శాశ్వత ప్రేమ హృదయాన్ని పరవశింపజేసిన వేళ : - - యామిజాల జగదీశ్

 

బృందావనంలో వెన్నెల విరిసిన పూదోటలో, యమునా నది మెల్లగా ముచ్చటిస్తున్న చోట, కాలానికి, నింగికి అతీతంగా రెండు హృదయాలు కలిశాయి, అయినా ఆమె చెక్కిళ్లపై నాజూకు కన్నీటి బొట్లు మెరుస్తున్నాయి. 
"నీ ప్రేమ, నా ప్రేమ ఎన్నటికీ విడిపోవు కదా, మరి నా హృదయంలో ఈ మెరిసే వణుకు దేనికి? నువ్వు నాదానివి, నేను నీవాడనైనప్పుడు, ఈ ఆరాటం మనసులో ఎందుకింత మధురంగా ​​వెలుగుతోంది?" 
వారి నిట్టూర్పులు వినడానికి చందమామ కిందకు వచ్చాడు, వెండి కలలు ఆకాశాన్ని అందంగా అలంకరించాయి; యమునా తరంగాల ప్రతి అల వారి అమరరాగానికి నాట్యం చేస్తోంది.
చల్లని గాలి ఒక తియ్యని రహస్యాన్ని మోసుకొస్తోంది, కమలాల రేకులు వారి చరణాలను తాకుతున్నాయి; పరవశించిన ప్రతి ఆకు, మరచిపోయిన కలల నుండి మేల్కొంటున్నట్లుంది. 
అక్కడ వెన్నెల ఏం గుసగుసలాడిందో గాని, ఆమె పైటచెంగు గాలిలో ఊయలలూగుతోంది! ఈ రేయి ఏ రహస్యాన్ని బయటపెట్టిందో గాని, ఆమె గుండెల్లో ప్రేమ పరవశంతో తన్మయమవుతోంది! 
నిజమే, ప్రేమ స్థిరమైనదని తెలిసినా, అంతటి మధురమైన భావానికి హృదయానికి కాస్త భయం వేస్తుందేమో— ఆత్మ తన ప్రియుడిని దర్శించినప్పుడు, ఆ అనంతమైన తీపిని మోయడం ఈ చిన్న మనసుకు సంతోషభరితంగా ఉంటుంది. 
ఏ భయమూ వారిద్దరినీ వేరు చేయలేదు, గడిచే ఏ రాత్రి కూడా ఆ నల్లనయ్యను దాచలేదు; బృందావనంలో వికసించిన ప్రేమ కాలాల గమనానికి అతీతంగా నిలిచిపోతుంది. 
రేయి వేళ ఆ వేణువు పిలిచినప్పుడు, చుక్కలు నిశ్శబ్దమయ్యాయి, లోకమంతా కాంతితో నిండిపోయింది; కంటిపాపలో నీరు సున్నితంగా రాలినా ఆమెకు తెలుసు— అతని మనసు ఆమెదే, ఆమె మనసు అతనిదే, ఎల్లప్పటికీ! 
వారి ప్రేమ కేవలం చేసుకున్న బాస కాదు— అది ప్రతి వెన్నెల కిరణంలో ఉన్న శాశ్వత సత్యం, ప్రతి కమలంలో దాగున్న నిగూఢ రహస్యం, బృందావన హృదయంలో ఎప్పటికీ మ్రోగే అమర గీతం. 
ప్రేమతో రాధ