శ్రీ వేంకటేశ్వర ప్రపత్తి -6: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 తామ్రోదరద్యుతి పరాజిత పద్మరాగౌ
బాహ్యైర్-మహోభి రభిభూత మహేంద్రనీలౌ ।
ఉద్య న్నఖాంశుభి రుదస్త శశాంక భాసౌ
శ్రీవేంకటేశ చరణౌ శరణం ప్రపద్యే
ఈ శ్లోకం భగవంతుని పాదాల కాంతిని, సౌందర్యాన్ని అత్యంత అద్భుతమైన ఉపమానాలతో వివరిస్తుంది. ఈ శ్లోకం కేవలం స్వామి వారి పాదాల వర్ణన మాత్రమే కాదు, ప్రకృతిలోని అత్యంత ప్రకాశవంతమైన వస్తువుల కంటే కూడా పరమాత్మ చరణాలు మిన్న అని నిరూపిస్తుంది. శ్లోకంలోని మొదటి భాగం తామ్రోదరద్యుతి పరాజిత పద్మరాగౌ అని పేర్కొంటుంది. భగవంతుని పాదాల అడుగు భాగం తామ్ర వర్ణంలో అంటే ఎర్రటి రంగులో ప్రకాశిస్తుంది. ఈ ఎరుపు రంగు కాంతి లోకంలోని అత్యంత విలువైన పద్మరాగ మణుల కాంతిని కూడా ఓడించివేస్తుందని దీని అర్థం. పద్మరాగ మణులు సహజంగానే ఎంతో ప్రకాశవంతంగా ఉంటాయి, కానీ స్వామి పాదాల కాంతి ముందు అవి వెలవెలబోతాయి. దీని ద్వారా భగవంతుని పాదాల సౌకుమార్యం, సహజ సిద్ధమైన రంగు మణుల కంటే శ్రేష్ఠమైనవని తెలుస్తోంది.
రెండవ భాగం బాహ్యైర్ మహోభి రభిభూత మహేంద్రనీలౌ అని వివరిస్తుంది. స్వామి పాదాల పైభాగం ఇంద్రనీల మణుల వంటి నలుపు లేదా ముదురు నీలి రంగు కాంతితో ప్రకాశిస్తుంది. మహేంద్రనీల మణులు అత్యంత శ్రేష్ఠమైనవిగా పరిగణించబడతాయి. అయితే శ్రీనివాసుని పాదాల పైభాగం నుండి వెలువడే దివ్య కాంతి ఆ మహేంద్రనీల మణుల ప్రభను కూడా అధిగమిస్తుంది. ఇక్కడ భగవంతుని మేని ఛాయ మరియు పాదాల పైభాగం అద్భుతమైన నీలిరంగుతో మెరుస్తూ భక్తులకు కన్నుల పండుగగా కనిపిస్తాయి. బాహ్య కాంతి అంటే పాదాల పైభాగంలోని కాంతి అని భావం. ఈ కాంతి భక్తుల హృదయాలలోని అజ్ఞానమనే చీకటిని తొలగించి జ్ఞాన దీప్తిని కలిగిస్తుంది.
మూడవ భాగం ఉద్యన్నఖాంశుభి రుదస్త శశాంక భాసౌ అని చెబుతుంది. ఇది స్వామి పాదాల గోళ్ల కాంతిని వర్ణిస్తుంది. భగవంతుని కాలి గోళ్లు ఉదయించే చంద్రునిలా తెల్లని కాంతిని విరజిమ్ముతుంటాయి. చంద్రుని వెన్నెల ఆహ్లాదాన్ని ఇస్తుంది, కానీ స్వామి గోళ్ల నుండి వెలువడే కాంతి కిరణాలు ఆ చంద్రుని కాంతిని కూడా చిన్నబోయేలా చేస్తాయి. ఉదస్త శశాంక భాసౌ అంటే చంద్రుని కాంతిని తరిమికొట్టేవి లేదా అధిగమించేవి అని అర్థం. ఒకే సమయంలో పద్మరాగ మణుల ఎరుపు, ఇంద్రనీల మణుల నీలి రంగు, చంద్రుని తెల్లని వెన్నెల వంటి కాంతులు ఆ చరణాల వద్ద దర్శనమిస్తాయి. ఈ మూడు రంగుల సమ్మేళనం భగవంతుని పాదాలను పరమ పవిత్రంగా, దివ్యంగా మారుస్తుంది.
శ్రీవేంకటేశ చరణౌ శరణం ప్రపద్యే అంటే అటువంటి దివ్యమైన, అత్యంత ప్రకాశవంతమైన శ్రీవేంకటేశ్వర స్వామి పాదాలను నేను శరణు వేడుతున్నాను అని అర్థం. ఈ శ్లోకంలో మణులు, చంద్రుని కాంతి వంటి లౌకిక వస్తువులను ఉదాహరణలుగా తీసుకున్నప్పటికీ, అవన్నీ స్వామి పాదాల ముందు తక్కువేనని చెప్పడం ద్వారా పరమాత్మ సర్వోత్కృష్టతను చాటిచెప్పారు. భక్తుడు ఈ శ్లోకాన్ని పఠించినప్పుడు స్వామి రూపం మనోనేత్రం ముందు సాక్షాత్కరిస్తుంది. ఎర్రటి పాదతలాలు, నీలిరంగు పాదాల పైభాగం, మెరిసే తెల్లని గోళ్లు కలిసి ఒక అద్భుతమైన ఆధ్యాత్మిక అనుభూతిని కలిగిస్తాయి.
 
లోకంలో మనం విలువైనవిగా భావించే మణులు లేదా ఆహ్లాదకరంగా భావించే చంద్రబింబం కూడా పరమాత్మ సృష్టిలోని భాగాలే. సృష్టికర్త పాదాలే అంత అందంగా ఉంటే, ఆ పరమాత్మ స్వరూపం ఇంకెంత అద్భుతంగా ఉంటుందో ఊహించలేము. ఈ కాంతి కేవలం కళ్లకు కనిపించేది మాత్రమే కాదు, ఇది భక్తుని అంతరాత్మను శుద్ధి చేసే జ్ఞాన కాంతి. సంసార తాపత్రయాలలో చిక్కుకున్న మానవుడికి ఈ పాదాల కాంతి ఒక మార్గదర్శకంగా నిలుస్తుంది. భగవంతుని శరణాగతి కోరడమే మోక్షానికి మార్గమని, ఆ పాదాల చెంత చేరడమే పరమ సుఖమని ఈ శ్లోకం మనకు బోధిస్తుంది. తిరుమల క్షేత్రంలో కొలువై ఉన్న ఆ వేంకటాచలపతి చరణ కమలాలను ఆశ్రయించడం వల్ల ఐహిక బాధలు తొలగి ఆనందం లభిస్తుంది. ఇటువంటి దివ్య మంగళ స్వరూపాన్ని ప్రతి నిత్యం స్మరించుకోవడం వల్ల మానసిక ప్రశాంతత సిద్ధిస్తుంది.