నెమలీకల లెక్క – బాలకృష్ణుని మనోహర లీల: - -యామిజాల జగదీశ్

 

గోకులంలోని నంద భవన ప్రశాంత ప్రాంగణంలో ఉదయపు బంగారు ఎండ పరుచుకుంది. ఆవరణలోని నేలపైన ఎన్నో అందమైన నెమలి ఈకలు పరిచి ఉన్నాయి. వాటి నీలం, ఆకుపచ్చ రంగులు సూర్యకిరణాల్లో మెరిసిపోతున్నాయి. చిన్నారి బాల కృష్ణుడు అక్కడే నేలపై కూర్చు న్నాడు. ఆయన కళ్లలో చిన్నపిల్లల అమాయకపు కుతూహలం ఏర్పడింది.
ఆయన ఒక్కొక్క నెమలి ఈకను తీస్తూ, తన చిన్ని వేలితో లెక్కించడానికి ప్రయత్నించాడు. తర్వాత చిరునవ్వుతో వాటిని ఎంతో ప్రేమగా ఎదురుగా పెడుతున్నాడు. అంతలో ఒక ప్రత్యేకమైన, చాలా అందమైన నెమలి ఈయన చేతికి చిక్కింది. కృష్ణుడు దాన్ని తన ముఖం దగ్గరకు తెచ్చుకుని, దాని రంగులను, రూపాన్ని ఎంతో శ్రద్ధగా చూడసాగాడు. ఆ ఒక్క అందంలో ఆయన పూర్తిగా లీనమైపోయాడు.
పక్కనే కొన్ని నెమళ్లు ప్రశాంతంగా తిరుగుతున్నాయి. సీతాకోకచిలుకలు పువ్వుల చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి. కొన్ని పక్షులు మధురంగా ​​కూస్తు న్నాయి. ప్రాంగణంలో ఉన్న మట్టికుండలు, ముగ్గులు, వికసించిన పువ్వులు వాతావరణాన్ని మరింత రమణీయంగా మారుస్తున్నాయి. మెల్లగా గాలులు వీస్తూ, ఆ ప్రదేశమంతా ఆనందం, ప్రశాంతత, ప్రేమతో నిండిపోయింది.
ఆ మధుర దృశ్యంలో చిన్నారి కృష్ణుని అమాయకపు నవ్వు, ప్రకృతిపై అతనికున్న సహజమైన ప్రేమ అందరి మనస్సులను దోచుకుంటున్నాయి.
బృందావనంలో ప్రతి పదార్థమూ, ప్రతి పక్షీ, చివరకు ప్రతి నెమలి ఈక కూడా తమ ప్రియమైన కృష్ణునితో ఈ ఆనం దమయ బాలలీలలో పాలుపంచు కున్నాయి.