చిరాకు పడినప్పటికీ, విసుక్కున్నప్పటికీ సోమన్న పట్టువదలక తన ప్రయత్నాన్ని కొనసాగించాడు. ఒకరోజు సోమన్న చెప్పిన ఒక అతి వింతైన హాస్య కథకు రంగనాథం ఆపుకోలేక గట్టిగా పగలబడి నవ్వాడు. కొన్ని సంవత్సరాల సుదీర్ఘ విరామం తర్వాత ఆయన ముఖంపై వచ్చిన ఆ నవ్వు గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని, విషాదాన్ని ఒక్కసారిగా ఛేదించింది.
ఆ క్షణం నుండి రంగనాథం ఆరోగ్యంలో ఆశ్చర్యకరమైన మార్పులు రావడం మొదలైంది. నవ్వు అనేది శరీరంలోని రక్త ప్రసరణను అద్భుతంగా మెరుగుపరుస్తుంది. అది మనసులోని ఒత్తిడిని కలిగించే అంశాలను తొలగిస్తుందని సోమన్న వివరించాడు. రంగనాథం విషయంలో ఇదే అక్షర సత్యమైంది. సోమన్న తెచ్చిన నవ్వుల వెల్లువలో ఆయన తనకున్న అనారోగ్యాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయాడు. ప్రతిరోజూ మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుతూ గడపడం వల్ల ఆయనకు ఆకలి పెరిగింది. రాత్రిపూట ప్రశాంతంగా నిద్ర పట్టడం ప్రారంభమైంది. కొన్ని వారాల తర్వాత రంగనాథం పూర్తిగా కోలుకుని మళ్ళీ ఊరి రచ్చబండ దగ్గరకు రావడం చూసి గ్రామ ప్రజలందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. ఆయన ముఖంలో ఇప్పుడు పూర్వపు గంభీరత్వం లేదు. దానికి బదులుగా ఒక ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు నిరంతరం వెలుగుతోంది. నవ్వు మనిషికి ఇచ్చే ప్రాణశక్తి ఎలాంటి ఖరీదైన మందులు ఇవ్వలేవని ఆయన స్వయంగా అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు. నవ్వడం వల్ల మనసు తేలికవుతుంది. దీనివల్ల శరీరంలోని రోగనిరోధక శక్తి కూడా పెరుగుతుందని ఆయన గ్రహించాడు.
రంగనాథం తన వ్యక్తిగత అనుభవంతో గ్రామంలో ఒక హాస్య కూడలిని ప్రారంభించాడు. ప్రతిరోజూ ఉదయం గ్రామ ప్రజలందరూ ఒకచోట చేరి మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుతూ రోజూవారీ ఒత్తిడిని వదిలించుకునేవారు. ఇది కేవలం హాస్యం కోసమే కాకుండా ఒక ఆరోగ్య సూత్రంగా ఊరంతా ప్రాచుయరం పొందింది. ఆనందపురం గ్రామం ఇప్పుడు మునుపటి కంటే మరింత ఆరోగ్యవంతంగా, చైతన్యవంతంగా తయారైంది. వైద్యం కోసం చేసే ఖర్చులు కూడా గణనీయంగా తగ్గాయి. చిరునవ్వు అనేది ప్రకృతి ఇచ్చిన ఉచితమైన వరం అని, అది మనిషిని శారీరకంగా, మానసికంగా దృఢంగా ఉంచుతుందని అందరూ స్పష్టంగా తెలుసుకున్నారు. రంగనాథం ఇప్పుడు కేవలం సంపన్నుడే కాదు, అందరినీ నవ్వించే ఒక గొప్ప స్ఫూర్తిప్రదాతగా పేరు పొందాడు. నవ్వు అన్ని రోగాలకు దివ్యౌషధం అని ఆయన జీవితమే ఒక సజీవ నిదర్శనంగా నిలిచింది. మనసులోని భారాన్ని దించే శక్తి ఒక్క చిరునవ్వుకు మాత్రమే ఉంది.
నవ్వు కేవలం పెదవుల మీద ఉండే చలనం కాదు. అది ఆత్మ లోతుల్లో నుండి వచ్చే ఒక స్వచ్ఛమైన స్పందన. మనం ఎంత ఎక్కువగా నవ్వుతామో అంత ఎక్కువగా ఈ అందమైన జీవితాన్ని ప్రేమిస్తాం. ప్రతికూల పరిస్థితుల్లో కూడా చిరునవ్వును వీడకపోవడం నిజమైన ధైర్యానికి నిదర్శనం. కోపం, అసూయ, ద్వేషం వంటి వికారాలను పారద్రోలి మనసును నిర్మలంగా మార్చే అద్భుత శక్తి నవ్వుకు ఉంది. సోమన్న వంటి మంచి మిత్రులు మన జీవితంలో ఉన్నప్పుడు ఏ అనారోగ్యం మనల్ని దరిచేరదు. మనం నవ్వుతూ పదిమందిని నవ్వించడం వల్ల సమాజంలో సానుకూల ధోరణి పెరుగుతుంది. అందుకే ప్రతి ఒక్కరూ నవ్వును ఒక ఆయుధంగా మలచుకోవాలి. ఆరోగ్యంగా ఉండాలంటే వ్యాయామంతో పాటు ఆహ్లాదకరమైన నవ్వు కూడా అంతే అవసరం. నేటి యాంత్రిక జీవన శైలిలో మనిషి నవ్వడం మర్చిపోతున్నాడు. అందుకే అనేక మానసిక సమస్యలు ఎదురవుతున్నాయి. మళ్ళీ ఆ సహజమైన నవ్వును తిరిగి తెచ్చుకుంటేనే మానవాళికి పరిపూర్ణ ఆరోగ్యం సాధ్యమవుతుంది. నవ్వడం అనేది ఒక కళ. ఆ కళను అభ్యసించిన వాడు జీవితంలో ఎప్పుడూ ఓడిపోడు. లోకంలో ఎన్ని సంపదలు ఉన్నా చిరునవ్వు లేని జీవితం వ్యర్థం. ప్రతి మనిషి తన దైనందిన జీవితంలో హాస్యానికి కొంత సమయాన్ని కేటాయించాలి. అప్పుడే సమాజం ఆరోగ్యంగా ఉంటుంది. ఒక చిన్న నవ్వు శత్రువును కూడా మిత్రుడిగా మారుస్తుంది. అది మన చుట్టూ ఉన్న వాతావరణాన్ని ప్రశాంతంగా ఉంచుతుంది. నిరంతరం నవ్వుతూ ఉండేవారి వద్దకు రోగాలు దరిచేరవు. ఇది ప్రకృతి మనకు ఇచ్చిన అతిపెద్ద వరం. దీనిని సద్వినియోగం చేసుకోవడం మన బాధ్యత. గడిచిన కాలాన్ని తిరిగి తీసుకురాలేము కానీ గడిపే కాలాన్ని నవ్వుతూ ఆనందమయం చేసుకోవచ్చు. ఈ నవ్వుల ప్రయాణం నిరంతరం కొనసాగుతూనే ఉండాలి.