మదర్ థెరెసా గురించి సిద్ధూ: - - యామిజాల జగదీశ్

 మదర్ థెరెసా గురించి క్రికెటర్ సిద్ధూ పంచుకున్న విషయాన్ని చూద్దాం...
1991-92లో, ఒక టెస్ట్ మ్యాచ్ ఆడినందుకు మాకు జీతంగా రూ. 10,000 చెల్లించేవారు. ఒకసారి, కలకత్తాలో జరిగిన ఒక పోటీ సమయంలో, నాకు వచ్చిన ఆ డబ్బు తీసుకుని మదర్ థెరెసాను కలవాలని గట్టిగా అనిపించింది...
ఆమె చేస్తున్న నిస్వార్థ సేవకు ఈ డబ్బును ఆమెకు ఇవ్వాలి. అందుకే నేను ఆమె ఆశ్రమానికి వెళ్ళాను. “సిస్టర్స్ ఆఫ్ ఛారిటీ” Sisters of Charity అని పిలిచే ఆ కార్యాలయం చాలా చిన్నదిగా ఉంది. నేను అక్కడున్న సన్యాసినులను, ‘మదర్ ఎక్కడ ఉన్నారు?’ అని అడిగాను. 
దానికి అక్కడున్న సన్యాసినులలో ఒకరు, ‘మదర్ ‘చనిపోతున్న వారి కోసం ఉన్న ఆశ్రమం' ‘Home for the dying’ లో ఉన్నారు’ అని చెప్పారు. ‘చనిపోతున్న వారి కోసం ఉన్న ఆశ్రమం’ అంటే ఆమె ఉద్దేశ్యం ఏమిటో నాకు అర్థం కాలేదు. 
వారు నన్ను ఆ కార్యాలయం వెనుక ఉన్న ఒక భవనంలోకి తీసుకు వెళ్లా రు.
ఆ భవనంలో, తమ జీవితపు చివరి క్షణాలను లెక్కపెడుతూ, మరణశయ్యపై ఉన్న రోగులకు ఆశ్రయం కల్పించారు.
నేను లోపలికి ప్రవేశించినప్పుడు, ఆ భవనం నుండి భరించలేని దుర్వాసన వస్తోంది. కుళ్ళిన మాంసం వాసనలాంటి ఆ దుర్వాసన నాకు కడుపులో వికారంగా అనిపించేలా చేసింది. దాన్ని భరిస్తూ, నేను ఆ చిన్న సందు గుండా నడిచి ఒక గదికి చేరుకున్నాను.
అక్కడే నేను మదర్ థెరెసాను మొదటిసారి చూశాను. 
అక్కడ పొడవాటి జుట్టు ఉన్న ఒక వ్యక్తి చావు బతుకుల మధ్య పడుకుని ఉన్నాడు. అతని ఒంటి మీద బట్టలు లేవు. కేవలం నడుముకు ఒక గుడ్డ చుట్టి ఉంది...అతని శరీరం మొత్తం కుళ్లిపోతోంది. పుండ్ల నుండి చీము కారుతోంది. మదర్ ఆ పుండ్ల నుండి కారుతున్న చీమును ఒక గుడ్డతో ఎంతో ప్రేమగా తుడుస్తున్నారు. అతను తీవ్రమైన నొప్పితో విలవిల లాడుతున్నాడు. అతని శరీరం నుండి వస్తున్న దుర్వాసన నా పేగులను తిప్పేసింది...
ఒక్క నిమిషం కూడా గడవలేదు. నేను కడుపు పట్టుకుని ఆ భవనంలోంచి బయటకు పరుగెత్తాను... నవజోత్ సింగ్ సిద్ధూ... అంతర్జాతీయ క్రికెటర్ తీవ్రమైన వికారంతో అక్కడి మురుగు కాలువలో వాంతి చేసుకున్నాడు...
పది నిమిషాల తర్వాత మదర్ థెరెసా నా దగ్గరకు వచ్చారు. ఆమె చిరు నవ్వుతో, ‘అవును నా కుమారా’ అన్నారు. ‘అమ్మా, నేను మిమ్మల్ని కలవాలనుకున్నాను’ అన్నాను. 
‘రా నా కుమారా!’ ‘నన్ను అనుసరించు!’ అన్నారామె.
అతను నడవడం మొదలుపెట్టాడు. మేము ఆఫీసుకు చేరుకున్నాము...
నా హృదయంలో ఎంతో గర్వంతో, నా జేబులోంచి పదివేల రూపాయలు తీశాను. వాటిని అక్కడున్న బల్లపై పెట్టాను. ఆమెకు నమస్కరించి, ‘అమ్మా.. మీరు మంచికి ఒక సాధనం... మీకు సహాయం చేయడానికే నేను ఇక్కడికి వచ్చాను. మీరు దీనిని స్వీకరిస్తే నేను మీకు ఎంతో రుణపడి ఉంటాను’ అని అన్నాను. 
ఆమె నన్ను చూసి నవ్వి, ‘కుమారా.. నాకు నీ డబ్బు అవసరం లేదు. నాకు నీ సమయం కావాలి. నువ్వు ఈ రోగులతో సమయం గడపగలవా? వాళ్లకు సేవ చేయడానికి కొన్ని రోజులు నాకు సమయం ఇవ్వగలవా?’ అంది. నా కళ్ళ నుండి నీళ్ళు ధారగా కారాయి...
‘ఈ ప్రపంచంలో ఇంత మంచి మనసున్న వాళ్ళు ఉంటారా? నేను ఇచ్చే డబ్బును వద్దని, నన్ను వచ్చి ఈ రోగులతో సమయం గడపమని అడుగుతారా?’ నేను నిశ్చేష్టుడన య్యాను...
ఆ దుర్గంధంలో నేను రెండు నిమి షాలు కూడా నిలబడలేకపోయాను. నేను వాళ్లకు ఎక్కడ సేవ చేయగల ను? అది నా జీవితాన్ని మార్చివేసిన కథ...
‘డబ్బు ఇచ్చి నేను ఎవరికైనా సహాయం చేయగలను’ అనే నా ఆలోచన ఆ రోజు ఒక ఆశీర్వాదంగా మారింది. ‘డబ్బు కన్నా ప్రేమ, మనం ఇతరులకు చేసే సేవ ఎంతో ఎంతో గొప్పవి’ అని మదర్ థెరిసా నాకు అర్థమయ్యేలా చేశారు.