నమ్మకద్రోహం: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ఒకప్పుడు రత్నగిరి అనే సుసంపన్నమైన గ్రామంలో సోమయ్య, రంగయ్య అనే ఇద్దరు ప్రాణ స్నేహితులు ఉండేవారు. సోమయ్య నిక్కచ్చిగా వ్యవహరించే నిజాయితీపరుడు, కష్టపడి పైకి వచ్చిన సామాన్యుడు. రంగయ్య తెలివైనవాడే కానీ అతి తెలివితో సులభంగా ధనవంతుడు కావాలని ఆశించే మనస్తత్వం కలవాడు. వీరిద్దరూ కలిసి విదేశీ వస్తువుల వ్యాపారం ప్రారంభించాలని నిశ్చయించుకున్నారు. సోమయ్య తన తాత ముత్తాతల కాలం నాటి పొలాన్ని అమ్మి వచ్చిన డబ్బంతా వ్యాపారంలో పెట్టుబడిగా పెట్టాడు. రంగయ్య కూడా తన వంతు వాటా ఇచ్చాడు. ఇద్దరూ కలిసి పక్క పట్టణానికి వెళ్లి సరుకులు కొని, తిరిగి వస్తున్న సమయంలో అడవి మార్గంలో విశ్రాంతి తీసుకున్నారు.
సోమయ్య అలసిపోయి నిద్రపోతుండగా, రంగయ్య మనసులో దురాశ మొలకెత్తింది. వ్యాపారంలో వచ్చిన లాభాలను ఇద్దరు పంచుకోవడం కంటే, తానే మొత్తం సొంతం చేసుకుంటే తన దారిద్ర్యం శాశ్వతంగా తీరిపోతుందని భావించాడు. సోమయ్యను గాఢ నిద్రలో ఉండగానే అక్కడే వదిలేసి, సరుకులు ఉన్న బండిని, అందులోని ధనాన్ని తీసుకుని రంగయ్య పారిపోయాడు. సోమయ్య మేల్కొనేసరికి చుట్టూ అడవి, తన స్నేహితుడు, బండి ఏవీ కనిపించలేదు. తన ప్రాణ స్నేహితుడే నమ్మకద్రోహం చేశాడనే నిజాన్ని సోమయ్య జీర్ణించుకోలేకపోయాడు. దెబ్బతిన్న మనసుతో అతికష్టం మీద తిరిగి గ్రామానికి చేరుకున్నాడు.
కొన్నేళ్లు గడిచాయి. రంగయ్య ఆ ధనంతో వేరే నగరంలో పెద్ద వ్యాపారిగా స్థిరపడ్డాడు. కానీ అన్యాయంగా సంపాదించిన సొమ్ము అతనికి మనశ్శాంతిని ఇవ్వలేదు. చేసిన ద్రోహం అతడిని నీడలా వెంటాడుతుండేది. ఒకరోజు ఆ నగరానికి కొత్తగా వచ్చిన ఒక పెద్ద భూస్వామి రంగయ్యను కలవడానికి వచ్చాడు. అతను మరెవరో కాదు, తన కష్టంతో, పట్టుదలతో మళ్లీ పైకి ఎదిగిన సోమయ్య. రంగయ్య తనను చూసి భయంతో వణికిపోయాడు. సోమయ్య తనపై ఫిర్యాదు చేస్తాడేమో అని భయపడ్డాడు. కానీ సోమయ్య ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.
రంగయ్య తన తప్పు తెలుసుకుని సోమయ్య పాదాలపై పడి క్షమాపణ వేడుకున్నాడు. "నేను నీకు తీరని ద్రోహం చేశాను, నన్ను శిక్షించు" అని వేడుకున్నాడు. అప్పుడు సోమయ్య రంగయ్యను నిలబెట్టి, ఎంతో గంభీరంగా ఇలా అన్నాడు:
"రంగయ్యా, నువ్వు నా ధనాన్ని దోచుకున్నావు, కానీ నాలోని ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కాదు. నీవు చేసిన నమ్మకద్రోహం నాకు జీవితం మీద గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పింది. ఒకరిని నమ్మడం అంటే మన ప్రాణాన్ని వారి చేతుల్లో పెట్టడం. నువ్వు గెలిచింది కేవలం కాసుల విషయంలో మాత్రమే, కానీ మనిషిగా నువ్వు ఓడిపోయావు. నేను మళ్లీ కష్టపడి సంపాదించగలను, కానీ నువ్వు కోల్పోయిన నా నమ్మకాన్ని ఎప్పటికీ తిరిగి సంపాదించలేవు. ఈ సంపద, హోదా అన్నీ నీ దగ్గరే ఉంచుకో. నాకు కావలసింది నా నీతి, నా శ్రమ. ఒకప్పుడు నిన్ను నా నీడగా భావించాను, కానీ ఇప్పుడు ఆ నీడే నన్ను భయపెడుతోంది. ద్రోహం చేసిన మనసుతో బ్రతకడం కంటే, నిజాయితీగా ఓడిపోవడం మిన్న. నీవు చేసిన తప్పుకు ప్రాయశ్చిత్తం నీ అంతరాత్మలోనే ఉంది, నన్ను క్షమించమని అడగడం వల్ల నీ పాపం పోదు."
అంతే, సోమయ్య వెనుదిరిగి చూడకుండా వెళ్ళిపోయాడు