పుస్తకాల షాపు - నేనూ: - - యామిజాల జగదీశ్

 పేరులోనే ఉన్నట్టు అది పాత పుస్తకాల షాపే. పుస్తకాలూ పాతవే... ఒకనొకప్పుడు నేను వారానికి మూడుసార్లయినా వెళ్లే స్థలమే అది.
ఇక్కడ ఉన్న ప్రతీ పుస్తకం...మూటగట్టిన ఒక జీవిత కథ!
ఒక్కొక్కటి చేతిలోకి తీసుకుని ఆ వాసన చూస్తుంటే...కాలం నన్ను వెనక్కి తీసుకెళ్తుంది.
రాలిపోయిన పూలు మళ్లీ వికసిస్తాయి.
ఎండిపోయిన నది కళ్లముందు పారుతుంది!
ప్రేమికుల ఆత్మీయ కౌగిలింతలు కనిపిస్తాయి.
కవిత్వం చదివినప్పుడు కలిగే మధురమైన అనుభూతి కనిపిస్తుంది.
గుర్రంపై దూసుకెళ్లే వీరుడి నవ్వు వినిపిస్తుంది,
వెన్నుపోటు పొడిచి పారిపోయే ద్రోహి భయం అర్థమవుతుంది.
కూలిపోయే రాజసభల అరుపులు వినబడతాయి,
కాలిపోతున్న కోట్ల వెలుగు వచ్చిపోతుంది.
ఉన్మాదుల వ్యర్థమైన కేకలు అణిగిపోతాయి,
మంచివాళ్లు కార్చిన కన్నీటి ఉప్పు రుచి నాలికపై తెలుస్తుంది.
అమ్మ కోసం ఏడ్చే చిన్నపిల్లవాడి ముఖం గుర్తొస్తుంది,
కడుపు మాడితే ఏ రంగులో ఉంటుందో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
అందరి బాగు కోసం తమ జీవితాలను ఫణంగా పెట్టిన నాయకులు కలుస్తారు.
వాళ్లను కౌగిలించుకుని, చేతులు కలిపి సంతోషిస్తాను.
మానవత్వం ముందడుగు వేయడానికి తోడ్పడే సిద్ధాంతాలను నాలో నింపుకుంటాను.
మనిషిని చంపే విషభావాలు నా నుంచి మాడి కిందపడిపోతాయి.
ఎన్నెన్నో యుద్ధాలు!
ఎన్నెన్నో తిరుగుబాట్లు!
ఎంతోమంది మనుషులు!
ఎన్నెన్నో పరిస్థితులు!
ఎంతో కోల్పోవడం...
మళ్లీ కోలుకోవడం!
ఎంతటి సుదీర్ఘమైన కాలం!
మనుషుల మనస్సులు ఎంత బరువైనవి!
కాగితాల వాసన చూస్తున్న కొద్దీ...
అక్కడి నుంచి అడుగు ముందుకు పడదు.
తెల్లవారేదాకా వదిలేస్తే...
అక్కడే ఉండిపో అని చెప్తుంది 
నా మనసు!
లోపలికి వెళ్లేటప్పుడు నవ్వి పలకరించే షాపు యజమాని,
టైం అయిపోయింది, బయటికి వెళ్లమనేసరికి శత్రువులా కనిపిస్తాడు!
నా దృష్టిలో...
పుస్తకాల షాపు అంటే
పుస్తకాలు పేర్చి ఉంచిన
నాలుగు గోడలు మాత్రమే కాదు...
అది వేలాది జీవితాలు
ప్రశాంతంగా ఉంది
ఒక చిన్న ప్రపంచం!
ఏంటో నాకేం అర్థం కాదు...
నన్ను బయటికి వెళ్లమంటే,
నాలో ఒక భాగం మాత్రం
అక్కడే ఉండిపోతుంది!
దేన్ని వదలాలో, దేన్ని తీసుకెళ్లాలో
తెలియని గందరగోళంలో, తపనలో...
వేరే దారి లేక
ఒక కాగితపు మిత్రుడిని (అదే పుస్తకాన్ని)
డబ్బులు ఇచ్చి ఇంటికి తీసుకెళ్తాను...
నాలో మిగిలిపోయిన సగాన్ని నింపుకోవడానికి!
పుస్తకాల షాపులో అడుగుపెట్టి తిరిగొచ్చిన ప్రతీసారి...
నా పరిస్థితి ఇదే!