సేవాభావం: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

  ఒక చిన్న పట్టణంలో సౌమ్య అనే యువతి నివసించేది. ఆమె చిన్నప్పటి నుండి చదువులో ఎంతో చురుకైనది మరియు పట్టుదల కలిగినది. ఎన్నో కష్టాలను అధిగమించి ఆమె వైద్య విద్యను పూర్తి చేసి వైద్యురాలు అయ్యింది. పట్టణంలో ఆమె ప్రతిభను చూసి, పెద్ద నగరాల్లోని కార్పొరేట్ ఆసుపత్రులు ఆమెకు భారీ జీతంతో కూడిన ఉద్యోగ అవకాశాలను అందించాయి. అటువంటి విలాసవంతమైన జీవితం మరియు ఆధునిక సదుపాయాలు అనుభవించే అవకాశం ఉన్నప్పటికీ, సౌమ్య వాటన్నింటినీ సున్నితంగా తిరస్కరించింది. తన చదువు, తన జ్ఞానం కేవలం డబ్బు సంపాదించడానికి మాత్రమే పరిమితం కాకూడదని, అవి వెనుకబడిన ప్రాంతాల్లోని ప్రజలకు ఉపయోగపడాలని ఆమె గట్టిగా నిశ్చయించుకుంది.
అందుకే ఆమె మారుమూల ప్రాంతంలోని ఒక చిన్న గ్రామానికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆ గ్రామంలో కనీస వైద్య సదుపాయాలు కూడా ఉండేవి కావు. ఎవరైనా అనారోగ్యానికి గురైతే, కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నగరానికి వెళ్లేలోపే పరిస్థితి విషమించేది. సౌమ్య ఆ గ్రామానికి చేరుకుని, తన స్వంత శ్రమతో మరియు పరిమిత వనరులతో అక్కడ ఒక చిన్న ఆసుపత్రిని ప్రారంభించింది. ప్రారంభంలో గ్రామస్థులు ఆమెను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. ఇంత చదువు చదువుకుని, ఈ మారుమూల గ్రామానికి ఎందుకు వచ్చిందని అందరూ చర్చించుకునేవారు. కానీ సౌమ్య వారి మాటలను పట్టించుకోకుండా తన పనిని కొనసాగించింది.
ఆమె ఆ ఆసుపత్రిలో పేదవారికి అత్యంత తక్కువ ఖర్చుతో వైద్య చికిత్స అందించడం ప్రారంభించింది. సరైన పోషకాహారం లేక, అవగాహన లేక బాధపడుతున్న గర్భిణీ స్త్రీలకు, వృద్ధులకు ఆమె ఆశాకిరణంగా మారింది. మందులు కొనడానికి కూడా డబ్బు లేని నిరుపేదలకు ఆమె తన సొంత ఖర్చుతో మందులు ఇచ్చేది. పగలు, రాత్రి అనే తేడా లేకుండా ఎప్పుడు ఎవరికి ఆపద వచ్చినా ఆమె అందుబాటులో ఉండేది. ఆమె సేవాగుణం మరియు ఓర్పు చూసి గ్రామస్థులకు ఆమెపై నమ్మకం మరియు గౌరవం పెరిగాయి. క్రమంగా ఆ గ్రామంలో మరణాల రేటు తగ్గడమే కాకుండా, ప్రజల్లో ఆరోగ్యంపై అవగాహన పెరిగింది.
ఒక రోజు ఆ గ్రామానికి చెందిన పెద్దాయన సౌమ్య దగ్గరకు వచ్చారు. ఆమె అలసట లేకుండా రోగులకు సేవ చేయడం చూసి ఆయన మనసు ద్రవించింది. ఆయన ఆమెను దగ్గరకు పిలిచి ఇలా అడిగారు: "అమ్మా! నీ వయసున్న వారందరూ నగరాల్లో సుఖంగా జీవిస్తున్నారు. నీవు మాత్రం ఏ సౌకర్యాలు లేని ఈ పల్లెటూరిలో రాత్రింబగళ్లు ఇంతగా కష్టపడుతున్నావు. నీకు దీనివల్ల వచ్చే లాభం ఏముంది? నీ కష్టానికి తగిన ప్రతిఫలం ఇక్కడ దొరుకుతుందా?" అని ప్రశ్నించారు. అప్పుడు సౌమ్య ఎంతో ప్రశాంతంగా, మందహాసంతో ఆ పెద్దాయనకు సమాధానం ఇచ్చింది. ఆమె మాటల్లోని లోతును చూసి ఆయన ముగ్ధుడయ్యారు.
సౌమ్య ఆ గ్రామ పెద్దతో ఇలా అంది: "తాతయ్య! మనిషి ఎంచుకున్న వృత్తి అనేది కేవలం పొట్ట నింపుకోవడానికి లేదా విలాసవంతమైన జీవనం గడపడానికి మాత్రమే కాదు. మనం నేర్చుకున్న విద్య సమాజానికి, ముఖ్యంగా అవసరంలో ఉన్న వారికి సహాయం చేయడానికి దేవుడు ఇచ్చిన ఒక గొప్ప అవకాశం. ఒక రోగి ప్రాణాన్ని కాపాడినప్పుడు లేదా వారి కళ్లలో కనిపించే కృతజ్ఞతను చూసినప్పుడు కలిగే సంతృప్తి కోట్లాది రూపాయలు ఇచ్చినా దొరకదు. సేవ చేయడంలో ఉన్న ఆనందం అనుభవిస్తేనే తెలుస్తుంది. తోటి వారికి తోడ్పడటమే మనిషిగా నా బాధ్యత అని నేను నమ్ముతున్నాను."
సౌమ్య చెప్పిన మాటలు విన్న గ్రామస్థులు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని గ్రహించారు. సేవాభావం ఉన్న మనిషి సమాజానికి ఆశాకిరణం లాంటివాడని, అటువంటి వారు ఉన్నప్పుడే లోకం వెలుగుతో నిండుతుందని వారు తెలుసుకున్నారు. సౌమ్య కేవలం వైద్యురాలిగానే కాకుండా, ఆ గ్రామానికి ఒక రక్షక దేవతగా నిలిచిపోయింది. ఆమె చూపిన సేవామార్గం మరికొందరు యువకులను ప్రభావితం చేసింది.