దేశభక్తి: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 రాయలసీమ పొలిమేరల్లో ప్రకృతి ఒడిలో ఒదిగి ఉన్న ఒక చిన్న పల్లెటూరు వెలుగొండపల్లి. పచ్చని పైర్లు, మట్టి పరిమళం, పల్లె పండుగల సందడితో ఆ ఊరు ఎప్పుడూ కళకళలాడుతుంటుంది. అయితే ఆ గ్రామానికి నిజమైన కీర్తిని, గౌరవాన్ని తెచ్చిపెట్టిన వ్యక్తి ఆదిత్య అనే యువకుడు. చిన్ననాటి నుంచే ఆదిత్యలో దేశం పట్ల అచంచలమైన భక్తి ఉండేది. పాఠశాలలో జాతీయ జెండా ఎగురవేసే ప్రతి సందర్భాన్ని అతడు ఒక పవిత్రమైన పండుగలా భావించేవాడు. వందేమాతరం గీతాన్ని ఆలపిస్తున్నప్పుడు అతని కళ్లలో ఒక విలక్షణమైన మెరుపు, గుండెల్లో దేశం పట్ల గర్వం తొణికిసలాడేవి. అతని తండ్రి నిరంతరం స్వాతంత్ర్య సమరయోధుల త్యాగనిరతిని, వారి వీరగాథలను కథలుగా వినిపించేవారు. "నాయనా! దేశం అంటే కేవలం మట్టి గడ్డ కాదు, అది మన ఆత్మగౌరవం, మన అస్తిత్వం" అని తండ్రి చెప్పే మాటలు ఆదిత్య హృదయంలో బలమైన ముద్ర వేశాయి.
ఆదిత్య పదవ తరగతి పూర్తి చేసే సమయానికి అతనికి పట్టణంలోని ఒక ప్రముఖ ప్రైవేటు సంస్థలో మంచి వేతనంతో కూడిన ఉద్యోగావకాశం లభించింది. కానీ అదే సమయంలో దేశ రక్షణ కోసం సైన్యంలో చేరే సువర్ణావకాశం కూడా తలుపు తట్టింది. కుటుంబ సభ్యులు భవిష్యత్తుపై ఆందోళనతో "ప్రమాదకరమైన సరిహద్దుల కంటే సురక్షితమైన పట్టణ ఉద్యోగమే మేలు" అని ఒత్తిడి చేశారు. కొడుకు దూరమవుతాడన్న భయంతో తల్లి కంటతడి పెట్టింది. ఆ సమయంలో ఆదిత్య ఎంతో నిబ్బరంగా, ప్రశాంతమైన స్వరంతో తన నిశ్చయాన్ని ఇలా వ్యక్తపరిచాడు.
"అమ్మా! ఈ నేల నన్ను పెంచి పెద్ద చేసింది. ఈ గాలి నాకు ప్రాణవాయువును ఇచ్చింది. దేశానికి అవసరమైన తరుణంలో నేను అండగా నిలబడకపోతే, నా మాతృభూమి రుణం తీర్చుకోకపోతే ఈ జీవితానికి అసలు అర్థమే ఉండదు. దేశ సేవ కంటే మిన్నయైన కార్యం మరొకటి లేదు."
అతని అచంచలమైన సంకల్పం ముందు కుటుంబ సభ్యుల మౌనమే అంగీకారమైంది. ఆదిత్య భారత సైన్యంలో చేరి కఠినమైన శిక్షణను విజయవంతంగా పూర్తి చేశాడు. మంచు కొండల నడుమ గడ్డకట్టే చలిలో, ప్రాణాలకు తెగించి సరిహద్దుల్లో గస్తీ కాశాడు. ఒక్కోసారి ఆహారం లేకపోయినా, నిద్ర కరువైనా అతని మనసులో మాత్రం "దేశమే సర్వోపరి" అనే ఏకైక భావన బలంగా ఉండేది. దేశ రక్షణలో అతడు అప్రమత్తంగా ఉంటూ తన కర్తవ్యాన్ని నిర్వహించేవాడు.
ఒకనాడు సరిహద్దు ప్రాంతంలో తీవ్రమైన ఉద్రిక్త పరిస్థితులు నెలకొన్నాయి. శత్రు దళాలు దొంగచాటుగా దేశంపై దాడికి తెగబడ్డాయి. ఆ క్లిష్ట సమయంలో ఆదిత్య తన సహచర సైనికులతో కలిసి శత్రువులను ధీటుగా ఎదుర్కొన్నాడు. బుల్లెట్ల వర్షం కురుస్తున్నా, మృత్యువు కళ్లముందే ఉన్నా అతని హృదయంలో రవంతైనా భయం కలగలేదు. "భారత్ మాతా కీ జై" అంటూ సింహంలా శత్రువులపైకి దూసుకెళ్లాడు. ఆ భీకర పోరాటంలో అతడు తీవ్రంగా గాయపడినప్పటికీ, చివరి శ్వాస వరకు శత్రువులను అంగుళం భూమి కూడా ఆక్రమించనివ్వకుండా అడ్డుకున్నాడు. తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి దేశ గౌరవాన్ని నిలబెట్టాడు.
ఆదిత్య వీరమరణం పొందిన వార్త వెలుగొండపల్లికి చేరగానే గ్రామం మొత్తం విషాదంలో మునిగిపోయింది. కన్నకొడుకును కోల్పోయిన తల్లి కన్నీరు మున్నీరైనా, తన బిడ్డ దేశం కోసం ప్రాణత్యాగం చేశాడన్న గర్వం ఆమె కళ్లలో స్పష్టంగా కనిపించింది. గ్రామస్థులందరూ ఏకమై ఆ వీరజవాను చిత్రపటానికి పూలమాలలు వేసి అశ్రునయనాలతో నివాళులర్పించారు. పాఠశాల విద్యార్థులు అతని త్యాగాన్ని విని దేశభక్తి అంటే ఏమిటో లోతుగా అర్థం చేసుకున్నారు. దేశభక్తి అనేది కేవలం నినాదాలకు పరిమితం కాదని, అవసరమైనప్పుడు స్వార్థాన్ని వీడి సమాజం కోసం, దేశం కోసం నిలబడే సాహసమని ఆదిత్య నిరూపించాడు.
వెలుగొండపల్లిలో నేటికీ ప్రతి స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం నాడు జాతీయ జెండా రెపరెపలాడుతుంటే, అక్కడి ప్రజల గొంతుకల నుండి ఒకే నినాదం వినిపిస్తుంది. ఆదిత్య త్యాగం వృథా పోలేదని, అతని స్ఫూర్తి ప్రతి గుండెలో జ్వలిస్తూనే ఉంటుందని వారు విశ్వసిస్తారు. ఆ చిన్న గ్రామంలోని ప్రతి బిడ్డ ఆదిత్యను ఆదర్శంగా తీసుకుని దేశ సేవకు అంకితమవుతున్నారు.