గోమతి ప్రేమ : - యామిజాల జగదీశ్

 

నిన్నే నమ్ముకున్న ఈ మనసుని చూడు ఘనశ్యామా...
బృందావనానికి కాస్త దూరంలో ఒక చిన్న ఊరు. ఆ ఊళ్ళో గోమతి అనే ఒక ముసలమ్మ ఉండేది. ఆమె గొప్ప కృష్ణభక్తురాలు.
వయసు పైబడింది. శక్తి తగ్గింది. అయినా పెదవులపై ఎప్పుడూ ఒకటే పేరు నానుతుండేది... అది "ఘనశ్యామ్... ఘనశ్యామ్..." అంటూ.
ఆమె ప్రపంచం చాలా చిన్నది. ఒక చిన్న మట్టిల్లు, వాకిట్లో తులసి కోట, గది మూల ఓ గోపాలుడి విగ్రహం.
గోమతికి ఆ బాలకృష్ణుడు కొడుకు. ఆయనే స్నేహితుడు, ఆయనే సమస్తమూ.
ప్రతి రోజూ ఉదయాన్నే లేవగానే అందరికంటే ముందు కృష్ణుడినే నిద్ర లేపేది.
"లే నాన్నా... చాలా సేపు పడుకున్నావు. చూడు, నీ అమ్మ నీ కోసం వెన్న పట్టుకుని కూర్చుంది."
ఆ తర్వాత తన చేతులతోనే కాస్త పాలు వేడి చేసి, అందులో కలకండ వేసి చాలా ప్రేమగా దేవుడికి నైవేద్యం పెట్టేది.
అటుపైన గంటల తరబడి ఆయన ముందే కూర్చున్న కబుర్లు చెప్పేది.
ఊళ్ళో వాళ్ళందరూ ఆమెను చూసి ఒక్కోసారి నవ్వేవారు... "గోమతి, రాతి బొమ్మతో అంతగా మాట్లాడతావేం? ఎప్పుడైనా నీకు బదులిచ్చిందా ఏంటి?" అని పరిహసించే వారు.
గోమతి ముసిముసి నవ్వులు నవ్వుతూ... "మీకు వినపడకపోతే నా శ్యాముడి తప్పేముంది?" అనేది.
ఒకరోజు ఊరిపై పెద్ద విపత్తు వచ్చిపడింది.
వరుసగా కొన్నిరోజుల పాటు కుండపోత వర్షం కురిసింది. ఏరు పొంగిపారింది. చేనులు మునిగిపోయా యి. జనాల ఇళ్లలోకి నీళ్లు చేరడం మొదలైంది.
గోమతి ఉన్న చిన్న ఇల్లు కూడా నీళ్లతో నిండిపోయింది.
ఊరివాళ్లు వచ్చి... "అవ్వా! ఇల్లు వదిలి కాస్త ఎత్తున్న చోటికి పదా" అన్నారు.
గోమతి తన మూట సర్దుకుని బయటకు రాబోతూ, ఒక్కసారిగా కృష్ణుడి విగ్రహం వైపు చూసింది.
అక్కడే ఆగిపోయింది.
"నా కన్నయ్యను వదిలేసి నేనెక్కడికి వెళ్లేది?" అంటూ కృష్ణుడి విగ్రహాన్ని ఎత్తుకుని, తన కొంగున దాచుకుని... "పదా ఘనశ్యామ్... ఈ రోజు నీ అమ్మ నిన్ను తీసుకెళ్తుంది" అంది.
ఎలాగోలా ఊరి చివర ఎత్తున్న గుడికి చేరుకుంది.
రాత్రి అయ్యింది.
బయట హోరున వర్షం.. ఉరుములు, మెరుపులు. చుట్టూ అంతా నీళ్లే.
గోమతి దేవుడిని ఎదురుగా పెట్టుకుని ఏడుస్తూ... "శ్యామా... ఈ రోజు నాకెందుకో భయంగా ఉందయ్యా" అంది.
కాసేపు ఊరుకుంది.
కళ్ల నుంచి నీళ్లు కారడం మొదల య్యాయి.
"నా జీవితంలో నిన్ను ఏనాడూ ఏదీ అడగలేదు. డబ్బు అడగలేదు, సుఖాలు అడగలేదు... నా మనసు ఎప్పుడూ నీపైనే ఉండాలని కోరుకున్నాను, అంతే."
