బాల్యపు ఆనందానికి ప్రతీక: ​- యామిజాల జగదీశ్

 ఒకరోజు రాధా కుండ్, శ్యామ్ కుండ్ ప్రాంతం పూల సువాసనలు, పక్షుల కిలకిలరావాలు, నెమళ్ళ అరుపులతో నిండిపోయింది. ఆ పవిత్ర కొలనులు కలువ పూలతో కళకళలాడుతూ, నీటిలో చెట్లను, ఆకాశాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ చాలా అందంగా ఉన్నాయి.
​బాల కృష్ణుడు తన స్నేహితులతో కలిసి ఆ కుండాల దగ్గరకు వచ్చాడు. అది చూసిన గోపికలకు ఒక మంచి ఆలోచన వచ్చింది. వాళ్ళు ప్రకృతి సిద్ధమైన రంగులు, పూలతో చేసిన రంగులు, చిత్రలేఖన సామగ్రిని తీసుకువచ్చి, కృష్ణుడి అందమైన భక్తి చిత్రాన్ని వేయడం మొదలుపెట్టారు.
​ఒక సఖి చిత్రపటం మీద కృష్ణుడి రూపాన్ని గీయసాగింది. ఇంకొకరు నెమలి పింఛానికి రంగులద్దుతున్నారు. మరికొందరు పీతాంబరాన్ని, పూలమాలను అందంగా అలంకరిస్తున్నారు. బాల కృష్ణుడు దగ్గరే నిలబడి, చిరునవ్వుతో సఖుల చిత్రలేఖనాన్ని చూస్తున్నాడు. ఆయన ముఖంలో చిన్ననాటి అమాయకమైన ఆనందం కనిపిస్తోంది.
​చిత్రం పూర్తయిన తర్వాత అందరూ ఎంతో సంతోషంగా దాన్ని చూశారు. కృష్ణుడు కూడా ఆ చిత్రాన్ని చూసి మనసారా నవ్వాడు. చుట్టూ ఉన్న పూలు, కలువ కొలనులు, పచ్చని చెట్లు, నాట్యం చేసే నెమళ్ళు ఈ దృశ్యాన్ని మరింత అద్భుతంగా మార్చాయి.
​ఈ ఘట్టం బృందావన స్వచ్ఛమైన స్నేహానికి, భక్తికి, కళకు, బాల్యపు ఆనందానికి ప్రతీకగా నిలిచింది.