తీరిన కోరిక : - యామిజాల జగదీశ్

 ఒకానొకప్పుడు.. హరిదాసు అనే భక్తుడు చాలా ఏళ్లుగా ఒక కోరికను తన మనసులో మోస్తూ ఉండేవాడు. ఒక్కసారైనా బృందావనం వెళ్ళి, రాధమ్మ చరణాల వద్ద కూర్చోవాలని ఆశపడేవాడు.
కానీ జీవితపు పరుగుపందెంలో ఆ కోరిక నెరవేరడం లేదు. ఒకరోజు అనుకోకుండా అవకాశం వచ్చింది. ఆయన వెంటనే బృందావనం చేరుకున్నాడు.
రాధాకృష్ణుల పాదధూళితో నిండిన ఆ బ్రజ్ వీధుల్లో అడుగుపెట్టగానే, ఆయన కళ్ళ వెంట తెలియకుండానే నీరు కారింది.
మనసులోనే అనుకున్నాడు.. "రాధా రాధా... ఎన్ని జన్మల తర్వాత నీ నగరానికి వచ్చే అదృష్టం దక్కిందో కదా! నేనెక్కడికో రాలేదు... నా సొంత ఇంటికి మళ్ళీ వచ్చినట్లే అనిపిస్తోంది."
ఉదయాన్నే బాంకే బిహారీ దర్శనం చేసుకున్నాడు. ఆ తర్వాత యమునా నది ఒడ్డున చాలాసేపు ప్రశాంతంగా కూర్చున్నాడు.
పక్కనే కొందరు సాధువులు "రాధా... రాధా..." అని జపిస్తున్నారు. హరిదాసు కూడా వారి పక్కన కూర్చున్నాడు.
కాలం ఎలా గడిచిందో తెలియలేదు. సాయంత్రం వేళ తిరిగి బయలు  దేరాల్సి వచ్చినప్పుడు మనసంతా భారంగా మారింది. ఆ బ్రజ్ మట్టిని చేతుల్లోకి తీసుకుని నుదిటిపై రాసుకుంటూ ఇలా అన్నాడు..
"రాధా, ఇప్పుడు తిరిగి ఎలా వెళ్ళను? శరీరం వెళ్తుంది... కానీ నా మనసు ఇక్కడే ఉండిపోతుంది కదా!"
బృందావనం యాత్ర ముగిసింది. హరిదాసు ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు.
కానీ ఇంటికి వచ్చాక అంతా మారిపోయింది. గతంలో ఏ ఇంట్లో ఉంటే ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉండేదో, ఇప్పుడు ఆ ఇల్లే వెలితిగా అనిపిస్తోంది.
పొద్దున్నే లేవగానే ఆయన కళ్ళు బృందావనం వీధులను వెతుకుతున్నాయి.
చేతిలో టీ కప్పు ఉన్నా, యమునా తీరమే గుర్తుకొస్తోంది.
గుడి గంటల శబ్దం వినపడగానే, బిహారీ గారి గుడి జ్ఞాపకం వస్తోంది.
ఎవరైనా నోటితో "రాధా" అని పిలిస్తే చాలు, కళ్ళు చెమరుస్తున్నాయి.
ఒకరోజు భార్య అడిగింది.. "ఏమైంది? బృందావనం నుండి వచ్చినప్పటి నుండి చాలా మౌనంగా ఉంటున్నారా?"
హరిదాసు చిన్నగా నవ్వి ఇలా అన్నాడు.. "నేను బృందావనం నుండి ఎప్పుడు తిరిగి వచ్చాను?"
భార్య ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
ఆయన గుండెపై చేయి వేసుకుని మెల్లగా చెప్పాడు.. "నా శరీరం మాత్రమే ఇక్కడ ఉంది... కానీ నా మనసును మాత్రం అక్కడే వదిలేసి వచ్చాను."
ఆ రాత్రి హరిదాసుకు నిద్ర పట్టలేదు. కళ్ళు మూస్తే చాలు ఆ బ్రజ్ వీధులే కళ్ళముందు మెదులుతున్నాయి.
ఎవరో చాలా మెల్లగా ఒక మాట అంటున్నట్లు అనిపించింది.. "నువ్వు మమ్మల్ని వదిలి వెళ్ళావు, మేము నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు."
ఆయన కళ్ళ నీళ్ళు కారాయి. రెండు చేతులు జోడించి ఇలా అన్నాడు..
"రాధా... ఇప్పుడు అర్థమైంది. బృందావనం వెళ్ళడం అంటే అక్కడ అడుగుపెట్టడం మాత్రమే కాదు.. రాధా నామం మనసులో నిండిపోయినప్పుడే నిజమైన బృందావనం లభిస్తుంది."
ఆ రోజు నుండి హరిదాసు తన ఇంట్లో ఒక చిన్న గదిని గుడిగా మార్చుకు న్నాడు.
అక్కడ పెద్ద విగ్రహాలు లేవు, ఎలాంటి ఆర్భాటపు అలంకారాలు లేవు.
కేవలం రాధాకృష్ణుల చిన్న చిత్రం, దాని ముందు తను తెచ్చుకున్న బ్రజ్ నేల మట్టి మాత్రమే ఉన్నాయి.
ప్రతి ఉదయం ఆ మట్టిని నుదిటికి రాసుకుంటూ ఇలా అనుకునేవాడు..
"నీ నగరం నుండి అయితే వచ్చేశాను రాధా... కానీ నా మనసును మాత్రం అక్కడే వదిలేశాను. ఇక ఊపిరి ఉన్నంత వరకు, మనసు ఆ బ్రజ్ వీధుల్లోనే తిరుగుతుంది...
నోటిపై ఒకే నామం ఉంటుంది.. రాధా... రాధా... రాధా…"
భక్తుడి మనసు నిజంగా బృందావనంలో ఉండిపోతే, ఇక పదే పదే అక్కడికి వెళ్ళాల్సిన అవసరం ఉండదని అంటారు.
ఎందుకంటే ఆ బృందావనమే అతని మనసులో కొలువుదీరుతుంది. ఆ ఆనందానుభూతి ప్రశాంతమైనది.