మహిళలను గౌరవించాలి; -సి.హెచ్.ప్రతాప్

  గోదావరి నదీ తీరాన ప్రకృతి ఒడిలో విరాజిల్లుతున్న రామాపురం గ్రామం తనదైన ఆచార వ్యవహారాలకు, సంప్రదాయాలకు పెట్టింది పేరు. అయితే ఆ సంప్రదాయాల ముసుగులో కొన్ని అలిఖిత నిబంధనలు, స్త్రీల పట్ల వివక్షాపూరితమైన ధోరణులు కూడా అంతర్లీనంగా దాగి ఉన్నాయి. ఆ గ్రామంలో నివసించే రాఘవ అనే యువకుడు చదువులో రాణిస్తున్నప్పటికీ, అతని ఆలోచనా విధానంలో ఒక పెద్ద లోపం ఉండేది. స్త్రీల పట్ల అతనికి సరైన గౌరవ భావం ఉండేది కాదు. ఇంట్లో అతని తల్లి లక్ష్మి తెల్లవారుజాము నుంచి అర్థరాత్రి వరకు విశశ్రాంతి లేకుండా శ్రమించేది. చెల్లి కావ్య ఎంతో ప్రతిభావంతురాలు, భవిష్యత్తులో వైద్యురాలు కావాలని ఎన్నో కలలు కనేది. కానీ రాఘవ మాటల్లో ఎప్పుడూ వారిని తక్కువ చేసే భావమే ధ్వనించేది.
"అమ్మాయిల పని కేవలం వంటింటికే పరిమితం కావాలి, ఇల్లు చక్కదిద్దుకోవడమే వారి ప్రథమ కర్తవ్యం" అని రాఘవ తరచుగా హేళన చేస్తూ అనేవాడు. అన్నయ్య మాటలకు కావ్య మనసు ముక్కలయ్యేది, కానీ ఎదురు చెప్పలేక మౌనంగా తన బాధను మింగేసేది. ఒకానొక సందర్భంలో గ్రామంలో జరిగిన ఒక సామాజిక అవగాహన సదస్సులో పట్టణం నుంచి వచ్చిన మేధావి, విద్యావేత్త సరిత గారు ముఖ్య అతిథిగా ప్రసంగించారు. ఆమె తన ప్రసంగంలో స్త్రీ శక్తిని ఇలా ప్రశంసించారు.
"స్త్రీ అంటే అబల కాదు, ఆమె సహనానికి నిలువుటద్దం. ఆమె ఒకే సమయంలో తల్లిగా, గురువుగా, సృష్టికర్తగా బహుముఖ పాత్రలు పోషిస్తుంది. ఏ సమాజంలో అయితే స్త్రీకి సముచిత గౌరవం లభిస్తుందో, ఆ సమాజమే నిజమైన అభివృద్ధిని సాధిస్తుంది."
ఆ ఉదాత్తమైన మాటలు రాఘవ చెవిన పడినా, అతని కఠిన హృదయాన్ని అవి వెంటనే కదిలించలేకపోయాయి. అయితే కాలం అతనికి ఒక బలమైన పాఠాన్ని నేర్పడానికి సిద్ధమైంది. కొన్ని రోజుల తర్వాత లక్ష్మి గారు తీవ్రమైన అనారోగ్యానికి గురై మంచాన పడ్డారు. అప్పటివరకు ఆమె నిశ్శబ్దంగా చేసిన ఇంటి పనులన్నీ ఒక్కసారిగా రాఘవ భుజస్కంధాలపై పడ్డాయి. తెల్లవారగానే వంట చేయడం, ఇల్లు శుభ్రపరచడం, తండ్రి అవసరాలు చూడటం, చెల్లి చదువుకు ఆటంకం కలగకుండా పనులు నిర్వహించడం రాఘవకు తలకు మించిన భారమయ్యాయి. ఒక గృహిణిగా తన తల్లి పడుతున్న శ్రమ, ఆమె పంపిణీ చేసే నిరంతర సేవలు ఎంతటి విలువైనవో అతనికి అప్పుడు ప్రత్యక్షంగా అనుభవంలోకి వచ్చాయి.
అదే సమయంలో కావ్య జిల్లా స్థాయి పోటీ పరీక్షల్లో ప్రథమ స్థానాన్ని కైవసం చేసుకుని అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచింది. గ్రామస్థులందరూ ఆమెను ఘనంగా అభినందించారు. సరిత గారు ప్రత్యేకంగా వచ్చి కావ్యను ప్రోత్సహిస్తూ, "నీ వంటి ప్రతిభావంతురాలైన బాలిక ఈ గ్రామానికే గర్వకారణం" అని కొనియాడారు. ఈ సంఘటన రాఘవ అంతరాత్మను లోతుగా కదిలించింది. తన తల్లి నిస్వార్థ త్యాగం, తన చెల్లి సాధించిన అద్భుత విజయం అతని అహంకారాన్ని పటాపంచలు చేశాయి. ఆ సాయంత్రం తల్లి చెంతకు చేరి, ఆమె చేతులు పట్టుకుని పశ్చాత్తాపంతో నిండిన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు.
"అమ్మా! ఇన్నాళ్లూ నా అజ్ఞానంతో మిమ్మల్ని, మీ శ్రమను తక్కువగా చూశాను. స్త్రీ శక్తిని తక్కువ అంచనా వేశాను. మీరు లేకపోతే ఈ ఇల్లు మాత్రమే కాదు, నా వ్యక్తిగత జీవితం కూడా అసంపూర్ణమే అని ఇప్పుడు గ్రహించాను. కావ్యా! నీ ఆశయాలు నెరవేరడానికి నేను నీకు అండగా నిలుస్తాను. నీ కలలకు రెక్కలు తొడుగుతాను."
రాఘవ మాటలు విన్న లక్ష్మి కళ్లలో ఆనంద బాష్పాలు రాలాయి. ఆ క్షణం నుంచి రాఘవలో సంపూర్ణ మార్పు వచ్చింది. అతడు కేవలం తన ఇంటికే పరిమితం కాకుండా, గ్రామంలోని యువతను చైతన్యపరచడం ప్రారంభించాడు. స్త్రీల గౌరవం, ఆడపిల్లల విద్యపై అవగాహన పెంచుతూ ఒక చిన్న గ్రంథాలయాన్ని స్థాపించాడు. "స్త్రీని గౌరవించని సమాజం అంధకారంలోనే ఉండిపోతుంది" అనే నినాదంతో ముందుకు సాగాడు. రాఘవలో వచ్చిన ఈ మార్పు క్రమంగా రామాపురం గ్రామాన్ని కూడా మార్చివేసింది. అక్కడి ప్రజలు స్త్రీని కేవలం గృహిణిగా మాత్రమే కాకుండా, సమాజ నిర్మాణంలో ఒక శక్తివంతమైన భాగస్వామిగా చూడటం నేర్చుకున్నారు.
స్త్రీ గౌరవం అంటే ఆమె ఆలోచనలకు విలువ ఇవ్వడం, ఆమె వ్యక్తిత్వాన్ని ఆదరించడం. ప్రతి పురుషుడు తన ఇంట్లోని స్త్రీల శ్రమను గుర్తించినప్పుడే సమాజంలో నిజమైన మార్పు మొదలవుతుంది. ఆ మార్పే నాగరికతకు అసలైన చిహ్నం.