థామస్ హార్డీ: - - యామిజాల జగదీశ్

 జీవితంలోని విషాదకరమైన యాదృచ్ఛిక సంఘటనలతో కూడిన నవలలు రాసే థామస్ హార్డీ 1840లో డోర్సెట్‌లోని ఒక సామాన్యమైన కుటీరంలో జన్మించాడు. అది ఒక మేధావికి నిలయంగా ఉంటుందని ఎవరూ ఊహించలేనట్టుగా ఉండేది. ఆయన తండ్రి ఒక రాతి పనివాడు.  తల్లికి స్థానిక కథలు, జానపద ఆచారాలు బాగా గుర్తు. సుత్తికి, పొయ్యికి మధ్య, హార్డీ తనను శాశ్వతంగా తీర్చిదిద్దే రెండు శక్తులను గ్రహించాడు. నిర్మాణంలో కచ్చితత్వం, కథలో వెంటాడే పట్టుదల‌ ఆయన రచనా తీరు.
ఆయన మొదట వాస్తుశిల్పిగా శిక్షణ పొందాడు. రాళ్ళు, రేఖలు, తోరణాలు, ఇవే అతని తొలి పదజాలం. తన యవ్వనంలో లండన్ వీధుల్లో నడవడం అంటే వైభవంలో కొట్టుకుపోవడం కాదు, శాశ్వతత్వం యొక్క పెళుసుదనాన్ని తెలుసుకోవడం. భవనాలు శిథిలమవుతాయి, స్మారక చిహ్నాలు కూలిపోతాయి, కదలనిదిగా కనిపించేది కూడా కాలానికి తలొగ్గుతుంది. వాస్తుశిల్పం అతనికి క్రమశిక్షణ, సహనాన్ని నేర్పింది. సాహిత్యం ఆయనకు ఎన్నడూ ఇవ్వలేనిది ఇచ్చింది. అది మానవ దుఃఖపు భాష.
కల్పనా సాహిత్యం రాయడానికి ఆయన చేసిన తొలి ప్రయత్నాలు సంకోచంతో కూడుకున్నవి. 
డోర్సెట్‌కు చెందిన ఒక బాలుడి కథల కోసం ప్రచురణకర్తలు అంతగా ఆసక్తి చూపలేదు. అయినప్పటికీ, 1874లో 'ఫార్ ఫ్రమ్ ది మ్యాడింగ్ క్రౌడ్' వెలువడినప్పుడు, పాఠకులు దాని పుటలలో ఆశ్చర్యకరంగా సుపరిచితమైనా ఉన్నతమైన ఒక విషయాన్ని కనుగొన్నారు.
వారికి తెలిసిన గ్రామ జీవితం, గ్రీకు నాటకాల విషాద గంభీరతతో చిత్రీకరించినది. అప్పటి నుండి, హార్డీ భవనాల వాస్తుశిల్పి కంటే ఎక్కువగా విధి వాస్తుశిల్పిగా మారారు. 
'టెస్ ఆఫ్ ది డి'అర్బర్‌విల్లేస్', 'జూడ్ ది అబ్స్క్యూర్', 'ది మేయర్ ఆఫ్ కాస్టర్‌బ్రిడ్జ్' వంటి అతని నవలలు మానవ బాధల దేవాలయాలు.
జీవితం ఎంపిక కంటే యాదృచ్ఛికం చేత, న్యాయం కంటే కనికరం లేని విధి చేత పాలింపబడుతుందని నమ్మిన ఒక వ్యక్తి స్థిరమైన చేతితో ప్రతి రాయి, రాయి పేర్చి నిర్మించబడినవి.
విమర్శకులు ఆయనను నిరాశావాది అని ఆరోపించారు. 
బహుశా అది సరైనదే కావచ్చు. హార్డీ మానవ స్థితిని బంగారు పూత పూయలేదు. దానిని ఉన్నది ఉన్నట్లు ఆవిష్కరించారు. 'టెస్'లో ఆయన కపటత్వంతో నలిగిపోయిన అమాయకత్వాన్ని మనకు చూపించారు.
