సత్యమేవ జయతే: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ఒక అందమైన పట్టణంలో కిరణ్ అనే బాలుడు నివసించేవాడు. అతను చదువులోనూ, ఆటపాటల్లోనూ ఎంతో చురుకైనవాడు. అయితే కిరణ్ అందరి కంటే భిన్నంగా ఉండటానికి కారణం అతనిలోని నిజాయితీ. చిన్నప్పటి నుండి అతని తల్లి అతనికి ఉన్నతమైన విలువలని నేర్పింది. ఆమె ఎప్పుడూ ఒక మాట చెబుతుండేది. “నాయనా! సత్యం పలకడం కొన్నిసార్లు చాలా కష్టంగా, కఠినంగా అనిపించవచ్చు. దాని వల్ల తాత్కాలికంగా సమస్యలు ఎదురైనా, అది దీర్ఘకాలంలో నీకు గొప్ప గౌరవాన్ని, మనశ్శాంతిని ప్రసాదిస్తుంది” అనేదామె. ఆ మాటలు కిరణ్ మనసులో చెదరని ముద్ర వేసుకున్నాయి. ఏ పరిస్థితిలోనైనా సరే అసత్యాన్ని ఆశ్రయించకూడదని అతను గట్టిగా నిశ్చయించుకున్నాడు.
ఒక రోజు పాఠశాలలో విరామ సమయంలో విద్యార్థులందరూ మైదానంలో ఉత్సాహంగా ఆటలు ఆడుకుంటున్నారు. కిరణ్ కూడా తన స్నేహితులతో కలిసి బంతి ఆటలో మునిగిపోయాడు. ఆట వేగంగా సాగుతున్న సమయంలో, కిరణ్ బంతిని గట్టిగా కొట్టాడు. దురదృష్టవశాత్తూ ఆ బంతి నేరుగా వెళ్లి ప్రధాన ఉపాధ్యాయుని గది కిటికీ గాజును తాకింది. ఒక్క క్షణంలో ఆ గాజు పెంకులు గలగలా రాలి కింద పడిపోయాయి. మైదానమంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. గదిలో నుండి శబ్దం రావడంతో ఉపాధ్యాయుడు బయటకు వచ్చారు. పగిలిన కిటికీని చూసి ఆయన ఎంతో ఆగ్రహం వ్యక్తం చేశారు. విద్యార్థులందరినీ వరుసలో నిలబెట్టి, “ఎవరు ఈ పని చేశారు? ఎవరి వల్ల ఈ నష్టం జరిగింది?” అని గంభీరంగా ప్రశ్నించారు.
శిక్ష పడుతుందేమోనన్న భయంతో విద్యార్థులందరూ తలలు దించుకున్నారు. చాలా మందికి అది కిరణ్ వల్ల జరిగిందని తెలిసినా, ఎవరూ నోరు మెదపలేదు. కిరణ్‌కు కూడా లోలోపల భయం వేసింది. నిజం చెబితే అందరి ముందు అవమానం జరుగుతుందేమో, ఉపాధ్యాయుడు దండిస్తారేమో అని క్షణం పాటు ఆలోచించాడు. కానీ వెంటనే అతనికి తన తల్లి చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి. అబద్ధం చెప్పి తప్పు నుండి తప్పించుకోవడం కంటే, నిజం చెప్పి నిలబడటమే ధర్మమని అతను భావించాడు. మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ కిరణ్ ఉపాధ్యాయుని ముందుకు వచ్చాడు. “సార్, నన్ను క్షమించండి. ఆడుతుండగా పొరపాటున ఆ బంతి నేను విసిరిందే. ఆ కిటికీ గాజు నా వల్లే పగిలింది” అని వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పాడు.
కిరణ్ మాటలు విన్న ఉపాధ్యాయుడు ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దంగా అతని వైపు చూశారు. కిరణ్ శిక్ష కోసం సిద్ధంగా ఉన్నాడు. కానీ ఉపాధ్యాయుని ముఖంలో కోపం మాయమై ఒక చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆయన కిరణ్ భుజంపై చేయి వేసి అందరి విద్యార్థులతో ఇలా అన్నారు: “పిల్లలూ! పొరపాట్లు చేయడం సహజం. తెలియక చేసే తప్పుల కంటే, ఆ తప్పును దాచడానికి చెప్పే అబద్ధం పెద్ద నేరం. నిజం చెప్పడానికి ఎంతో ధైర్యం కావాలి. కిరణ్ తన తప్పును ధైర్యంగా ఒప్పుకున్నాడు. అతనిలోని ఈ సత్యనిరతి నాకు ఎంతో సంతోషాన్ని ఇచ్చింది.” ఆ రోజు కిరణ్‌కు శిక్ష వేయకపోగా, అతని నిజాయితీని అందరి ముందు అభినందించారు.
ఆ సంఘటన జరిగిన తర్వాత పాఠశాలలో కిరణ్ పట్ల అందరిలోనూ గౌరవం రెట్టింపు అయ్యింది. తోటి విద్యార్థులు అతన్ని ఒక ఆదర్శంగా చూడటం ప్రారంభించారు. తన తల్లి చెప్పిన మాటలోని అంతరార్థం కిరణ్‌కు ఆ రోజు పూర్తిగా అర్థమైంది. సత్యం మాట్లాడే వ్యక్తికి ఎవరికీ భయపడాల్సిన అవసరం ఉండదని, అది మనిషికి ఆత్మబలాన్ని ఇస్తుందని అతను గ్రహించాడు. సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్లి జరిగిన విషయాన్ని తల్లికి చెప్పాడు. అప్పుడు కిరణ్ ఎంతో గర్వంగా ఇలా అన్నాడు: “అమ్మా! నువ్వు చెప్పింది నిజం. అబద్ధంతో పొందే ఉపశమనం కంటే, సత్యంతో పొందే గౌరవం ఎంతో గొప్పది. జీవితాంతం నేను నిజాయితీగానే ఉంటాను.” కిరణ్ మాటలకు ఆ తల్లి మనసు గర్వంతో నిండిపోయింది. ఆనాటి నుండి కిరణ్ ఆ పట్టణంలో నిజాయితీకి మారుపేరుగా ఎదిగాడు.