సానుకూల దృక్పధం:- సి.హెచ్.ప్రతాప్

 విజయవాడ సమీపంలోని ఒక కోలనీలో  వసంత్ అనే యువకుడు నివసించేవాడు. అతడు విద్యావంతుడు మరియు మేధావి అయినప్పటికీ, అతని వ్యక్తిత్వంలో ఒక బలహీనత ఉండేది. ఏ చిన్న సమస్య ఎదురైనా త్వరగా నిరాశకు లోనయ్యే స్వభావం అతనిది. "ఇది నా వల్ల కాదు" అనే ప్రతికూల భావన అతని మనసులో ఎప్పుడూ మొదటి స్థానంలో ఉండేది. పరీక్షల్లో స్వల్ప తప్పులు దొర్లినా లేదా స్నేహితులు చిన్నపాటి విమర్శలు చేసినా, అతడు తీవ్రమైన నిస్పృహలో మునిగిపోయి తన సామర్థ్యాన్ని తనే శంకించుకునేవాడు. ఈ నిరాశావాదం అతన్ని ఎప్పుడూ ఒంటరిగా, దిగులుగా ఉంచేది. చదువులో ప్రతిభ ఉన్నా, ఆత్మవిశ్వాసం లేకపోవడం వల్ల అతను తన పూర్తి సామర్థ్యాన్ని ప్రదర్శించలేకపోయేవాడు.
ఒకనాడు అతని తాతయ్య వసంత్‌ను తమ పొలానికి తీసుకువెళ్లారు. అప్పట్లో వర్షాలు లేక భూమి అంతా బీటలు వారి, చుట్టుపక్కల ఉన్న పంటలన్నీ ఎండిపోయి ఉన్నాయి. కానీ పొలం ఒక మూలలో ఒక చిన్న మొక్క మాత్రం ఎంతో పచ్చగా, కళకళలాడుతూ కనిపించింది. అది చూసి ఆశ్చర్యపోయిన వసంత్, "తాతయ్యా, ఇక్కడ వర్షాలు లేవు, భానుడి భగభగలకు అన్ని చెట్లు ఎండిపోతుంటే, ఈ చిన్న మొక్క మాత్రం ఇంత పచ్చగా ఎలా జీవించగలుగుతోంది?" అని కుతూహలంగా అడిగాడు. అప్పుడు తాతయ్య చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నారు, "నాయనా, మొక్కలకూ మనుషులకూ పెద్ద తేడా లేదు. ఈ మొక్క పైన ఉన్న ఎండను చూసి భయపడలేదు. నేల లోతుల్లో ఎక్కడో ఒకచోట తేమ ఉంటుందని బలంగా నమ్మి, తన వేర్లను ఇంకా లోతుకు పాతుకుపోయేలా చేసుకుంది. ఆ నమ్మకమే దానికి ప్రాణాధారమైంది. మనిషికి కూడా ఆత్మవిశ్వాసం ఉంటే ఎలాంటి కష్టాలనైనా తట్టుకుని నిలబడగలడు."
తాతయ్య చెప్పిన ఆ మాటలు వసంత్ ఆలోచనా దృక్పథాన్ని పూర్తిగా మార్చివేసాయి. అప్పటి నుండి అతడు తన అంతరాత్మను గమనించడం మొదలుపెట్టాడు. ఏదైనా కష్టమైన పని ఎదురైనప్పుడు, గతంలో లాగా భయపడకుండా "నేను ప్రయత్నిస్తే ఇది తప్పక సాధ్యమవుతుంది" అని తనకు తానే ధైర్యం చెప్పుకునేవాడు. ప్రారంభంలో ఇది కొంత నటనలా అనిపించినా, క్రమంగా అతని ప్రవర్తనలో వాస్తవమైన సానుకూల మార్పులు వచ్చాయి. నిరాశ స్థానంలో ఆశావహ దృక్పథం చోటు చేసుకుంది. తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని అతను ఇప్పుడు భయంతో కాకుండా అవకాశంగా చూడటం నేర్చుకున్నాడు.
