శ్రీ వేంకటేశ్వర ప్రపత్తి -7: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 స ప్రేమభీతి కమలాకర పల్లవాభ్యాం
సంవాహనేఽపి సపది క్లమ మాధధానౌ ।
కాంతా నవాఙ్మానస గోచర సౌకుమార్యౌ
శ్రీవేంకటేశ చరణౌ శరణం ప్రపద్యే
ఈ శ్లోకం భగవంతుని పాదాల యొక్క అత్యంత సుకుమారమైన స్వభావాన్ని, ఆ పాదాల సున్నితత్వాన్ని అద్భుతంగా వర్ణిస్తుంది. లోకనాయకుడైన శ్రీనివాసుని చరణాలు ఎంత కోమలమైనవో ఈ శ్లోకం ద్వారా భక్తులు అర్థం చేసుకోవచ్చు. శ్లోకంలోని మొదటి భాగం స ప్రేమభీతి కమలాకర పల్లవాభ్యాం అని వివరిస్తుంది. లోకమాత అయిన లక్ష్మీదేవి నిరంతరం శ్రీనివాసుని పాదాల చెంత ఉండి సేవలు చేస్తుంటుంది. ఆమె తన హస్తాలతో స్వామి వారి పాదాలను ఒత్తుతున్నప్పుడు ఒక విచిత్రమైన స్థితిలో ఉంటుంది. ఆమె మనస్సులో స్వామిపై అపారమైన ప్రేమ ఉంటుంది, అదే సమయంలో ఒక రకమైన భయం కూడా ఉంటుంది. ఆ భయం మరేదో కాదు, తన చేతులు తామర మొగ్గల్లాగా ఎంత మెత్తగా ఉన్నప్పటికీ, తన స్పర్శ వల్ల స్వామి వారి పాదాలకు ఎక్కడ నొప్పి కలుగుతుందో అన్న భయం అది. లక్ష్మీదేవి వంటి సుకుమారి చేతుల స్పర్శకే స్వామి పాదాలు కందిపోతాయేమోనన్న ఆందోళన ఆ తల్లికి కలుగుతుంది.
రెండవ భాగం సంవాహనేఽపి సపది క్లమ మాధధానౌ అని పేర్కొంటుంది. సంవాహనం అంటే పాదాలను ఒత్తడం లేదా సేవించడం. లక్ష్మీదేవి ఎంతో మెల్లగా, సున్నితంగా స్వామి పాదాలను సేవిస్తున్నప్పటికీ, ఆ కొద్దిపాటి స్పర్శకే స్వామి వారి పాదాలు అలసటకు లోనవుతాయని ఈ శ్లోకం చెబుతుంది. సపది అంటే వెంటనే, క్లమమ్ అంటే అలసట అని అర్థం. అంటే జగత్తును రక్షించే ఆ పరమాత్మ పాదాలు అంతటి సౌకుమార్యాన్ని కలిగి ఉన్నాయి. ప్రపంచంలోని కఠినమైన కార్యాలన్నీ నిర్వహించే ఆ పాదాలు, సేవ చేసే సమయంలో మాత్రం అత్యంత మెత్తని పల్లవాల కంటే సుకుమారంగా మారుతాయి. భగవంతుని దేహం వజ్రం కంటే కఠినమైంది, పూవు కంటే మెత్తనైంది అని చెప్పడానికి ఇది ఒక నిదర్శనం. భక్తుల రక్షణ కోసం దుష్టశిక్షణ చేసేటప్పుడు ఆ పాదాలు వజ్రాయుధాల వలె ఉంటాయి, కానీ భక్తుల సేవను స్వీకరించేటప్పుడు మాత్రం నవనీతం వలె కోమలమవుతాయి.
మూడవ భాగం కాంతా నవాఙ్మానస గోచర సౌకుమార్యౌ అని వివరిస్తుంది. కాంత అంటే అందమైన అని అర్థం. స్వామి వారి పాదాల సౌకుమార్యం మన వాక్కుకు, మనస్సుకు కూడా అందనంత గొప్పది. వాక్కు ద్వారా ఆ సుకుమారత్వాన్ని వర్ణించలేము, కనీసం మనసుతో కూడా ఊహించలేము. అందుకే దీనిని అవాఙ్మానస గోచరం అని పిలుస్తారు. సాధారణంగా లోకంలోని వస్తువుల మెత్తదనాన్ని మనం ఇతర వస్తువులతో పోలుస్తాము. కానీ వేంకటేశ్వరుని పాదాల మెత్తదనాన్ని పోల్చడానికి ఈ సృష్టిలో మరే ఇతర వస్తువు సరిపోదు. అటువంటి వర్ణనాతీతమైన సౌందర్యం, సౌకుమార్యం ఆ చరణాలలో నిక్షిప్తమై ఉన్నాయి. ఇది భగవంతుని దివ్యత్వాన్ని, ఆయన భక్త సులభత్వాన్ని తెలియజేస్తుంది.
శ్రీవేంకటేశ చరణౌ శరణం ప్రపద్యే అని ముగిస్తూ, అటువంటి పరమ సుకుమారమైన శ్రీవేంకటేశ్వర స్వామి పాదాలను నేను శరణు వేడుతున్నాను అని భక్తుడు ప్రార్థిస్తాడు. లక్ష్మీదేవి స్పర్శకే అలసిపోయే అంతటి కోమలమైన పాదాలు, భక్తులు చేసే నమస్కారాలను, వారు సమర్పించే పుష్పాలను ఎంతటి కరుణతో స్వీకరిస్తాయో కదా అని భక్తుడు పరవశించిపోతాడు. ఈ శ్లోకం చదివినప్పుడు భగవంతుని పట్ల మనకు ఒక రకమైన వాత్సల్యం, భక్తి కలుగుతాయి. అంతటి సుకుమారమైన పాదాలను మన హృదయంలో ప్రతిష్ఠించుకోవాలని అనిపిస్తుంది. మన కఠినమైన మనస్సులను స్వామి పాదాల చెంత ఉంచితే, ఆ పాదాల సోయగం మన మనస్సులను కూడా కోమలంగా మారుస్తుంది. తిరుమల వేంకటేశ్వరుని చరణ కమలాల చెంత చేరడమే జీవుడికి పరమ శాంతిని ఇచ్చే మార్గం. ఈ శ్లోక పఠనం వల్ల భక్తులకు స్వామి వారి నిరంతర సాన్నిధ్యం లభిస్తుంది.