“ఒక ఎండు రొట్టెపై ప్రేమ”: - - యామిజాల జగదీశ్

 

 బృందావనంలో ఒక నిరుపేద ముసలమ్మ నివసించేది. 
ఆమె దగ్గర డబ్బు గానీ, మంచి బట్టలు గానీ లేవు. కానీ ఆమెకు కృష్ణుడిపట్ల  అచంచలమైన ప్రేమ ఉండేది. ప్రతిరోజూ ఆమె ఒక ఎండు రొట్టెను కాల్చి, ఒక తులసి ఆకుతో పాటు పళ్ళెంలో పెట్టి, “ఓ స్వామీ! దయచేసి ఈ రోజు కూడా మా ఇంటికి రండి. నేను మీ కోసం ఎదురుచూస్తాను,” అని చెప్పేది.
జనం ఆమెను ఎగతాళి చేస్తూ, “నిజంగా దేవుడే మీ ఇంటికి వస్తాడా?” అని అనేవారు. ఆ ముసలమ్మ చిరునవ్వుతో, “ప్రేమతో పిలిచిన వారికే మార్గం దొరుకుతుంది,” అని చెప్పేది.
ఒకరోజు, నల్లగా ఉన్న ఒక బాలుడు ఆమె ఇంటి తలుపు దగ్గరకు వచ్చి, “అమ్మా, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది. నేను తినడానికి ఏమైనా ఇస్తావా?” అని అడిగాడు. ఆ ముసలమ్మ ఏమీ అడగకుండానే ప్రేమగా తన ఎండు రొట్టెను అతనికి తినిపించింది. ఆ బాలుడు ఆ రొట్టె తిని, నీళ్ళు తాగి, నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయం, ఆ వృద్ధురాలు గుడికి వచ్చినప్పుడు,  పెదవులపై ఎండిన రొట్టె ముక్కలు, ఆయన పాదాల వద్ద అదే తులసి ఆకు పడి ఉండటం చూసింది. పురోహితుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. నిన్న ఆ స్వామి స్వయంగా ఒక బాలుడి రూపంలో ఆ వృద్ధురాలి ఇంటికి వెళ్లారని అప్పుడే అందరికీ అర్థమైంది.
ఆ రోజు, బృందావనం మొత్తం దీని గురించే మాట్లాడుకుంది: భగవంతునికి బంగారం లేదా వెండి నైవేద్యాలు అవసరం లేదు, నిజమైన ప్రేమతో సమర్పించిన ఎండిన రొట్టె ముక్కలైనా చాలు.
సందేశం: 
స్వామిని చేరుకోవడానికి సులభమైన మార్గం డబ్బు కాదు, స్వచ్ఛమైన ప్రేమ నిస్వార్థ భక్తి.
“స్వామికి నైవేద్యాలు అవసరం లేదు, భక్తి చాలు; రొట్టె ముక్క ఎండినదైనా, ఆయనకు ప్రేమ అనే నీడ చాలు.”