ఓ బృందావన మహారాణీ!: - - యామిజాల జగదీశ్

మన్మధుడి వింటిని సైతం వంచే నీ కనుబొమ్మల

 అందం ముందు ఏదీ సాటి రాదు. 

నీ కంటి చూపులోని ఒక్క చిన్న వంకర చాలు,

 శ్యామసుందరుడి హృదయంలో 

అమృత తరంగాలు పొంగించడానికి.

​నల్లటి నిగనిగలాడే నీ కురులలో పూలు సేదదీరుతాయి. 

సుగంధ గాలులు దారి మరచిపోతాయి. 

ఆ ఒత్తైన తలవెంట్రుకలు దివ్య ప్రేమ చందమామను

 కౌగిలించుకునే మెత్తని వాన మేఘాల్లా కనిపిస్తాయి.

​కాటుక దిద్దిన నీ కన్నులు 

చకోర పక్షుల అందాన్ని మించిపోతాయి.

చంచలమైనవి, లోతైనవి, అమృతంతో నిండినవి.

 ఆ మూగ భాషలోనే ప్రేమకు సంబంధించిన వేలాది రహస్యాలు వ్యక్తమవుతాయి.

​పూల పొదరిళ్ల నీడన కూర్చుని, నెమళ్ళు నాట్యమాడుతుండగా,

 రాధామాధవులు ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ ఉండిపోతారు. 

ఆ క్షణంలో కాలమే ఆగిపోతుంది.

​మురళి మోగకపోయినా మధుర గానాలు వినిపిస్తాయి. 

మాటలు లేకపోయినా 

ప్రతి గుండెచప్పుడూ కవితలా మారుతుంది. 

పూలు మరింతగా వికసిస్తాయి. 

బృందావనపు బంగారు కాంతి కూడా 

వారి చిరునవ్వులకు మురిసిపోతుందనడం అతిశయోక్తి కాదు.

​ఓ రాధా! ప్రతి పువ్వులోని తియ్యటి పరిమళం నీవే. 

ప్రతి పాటలోని మధుర భావన నీవే.

శ్రీకృష్ణుడి హృదయంలో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయే 

శాశ్వత మహారాణి నువ్వు కాక ఇంకెవరు?