దాగుడుమూతల ఆట : - - యామిజాల జగదీశ్

 

బర్సానా నుండి నందగావ్‌కు తన కుటుంబంతో కలిసి వచ్చింది చిన్నారి రాధ. 
పూలతో అందంగా అలంకరించిన నందభవనం ప్రాంగణంలో, పూలమాలలతో మెరిసిపోతున్న ఉయ్యాలలో చిన్నారి రాధ ప్రశాంతంగా కూర్చుంది. 
అప్పుడే అక్కడికి వచ్చిన చిన్నారి కృష్ణుడి చూపు రాధపై పడింది. 
రాధను చూడగానే కృష్ణుడి మనస్సులో ఒక పసిపిల్లవాడికి ఉండే తీపి ఆత్రుత కలిగింది. "రాధతో కలిసి ఆడుకోవాలి!" అనే కోరిక తన చిన్నారి మనసులో వికసించింది. 
కానీ నేరుగా వెళ్లకుండా, కృష్ణుడు తన అల్లరి పనులను మొదలుపెట్టాడు!
పూలతో అలంకరించిన ఒక అందమైన స్తంభం వెనుక మెల్లగా వెళ్ళి దాక్కున్నాడు. 
స్తంభం వెనుక నుండి తన తుంటరి నవ్వుతో రాధను తొంగి చూస్తున్నాడు. ఆ కళ్ళలో ఉన్న అమాయకపు సంతోషాన్ని చూడటానికి రెండు కళ్ళు చాలవు! 
కొద్దిసేపటికే రాధ చూపు కూడా కృష్ణుడిపై పడింది.
కృష్ణుడిని చూడగానే రాధ ముఖంలో ఒక అందమైన నవ్వు వికసించింది. 
కృష్ణుడు నవ్వాడు... రాధ నవ్వింది...
అక్కడే మొదలైంది ఆ తీపి చిన్నారి రాధ-కృష్ణుల దాగుడుమూతల ఆట! 
వారి ఈ నిర్మలమైన బాల లీలలను చూసి పక్కనే ఉన్న చెలికత్తెలు, కుటుంబసభ్యులు సంతోషంతో పరవశించిపోయారు.
పూల తావి... రంగురంగుల ముగ్గులు... మెల్లగా వెలిగే దీపాలు...  వ్రజభూమి సాంప్రదాయ అందం...
అన్నీ కలిసి ఆ అంగణాన్ని ఒక చిన్న బృందావనంగా మార్చేశాయి. 
రాధాకృష్ణులు మొదటిసారి కలుసుకున్న ఆ తీపి క్షణం, పిల్లల స్వచ్ఛమైన స్నేహం, ప్రేమ, నవ్వులు, ఆటలతో నిండిన ఒక అందమైన జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది. 
స్తంభం వెనుక కృష్ణుడు దాక్కొన్నాడు, దూరం నుండే రాధ నవ్వింది... ఇద్దరు చిన్నారి కళ్ళు కలిసిన ఆ క్షణంలో, బృందావనమే చిరునవ్వు చిందించింది! 
రాధ నవ్వులో కృష్ణుడు... కృష్ణుడి అల్లరిలో రాధ... ఇద్దరి బాల లీలలతో వ్రజభూమిలో పరమానందం!