అదే సమయంలో కాలేజీలో ఒక క్లిష్టమైన ప్రాజెక్ట్ బాధ్యత వసంత్‌కు అప్పగించారు. గతంలో అయితే అతడు భయంతో వెనకడుగు వేసేవాడు, కానీ ఇప్పుడు ప్రణాళికాబద్ధంగా ముందుకు సాగాడు. ఆ పనిని చిన్న భాగాలుగా విభజించి, ప్రతి భాగానికి కొంత సమయాన్ని కేటాయించాడు. స్నేహితులను కలుపుకుని, వారిలోని ప్రతిభను కూడా గుర్తిస్తూ కలిసి పనిచేయడం ప్రారంభించాడు. మార్గమధ్యలో ఎదురైన సాంకేతిక సమస్యలను చూసి కుంగిపోకుండా, వాటి వెనుక ఉన్న కొత్త విషయాన్ని నేర్చుకునే అవకాశం ఏమిటో అన్వేషించాడు. అతనిలోని ఈ నూతన ఉత్తేజం తోటి విద్యార్థులను కూడా ప్రభావితం చేసింది. వారు కూడా వసంత్‌ను చూసి ఉత్సాహంగా పనిలో నిమగ్నమయ్యారు. చివరికి ఆ ప్రాజెక్ట్ రాష్ట్ర స్థాయిలో ప్రథమ బహుమతిని గెలుచుకుంది.
విజయ గర్వంతో వసంత్ తన తాతయ్య దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కరించాడు. "తాతయ్యా, ఆనాడు మీరు చెప్పిన మొక్క కథే ఈరోజు నా విజయానికి పునాది వేసింది. ఆలోచన మారితే జీవితం మారుతుందని నేను గ్రహించాను" అని ఎంతో వినయంగా చెప్పాడు. దానికి తాతయ్య స్పందిస్తూ, "పరిస్థితులు ఎండబడ్డా, మనసు పచ్చగా ఉంటే జీవితం నిలుస్తుంది" అని నిగూఢమైన సత్యాన్ని బోధించారు. సానుకూల ఆలోచన అనేది కేవలం మంచి మాటలకు పరిమితం కాకూడదు; అది మన జీవన గమనాన్ని మరియు దృష్టికోణాన్ని మార్చే ఒక గొప్ప శక్తి. అపజయాలను విజయానికి సోపానాలుగా భావించినప్పుడే మనిషి ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహించగలడని వసంత్ అర్థం చేసుకున్నాడు.
వసంత్ జీవితం మనకు ఒక గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పుతుంది. జీవిత ప్రయాణం ఎప్పుడూ పూలబాట కాదు, కానీ మన ఆలోచనలు ప్రకాశవంతంగా ఉంటే చీకటిలో కూడా వెలుగు రేఖలు కనిపిస్తాయి. మనసులో నమ్మకం అనే జ్యోతి వెలిగితే, ప్రతి సవాలు ఒక కొత్త అవకాశంగా మారుతుంది. పట్టుదల, ఆత్మవిశ్వాసం తోడైతే మనిషి సాధించలేనిది ఏదీ లేదని వసంత్ కథ నిరూపిస్తుంది. నిరాశ అనే నీడను వదిలి, ఆశ అనే వెలుగు వైపు అడుగులు వేయడమే అసలైన విజయం.
వసంత్ తన తాతయ్యతో ఇలా అన్నాడు: "తాతయ్యా, నాలో ఉన్న నిరాశ అనే చీకటిని తొలగించి, నమ్మకం అనే వేర్లను లోతుగా పాతుకునేలా చేసినందుకు మీకు ధన్యవాదాలు. పరిస్థితులు ఎలా ఉన్నా, ఎండలు కాసినా, నా మనసును ఎప్పుడూ పచ్చగా ఉంచుకుంటానని మరియు ఎదురుదెబ్బలను విజయ మెట్లుగా మార్చుకుంటానని మీకు మాట ఇస్తున్నాను. ఈ విజయం కేవలం నాది కాదు, మీరు నేర్పిన ఆ పచ్చని మొక్క జీవన సూత్రానిది. ఇకపై ప్రతి కష్టాన్ని ఒక పాఠంగా భావిస్తూ నిరంతరం ముందుకు సాగుతాను