శ్రీ వేంకటేశ్వర ప్రపత్తి -13:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 శ్రీవేంకటేశ్వర ప్రపత్తిలోని ఈ శ్లోకం స్వామివారి పాదపద్మాల సౌందర్యాన్ని, పవిత్రతను అత్యంత మనోహరంగా వర్ణిస్తుంది. "అమ్లాన హృష్య దవనీతల కీర్ణపుష్పౌ" అంటూ సాగే ఈ స్తోత్రం భగవంతుని చరణాలు భక్తుల మనోనేత్రాలకు ఎలా కనిపిస్తాయో, అవి ఈ జగత్తుకు ఎటువంటి శోభను ఇస్తాయో వివరిస్తుంది. ఈ శ్లోకంలోని ప్రతి పదం ఒక లోతైన ఆధ్యాత్మిక అర్థాన్ని కలిగి ఉంది. శ్రీవేంకటేశ్వరుని పాదాలను ఆశ్రయించడం ద్వారా లభించే పరమానందాన్ని ఈ వర్ణన మనకు అందిస్తుంది.
మొదటగా "అమ్లాన" అంటే వాడిపోని అని అర్థం. లోకంలో పువ్వులు వికసించి కొంతకాలానికి వాడిపోతాయి, కానీ స్వామివారి పాద పద్మాలు ఎప్పుడూ వికసించిన పద్మాల వలె శోభిస్తుంటాయి. అవి నిత్యనూతనమైనవి. "హృష్య దవనీతల కీర్ణపుష్పౌ" అనగా భూతలమంతా వెదజల్లబడిన పుష్పాలతో ఆ పాదాలు అలంకరించబడి ఉన్నాయని అర్థం. ప్రకృతిలోని ప్రతి పుష్పం ఆ పరమాత్మ పాద చెంత చేరాలని తపిస్తుంది. భక్తులు సమర్పించే పుష్పమాలికలు ఆ పాదాల స్పర్శతో ధన్యమవుతాయి. ఆ చరణాలు తాకిన నేల పులకించిపోతుంది. భూదేవి తన హృదయపూర్వకమైన భక్తిని పుష్ప రూపంలో ఆ పాదాలకు సమర్పిస్తోంది. ఆ పాదాల నుండి వెలువడే దివ్య పరిమళం అనంతమైనది.
"శ్రీవేంకటాద్రి శిఖరాభరణాయ-మానౌ" అనే పదం ఈ శ్లోకంలో అత్యంత కీలకమైనది. తిరుమల ఏడుకొండలకు ఆ స్వామి పాదాలే ఆభరణాలు అని ఇక్కడ వర్ణించబడింది. సాధారణంగా మనుషులు ఆభరణాలను ధరిస్తారు, కానీ వేంకటాద్రి శిఖరానికి ఆ స్వామి చరణాలే అలంకారప్రాయంగా మారాయి. ఆ కొండల పైన స్వామి నడయాడటం వల్ల ఆ పర్వత శ్రేణులకు ఒక దివ్యత్వం చేకూరింది. భక్తులు ఆ కొండలను ఎక్కుతున్నప్పుడు ప్రతి అడుగులోనూ స్వామి పాద ముద్రలను దర్శించుకుంటారు. ఆ పాదాలు లేనిదే వేంకటాద్రికి పూర్ణత్వం లేదు. శిఖరాగ్రాన వెలసిన ఆ పాదపద్మాలు అజ్ఞానమనే చీకటిని పారద్రోలే జ్యోతుల వంటివి.
"ఆనందితాఖిల మనో నయనౌ తవై తౌ" అనగా ఆ పాదాలను దర్శించినప్పుడు సమస్త ప్రాణుల మనస్సులకు మరియు కళ్లకు అనంతమైన ఆనందం కలుగుతుంది. మానవ నేత్రాలు భౌతిక ప్రపంచంలోని అందాలను చూసి తాత్కాలిక సంతోషాన్ని పొందుతాయి, కానీ స్వామివారి చరణాలను దర్శించినప్పుడు కలిగే ఆనందం శాశ్వతమైనది. ఆ చరణాలలోని కోమలత్వం, అరుణిమ భక్తుల హృదయాలను హత్తుకుంటాయి. కేవలం కళ్లకు మాత్రమే కాకుండా మనస్సుకు కూడా ప్రశాంతతను చేకూర్చడం ఈ పాదాల ప్రత్యేకత. ఎంతో కాలంగా వేచి చూస్తున్న భక్తులకు ఆ పాద దర్శనం లభించినప్పుడు వారి జన్మ సార్థకమైనట్లు భావిస్తారు.
చివరగా "శ్రీవేంకటేశ చరణౌ శరణం ప్రపద్యే" అంటూ భక్తుడు సంపూర్ణ శరణాగతిని ప్రకటిస్తున్నాడు. శరణాగతి అంటే తనను తాను భగవంతుని పాదాల చెంత అర్పించుకోవడం. లోకంలో ఎన్నో కష్టాలు, ఆందోళనలు ఉండవచ్చు, కానీ ఆ స్వామి పాదాల నీడలో చేరినప్పుడు అవేవీ బాధించవు. ఆ పాదాలు భక్తులకు కల్పవృక్షం వలె కోరిన కోర్కెలను తీరుస్తాయి. మోక్షాన్ని ప్రసాదించే శక్తి ఆ చరణాలకు ఉంది. ఈ శ్లోకాన్ని నిరంతరం స్మరించడం వల్ల మనస్సులో భక్తిభావం పెంపొందుతుంది. భగవంతుని పాద సేవ చేయడం వల్ల వినయం మరియు నిస్వార్థ గుణం అలవడతాయి. ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో ఈ శరణాగతి శ్లోకం ఒక మార్గదర్శిగా నిలుస్తుంది. ఆ దివ్య చరణాల సన్నిధిలో ఉండటమే మానవ జీవితానికి పరమ లక్ష్యం. ఈ పాదాలు ప్రకృతికి అలంకారం, భక్తులకు ఆధారం మరియు జ్ఞానులకు లక్ష్యం. అటువంటి మహోన్నతమైన శ్రీవేంకటేశ్వర పాదాలను నేను మనస్ఫూర్తిగా శరణు వేడుతున్నాను.