మంచితనం తిరిగొచ్చిన రోజు: -సి.హెచ్. ప్రతాప్

 గోదావరి తీరంలోని ఓ చిన్న గ్రామంలో శీనయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. పెద్దగా ఆస్తిపాస్తులు లేకపోయినా, అతని మనసు మాత్రం చాలా పెద్దది. ఎదుటివారి కష్టాన్ని చూసి తట్టుకోలేడు. తనకు చేతనైనంత సాయం చేయడం, ప్రతిఫలంగా ఏమీ ఆశించకపోవడం అతని నైజం. “మనిషికి మనిషి తోడుగా ఉండటమే అసలైన సంపద” అనేది అతని నమ్మకం.
ఊరిలో ఎవరి ఇంట్లోనైనా అనారోగ్యం వస్తే ముందుగా పలకరించేది శీనయ్యే. ఒకసారి పక్కింటి సుబ్బమ్మకు అర్ధరాత్రి తీవ్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది. ఆమె భర్త ఊర్లో లేడు. విషయం తెలిసిన వెంటనే శీనయ్య తన ఎద్దుల బండిని సిద్ధం చేసి, కురుస్తున్న వర్షాన్ని సైతం లెక్కచేయకుండా ఆమెను పట్టణంలోని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాడు. ఆమె కోలుకున్న తర్వాత డబ్బులు ఇవ్వబోతే, “మనిషికి మనిషి సాయం చేయడం కూడా వ్యాపారమేనా?” అంటూ సున్నితంగా తిరస్కరించాడు.
మరోసారి పాఠశాల ఫీజు కట్టలేక ఓ పేద రైతు కుమారుడు చదువు మానేయబోతున్నాడని తెలిసింది. ఎవరికీ చెప్పకుండా శీనయ్య అతని ఫీజు చెల్లించాడు. “నాకు తిరిగి ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. నీకు వీలైనప్పుడు ఇంకొకరికి సాయం చేయి. అదే నాకు నువ్విచ్చే ప్రతిఫలం” అని ఆ బాలుడితో చెప్పాడు.
పంట చేతికొచ్చిన ప్రతిసారీ తన కుటుంబానికి అవసరమైన ధాన్యాన్ని పక్కన పెట్టుకుని, కొంత భాగాన్ని గ్రామంలోని నిరుపేద కుటుంబాలకు పంచేవాడు. పండుగ రోజుల్లో తన ఇంట్లో వంటకాలు సిద్ధం చేస్తే, ముందుగా ఒంటరిగా జీవించే వృద్ధుల ఇళ్లకు వాటిని పంపించేవాడు.
ఒకరోజు శీనయ్య పొలానికి వెళ్తుండగా, రోడ్డుపక్కన ఓ వృద్ధుడు ఆకలితో నీరసంగా కూర్చుని కనిపించాడు. శీనయ్య తన దగ్గరున్న భోజనాన్ని అతనికి ఇచ్చాడు. “నువ్వు తినకపోతే?” అని భార్య అడిగితే, “ఆయన ఆకలి తీరితే అదే మనకు పండుగ” అని నవ్వాడు.
కొద్దిరోజులకు గ్రామంలో భారీ వర్షాలు కురిశాయి. వాగు పొంగిపొర్లడంతో శీనయ్య పొలానికి వెళ్లే దారి పూర్తిగా కొట్టుకుపోయింది. కోతకు సిద్ధంగా ఉన్న పంట పొలంలోనే ఉండిపోయింది. దాన్ని ఇంటికి తీసుకురావడం అసాధ్యమైంది.
శీనయ్య పొలం వద్ద నిరాశగా నిలబడి ఉండగా, ఒక్కసారిగా గ్రామంలోని రైతులంతా అక్కడికి చేరుకున్నారు. కొందరు ఎద్దుల బండ్లు తెచ్చారు. మరికొందరు తాళ్లు, పనిముట్లు తీసుకొచ్చారు. యువకులు మట్టిని తొలగిస్తూ, రాళ్లు పేర్చి తాత్కాలిక దారి నిర్మించారు. మహిళలు పనిచేస్తున్న వారికి భోజనం, మంచినీళ్లు అందించారు.
రాత్రింబవళ్లు అందరూ కలిసి శ్రమించడంతో చివరకు శీనయ్య పంటంతా సురక్షితంగా ఇంటికి చేరింది.
ఆ దృశ్యం చూసి శీనయ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“నేను మీకు ఎప్పుడైనా ఇంత పెద్ద సాయం చేశానా?” అని అడిగాడు.
గ్రామ పెద్ద చిరునవ్వుతో, “నువ్వు చేసిన ప్రతి చిన్న మంచిని మేము మర్చిపోలేదు శీనయ్యా. సుబ్బమ్మను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లిన రోజు నుంచి ఆ బాలుడి చదువుకు సాయం చేసిన రోజు వరకు… నువ్వు వేసిన ప్రతి మంచి విత్తనం మా హృదయాల్లో ఉంది. ఈరోజు ఆ మంచితనం పది రెట్లై నీ దగ్గరకు తిరిగొచ్చింది” అన్నాడు.
శీనయ్య తలవంచి కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.
“మనం చేసే మంచి ఎక్కడికీ పోదు. అది ఎప్పుడో ఒకప్పుడు, ఎవరో ఒకరి రూపంలో, మన దగ్గరకే తిరిగి వస్తుంది” అన్నాడు.
ఆ రోజు ఆ గ్రామానికి ఒక గొప్ప నిజం తెలిసింది—
మంచితనం ఎప్పుడూ వృథా కాదు. మనం ఇతరుల జీవితాల్లో వెలుగును నింపితే, అదే వెలుగు ఒకరోజు మన జీవితాన్నీ ప్రకాశింపజేస్తుంది.