శ్రీ వేంకటేశ్వర ప్రపత్తి -11: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 పార్థాయ తత్-సదృశ సారధినా త్వయైవ
యౌ దర్శితౌ స్వచరణౌ శరణం వ్రజేతి ।
భూయోఽపి మహ్య మిహ తౌ కరదర్శితౌ తే
శ్రీవేంకటేశ చరణౌ శరణం ప్రపద్యే
శ్రీవేంకటేశ్వర ప్రపత్తిలోని ఈ శ్లోకం భగవంతుని శరణాగతి తత్త్వాన్ని, భక్తుల పట్ల ఆయనకు ఉండే అపారమైన కరుణను అత్యంత అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. కురుక్షేత్ర యుద్ధ భూమిలో అర్జునుడికి దిశానిర్దేశం చేసిన ఆ కృష్ణ పరమాత్మయే, నేడు తిరుమల కొండపై శ్రీనివాసుడిగా వెలసి భక్తులందరికీ అభయాన్ని ప్రసాదిస్తున్నాడనే పరమార్థాన్ని ఈ శ్లోకం మనకు అందిస్తుంది. వేదాల సారాన్ని సామాన్య మానవుడికి సైతం అర్థమయ్యేలా భగవంతుడు తన దివ్య చేష్టల ద్వారా ఎలా బోధిస్తున్నాడో ఇక్కడ వివరించబడింది.
"పార్థాయ తత్-సదృశ సారధినా త్వయైవ" అనే ప్రారంభ వాక్యం మనల్ని ద్వాపర యుగంలోని కురుక్షేత్ర రణరంగానికి తీసుకెళ్తుంది. అక్కడ అర్జునుడు అంటే పార్థుడు తన బంధుమిత్రులను చూసి కర్తవ్య విమూఢుడైనప్పుడు, అతనికి సరైన దారి చూపడానికి శ్రీకృష్ణుడు సారథిగా నిలిచాడు. లోకానికే గురువైన ఆ పరమాత్మ ఒక సామాన్య సారథిగా మారి రథాన్ని నడపడమే కాకుండా, అర్జునుడి మనోవ్యాధిని తొలగించి గీతోపదేశం చేశాడు. ఆ సమయంలోనే కృష్ణుడు "యౌ దర్శితౌ స్వచరణౌ శరణం వ్రజేతి" అంటే తన పాదాలనే శరణు వేడమని అర్జునుడికి స్వయంగా ఉపదేశించాడు. సర్వధర్మాలను విడిచిపెట్టి తనను మాత్రమే ఆశ్రయించమని చెప్పిన ఆ చరణాలే నేడు మనకు తిరుమలలో దర్శనమిస్తున్నాయి.
"భూయోఽపి మహ్య మిహ తౌ కరదర్శితౌ తే" అనే భాగం భగవంతుని విగ్రహ రూపంలోని విశిష్టతను తెలుపుతుంది. నాాడు అర్జునుడికి మాటల ద్వారా చెప్పిన ఆ సందేశాన్ని, నేడు కలియుగ దైవమైన వేంకటేశ్వరుడు తన హస్త ముద్ర ద్వారా మౌనంగానే ప్రబోధిస్తున్నాడు. తిరుమల శ్రీవారి దివ్య మంగళ స్వరూపాన్ని దర్శించుకున్నప్పుడు, స్వామివారి కుడి హస్తం తన పాదాల వైపు చూపిస్తూ ఉంటుంది. "ఓ భక్తుడా! నీవు ఎక్కడికో వెతకనవసరం లేదు, నా పాదాల చెంతకు చేరు, నేనే నిన్ను సంసార సాగరం నుండి గట్టెక్కిస్తాను" అని ఆ హస్తం మనకు నిరంతరం సూచిస్తూనే ఉంటుంది. నాడు అర్జునుడికి చూపిన అవే పాదాలను, నేడు మనకు కూడా తన చేతితో చూపిస్తూ శరణు కోరమని స్వామి ఆహ్వానిస్తున్నాడు.
శ్రీవేంకటేశ్వర చరణౌ శరణం ప్రపద్యే అని ముగిసే ఈ శ్లోకం మానవుడికి ఉన్న ఏకైక తరుణోపాయాన్ని గుర్తు చేస్తుంది. మనం ఎన్ని కష్టాలలో ఉన్నా, ఎన్ని ఆందోళనలతో సతమతమవుతున్నా, భగవంతుని పాదాల చెంత చేరినప్పుడు కలిగే ప్రశాంతత అనిర్వచనీయం. ఆ పాదాలు కేవలం శారీరక అవయవాలు కావు, అవి జ్ఞానానికి, మోక్షానికి ద్వారాలు. అర్జునుడి వంటి గొప్ప వీరుడికే భగవంతుని ఆశ్రయం అవసరమైనప్పుడు, సామాన్య మానవులమైన మనకు ఆ చరణాల రక్షణ ఎంత అవసరమో మనం గ్రహించాలి. భగవంతుడు మనపై ఉన్న ప్రేమతోనే తన పాదాలను ఆశ్రయించమని తన హస్తంతో పదే పదే గుర్తు చేస్తున్నాడు.
ఈ శ్లోకంలోని అంతరార్థం ఏమిటంటే, భగవంతుని కృప పొందడానికి పాండిత్యం లేదా గొప్ప శక్తి సామర్థ్యాలు అవసరం లేదు; కేవలం నిష్కల్మషమైన శరణాగతి ఉంటే సరిపోతుంది. శ్రీనివాసుని పాదాలను ఆశ్రయించడం అంటే మన అహంకారాన్ని, భారాన్ని ఆయనకు అప్పగించడం. అలా చేసినప్పుడు స్వామి మన యోగక్షేమాలను తానే వహిస్తాడు. కలియుగంలో మనిషిని రక్షించేది కేవలం దైవ చింతన మాత్రమే. ఆ వేంకటాద్రి వాసుని పాదపద్మాలను మన హృదయంలో ప్రతిష్ఠించుకొని, ఆయన చూపిన ధర్మ మార్గంలో నడవడమే నిజమైన భక్తి. అటువంటి కరుణామయుడైన శ్రీవేంకటేశ్వరుని చరణాలకు మనం శిరస్సు వంచి ప్రణామం చేద్దాం.