వణుకుతున్న చేతులతో దండం పెట్టింది.
"కానీ ఈ రోజు మనసంతా కంగారుగా ఉందయ్యా."
ఆమె నోటి నుంచి తెలియకుండానే మాటలు వచ్చాయి... "నువ్వు లేకుండా నా మనసు నిలవట్లేదయ్యా ఘనశ్యామా... నువ్వే నా దిక్కు, నువ్వే నా సమస్తం..."
ఏడుస్తూనే స్వామి ముందు తల వాల్చి నిద్రపోయింది.
నడిరాత్రి ఎవరో తన తలపై చేయి వేసినట్లు అనిపించింది.
కళ్లు తెరిచి చూసింది.. అక్కడ ఎవరూ లేరు.. కానీ గుడి లోపల చాలా మధురమైన వేణుగానం వినిపిస్తోంది.
గోమతి లేచి కూర్చుంది.
కళ్లు నాలుగైపుల వెతికాయి.
అకస్మాత్తుగా గుడి గుమ్మం దగ్గర ఒక చిన్న పిల్లవాడు కనిపించాడు.
నల్లని రూపం... ముంగురులు... పట్టు వస్త్రాలు... పెదవులపై ఆ దృశ్యం చూసి గోమతి గుండె పరవశించింది.
ఆ చిన్నోడు... "అమ్మా, ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?" అని అడిగాడు.
గోమతి వణుకుతున్న గొంతుతో... "నాయనా... నువ్వు ఎవరివి?" అని అడిగింది.
పాపాయి నవ్వుతూ... "ఇంతసేపూ నువ్వు పిలుస్తోంది నన్నేగా!" అన్నాడు.
గోమతి కళ్లు విచ్చుకున్నాయి.
ఆ చిన్నారి వైపు అడుగులు వేసింది... "ఘనశ్యామ్...?"
ఆ బాబు నవ్వాడు.
అంతే.. మరుక్షణంలో గుడిలో మళ్లీ పాత ప్రశాంతత. పాపాయి అక్కడ లేడు.
గోమతి పరిగెత్తుకెళ్లి స్వామి విగ్రహాన్ని గుండెలకు హత్తుకుంది.
ఏడుస్తూ... "దొరికేశావు నా కన్నయ్యా... ఈ రోజు నిజంగా దొరికావు!" అంది.
ఉదయం ఊరివాళ్లు గుడి తలుపులు తీసి చూసేసరికి...
గోమతి కృష్ణుడిని రొమ్ముకు హత్తుకుని కూర్చుంది. ఆమె ముఖంలో కన్నీళ్లతో పాటు ఒక వింతైన శాంతి కనిపించింది.
ఆమె ఎవరికీ ఏమీ చెప్పలేదు. కేవలం చిరునవ్వుతో... "నిజమైన మనసుతో పిలిస్తే ఆయనెక్కడో దూరంగా ఉంటాడా ఏంటి?" అంది.
కొన్ని రోజులకు నీళ్లు ఇంకిపోయాయి. ఊరు మళ్లీ కుదుటపడింది.
కానీ గోమతిలో ఒక మార్పు వచ్చింది. ఇప్పుడు ఆమె దేవుడితో ఫిర్యాదులు చేయడం లేదు.
ప్రతిరోజూ స్వామి ముందు కనిపించాడు... "ఘనశ్యామ్, ఇప్పుడు నువ్వు కనిపించినా కనిపించకపోయినా... నువ్వు నా తోడే ఉన్నావని నాకు తెలుసు" అనుకునేది.
మెల్లగా పాడుకునేది... "నీవు లేక నిన్నే నమ్ముకున్న ఈ మనసు నిలవట్లేదయ్యా ఘనశ్యామా... నువ్వు తోడుంటే నాకీ లోకంలో ఇంకేమీ వద్దు..."
నిజమైన భక్తిలో భగవంతుడిని పొందడానికి అతిపెద్ద నిదర్శనం ఇదే అంటారు...
భక్తుడు దేవుడిని ఏదీ అడగడం మానేసి, కేవలం ఆయన మనతో ఉన్నాడనే భావనతోనే తృప్తి చెందుతాడు.
ఎందుకంటే ప్రేమలో ప్రత్యక్షం కావడం కంటే... "నా కృష్ణుడు నన్ను ఎప్పటికీ వదలివెళ్లాడు" అనే నమ్మకమే చాలా గొప్పది.