'జూడ్'లో ఆయన సంప్రదాయాలచే అణచివేసిన ఆశయాన్ని మనకు చూపించారు. అయినప్పటికీ, ఆ విషాదం కింద నిరాశ కాదు, ఒక రకమైన కఠినమైన కరుణ ఉంది. 
హార్డీ దృష్టి చీకటిమయమైనది, కానీ ప్రేమలేనిది కాదు.  
బాధల భారం కింద నలిగిపోయి నప్పుడు కూడా మానవ ఆత్మ గౌరవాన్ని నిలుపుకోగలదని, చరిత్ర పుస్తకాలకు చేరని ఒక నిశ్శబ్ద వీరత్వాన్ని ప్రదర్శించగలదని ఆయన గ్రహించారు.
'జూడ్ ది అబ్స్క్యూర్' పట్ల నైతిక ఆగ్రహం మితిమీరినప్పుడు, హార్డీ నవలా ప్రక్రియను పూర్తిగా విడిచిపెట్టారు.  ఆయన తన తొలి ప్రేమ, చివరి ఆశ్రయం అయిన కవిత్వం వైపు మళ్ళారు. కవితలలో, అపవాదుల భారం లేకుండా విలపించడానికి, ఒప్పుకోవడానికి, దుఃఖాన్ని ఒక లయలోకి మలచడానికి ఆయనకు స్వేచ్ఛ లభించింది. ఆయన కవితలు, ముఖ్యంగా ఆయన మొదటి భార్య ఎమ్మా మరణం తర్వాత రాసినవి, పశ్చాత్తాపంతో, సున్నితత్వంతో నిండి ఉంటాయి. ఇక్కడ ఆ కఠోర వాస్తుశిల్పి తనలోని మానవ ఆవేదనకు తావిచ్చారు.
హార్డీ మొదటి ప్రపంచ యుద్ధాన్ని చూసేంత కాలం జీవించారు. దానితో పాటు, తాను అనుమానించినవన్నీ నిజమని నిర్ధారణ అయ్యాయి. విధి దయగలది కాదని, మానవ ప్రగతి పెళుసైనదని, బాధ అనేది మినహాయింపు కాదని, అదొక నియమమని. అయినప్పటికీ, ఆయన ఖ్యాతి గడించారు. ఆయన కుటీరానికి యాత్రలా వచ్చిన అభిమానులున్నారు. 1928లో ఆయన మరణించినప్పుడు, హార్డీ హృదయాన్ని అక్షరాలా డోర్సెట్‌లో ఖననం చేశారు. కానీ ఆయన అస్థికలను వెస్ట్‌మిన్‌స్టర్ అబ్బేలో ఉంచారు. అజ్ఞాతానికి, కీర్తికి మధ్య, వెసెక్స్ నేలకు, ఇంగ్లాండ్ వైభవానికి మధ్య జీవించిన ఒక వ్యక్తికి ఇది ఒక సముచితమైన ద్వంద్వత్వం.
హార్డీ రచనలలో, ఎంత అసౌకర్యంగా ఉన్నా సత్యాన్ని నొక్కి చెప్పే ఒక నిష్ఠురమైన స్వరం మనకు వినిపిస్తుంది: జీవించడం అంటే బాధపడటమే, అయినప్పటికీ బాధపడటమే గొప్పగా జీవించడం. ఆయన నవలలు, కవితలు మనకు చౌకబారుగా ఓదార్పునిస్తాయని కాదు, అవి మనలోని నిరాడంబరతను తొలగించి, మనల్ని మనం సమీక్షించుకునేలా చేస్తాయి కాబట్టే నిలిచిపోయాయి.
ఆయన ఒకసారి ఇలా రాశారు, “మంచికి మార్గం ఏదైనా ఉందంటే, అది మనలోని చెడును కూడా పూర్తిగా చూడటాన్ని కోరుతుంది.” 
థామస్ హార్డీలా మనల్ని అంత సంపూర్ణంగా, లేదా అంత నిజాయితీగా చూసేలా చేసిన రచయితలు చాలా తక్కువ.