మానవత్వమే నిజమైన సంపద: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 కృష్ణా నదీ తీరాన ఉన్న రామాపురం అనే గ్రామంలో రంగయ్య అనే ఒక సామాన్యమైన చెప్పులు కుట్టే వ్యక్తి ఉండేవాడు. ఆయన ఆర్థికంగా ఎంతో పేదవాడు, రోజంతా కష్టపడితేనే కానీ ఇల్లు గడవని పరిస్థితి. అయినప్పటికీ, ఆయన హృదయం మాత్రం ఎంతో విశాలమైనది. తన వద్దకు వచ్చే దీనులను, ఆకలితో ఉన్నవారిని ఆయన ఎప్పుడూ ఖాళీ చేతులతో పంపించేవాడు కాదు. తనకున్న కొద్దిపాటి ఆహారంలోనే సగం పరులకు పెట్టి ఆనందించే గుణం ఆయనది. సమాజంలో ప్రతి ఒక్కరినీ ఆప్యాయంగా పలకరిస్తూ, అందరి సుఖదుఃఖాలలో భాగస్వామి అయ్యేవాడు. రూపాయి సంపాదన లేకపోయినా ముఖంలో కనిపించే ఆ ప్రశాంతత ఆయన అంతరంగ శుద్ధికి అద్దం పట్టేది.
అదే గ్రామంలో పరమానందం అనే ఒక సంపన్న వ్యాపారి ఉండేవాడు. ఆయనకు అపారమైన ఆస్తిపాస్తులు, ధనకనక వస్తువాహనాలు ఉన్నాయి. కానీ, ఆయనకు పిసినారితనం ఎక్కువ. రూపాయి ఖర్చు పెట్టాలన్నా ఎంతో లోభత్వంతో ఆలోచించేవాడు. సమాజంలో తనకు ఉన్న గౌరవం అంతా తన సంపద వల్లేనని, డబ్బు మాత్రమే మనిషికి నిజమైన రక్షణ అని ఆయన బలంగా నమ్మేవాడు. రంగయ్య చేసే దానధర్మాలను చూసి, "సంతానానికి ఆస్తి కూడబెట్టకుండా, ఉన్నదంతా ఇలా ఇతరులకు పెట్టేస్తే చివరకు దరిద్రుడివి అవుతావు" అని పరమానందం ఎగతాళి చేసేవాడు. దానికి రంగయ్య మృదువుగా నవ్వుతూ, "అయ్యా, మనం వెళ్లేటప్పుడు ఏ సంపదనూ వెంట తీసుకువెళ్లలేము. తోటి మనిషికి సహాయం చేయడంలో దొరికే తృప్తి, మానవత్వమే మనకు మిగిలే నిజమైన సంపద" అని చెప్పేవాడు.
ఒకరోజు రాత్రి గ్రామంలో ఊహించని విపత్తు సంభవించింది. భారీ వర్షాల కారణంగా కృష్ణా నది ఉధృతంగా ప్రవహించి, వరద నీరు ఒక్కసారిగా రామాపురం గ్రామంలోకి దూసుకువచ్చింది. అర్ధరాత్రి వేళ ఇళ్లలోకి నీరు చేరడంతో గ్రామస్థులంతా ప్రాణాలు గుప్పిట్లో పెట్టుకుని ఎత్తైన ప్రదేశాలకు పరుగులు తీశారు. ఆ గందరగోళంలో పరమానందం తన ఇంట్లోని నగలు, బంగారు నాణేల పెట్టెను సర్దుకుని బయటకు వచ్చేసరికి వరద ఉధృతి మరింత పెరిగింది. నీటి ప్రవాహంలో ఆయన కాలు జారి, చేతిలోని ధనపు పెట్టెతో సహా కొట్టుకుపోసాగాడు. ప్రాణభయంతో ఆయన "కాపాడండి, కాపాడండి" అని గట్టిగా అరిచాడు. ఆస్తిపై ఉన్న మోహం ప్రాణాల మీదకు తెచ్చిందని అతడు గ్రహించేలోపే ప్రవాహం అతడిని ముంచెత్తింది.
ఆ సమయంలో ఒక సురక్షితమైన చెట్టుపై ఉన్న రంగయ్య ఆ కేకలు విన్నాడు. ప్రవాహం ఎంతో ప్రమాదకరంగా ఉన్నప్పటికీ, ఏమాత్రం వెనుకాడకుండా రంగయ్య నీటిలోకి దూకాడు. తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి, ఈదుకుంటూ వెళ్లి మునిగిపోతున్న పరమానందాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. పరమానందం తన ధనపు పెట్టెను వదలడానికి ఇష్టపడకపోవడంతో ఇద్దరూ మునిగిపోయే పరిస్థితి వచ్చింది. అప్పుడు రంగయ్య, "అయ్యా, ఆ పెట్టెను వదిలేయండి, ప్రాణం ముఖ్యం" అని గట్టిగా అరిచాడు. పరమానందం చేసేదేమీ లేక ఆ పెట్టెను వదిలేశాడు. రంగయ్య ఎంతో శ్రమించి పరమానందాన్ని ఒడ్డుకు చేర్చాడు.
వరద నీరు తగ్గిన తర్వాత గ్రామస్థులంతా సురక్షిత ప్రాంతాలకు చేరుకున్నారు. పరమానందం తను ప్రాణంగా ప్రేమించిన సంపద అంతా వరదలో కొట్టుకుపోవడంతో దిక్కుతోచని స్థితిలో కూర్చున్నాడు. ఆ సమయంలో రంగయ్య తన వద్ద ఉన్న కొద్దిపాటి పొడి బట్టలను, ఆహారాన్ని పరమానందానికి ఇచ్చి ఓదార్చాడు. నిన్నటివరకు తనను ఎగతాళి చేసిన వ్యక్తి, ఈరోజు తన ప్రాణాలను కాపాడి, ఆకలి తీర్చడం పరమానందం మనస్సును తీవ్రంగా కదిలించింది. అపారమైన ఆస్తి ఉన్నప్పుడు రాని తృప్తి, సర్వస్వం కోల్పోయిన వేళ ఒక పేదవాడి చేతి ముద్దలో అతనికి కనిపించింది.
కృతజ్ఞతతో కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా పరమానందం రంగయ్య చేతులను పట్టుకుని, "రంగయ్యా, నా వద్ద ఉన్న ధనమే నా సంపద అనుకుని గర్వపడ్డాను. కానీ ఆపదలో నన్ను కాపాడలేని ఆ డబ్బు నిజమైన సంపద కాదు. నీవు చూపించిన నిస్వార్థమైన ప్రేమ, మానవత్వమే లోకంలో అత్యంత విలువైన సంపద అని ఈరోజు గ్రహించాను. డబ్బు మనిషికి భోగాలను ఇస్తుందేమో కానీ, ప్రాణాలను, నిజమైన బంధాలను ఇవ్వలేదు. నేటి నుండి నేను కూడా నా సంపదను సమాజ శ్రేయస్సు కోసం, పేదల ఆకలి తీర్చడం కోసం ఉపయోగిస్తాను. మనుషుల మధ్య ఉండే ప్రేమానురాగాలే శాశ్వతమైనవని నీవు నాకు కన్నువిప్పు కలిగించావు" అన్నాడు.