ఆ రోజులు: - - యామిజాల జగదీశ్

 

జీవితంలో మరోసారి వెనక్కి వెళ్లే అవకాశం వస్తే, నేను ఎంచుకునేది మాత్రం నా పాఠశాల రోజులనే. అప్పట్లో మనకు పెద్ద పెద్ద కలలు ఉండేవేమో! కానీ జీవితం గురించి పెద్దగా దిగుళ్లు మాత్రం ఉండేవి కావు. ఉదయం పాఠశాలకు వెళ్లాలి, ఇంటిపని పూర్తి చేయాలి, పరీక్షల్లో మంచి మార్కులు తెచ్చుకోవాలి, విరామ సమయంలో స్నేహితులతో ఆడుకోవాలి. అంతే! అదే మన ప్రపంచం.
ఆ చిన్న ప్రపంచంలోనే ఎంతటి పెద్ద సంతోషాలు దాగి ఉండేవి!
కొత్త పుస్తకాల నుంచి వచ్చే ఆ ప్రత్యేకమైన వాసన, మొదటిరోజు వేసుకున్న కొత్త యూనిఫాం, తరగతి గదిలో స్నేహితులతో కలిసి పంచుకున్న చిరుతిళ్లు, ఉపాధ్యాయులు రాని సమయంలో దొరికే కాసేపటి స్వేచ్ఛ, పాఠశాల ముగిసే గంట కోసం ఎదురుచూసిన ఆ క్షణాలు... ఇలా ఒక్కో జ్ఞాపకాన్ని తలచుకుంటే ఇప్పటికీ మనసులో ఏదో తెలియని మధురమైన బాధ కలుగుతుంది.
అప్పట్లో ఒక్కరోజైనా పాఠశాలకు వెళ్లకుండా ఇంట్లోనే ఉండాలని అనుకునేవాళ్లం. కానీ ఈరోజు ఒక్కరోజు మాత్రమే అయినా ఆ పాత పాఠశాల రోజుల్లోకి వెళ్లే అవకాశం రాదా అని మనసు ఆరాటపడుతోంది.
అప్పుడు మనతో కలిసి చదువుకున్న స్నేహితులు ఇప్పుడు ఎక్కడున్నారో కూడా తెలియదు. ఒకే బెంచీపై కూర్చుని నవ్వుకున్నవాళ్లు, ఒకే వాటర్ బాటిల్‌లో నీళ్లు తాగినవాళ్లు, చిన్న చిన్న గొడవలతో మాట్లాడుకోవడం మానేసి, మరుసటి రోజే మళ్లీ కలిసిపోయి నవ్వుకున్నవాళ్లు... ఇలా ఎన్నో పరిచయమైన ముఖాలు కాలంతో పాటు ఎటో వెళ్లిపోయాయి.
కొంతమందిని సామాజిక మాధ్యమాల్లో చూస్తుంటాం. పెళ్లిళ్లు చేసుకుని, పిల్లలతో, ఉద్యోగాలతో, కుటుంబ బాధ్యతలతో తమ జీవితాల్లో స్థిరపడిపోయారు. మరికొందరి గురించి ఎలాంటి సమాచారం ఉండదు. ఇంకొందరు ఈ లోకంలోనే లేరన్న వార్త విన్నప్పుడు మాత్రం మనసు ఒక్కసారిగా మూగబోతుంది. ఎందుకంటే మన జ్ఞాపకాల్లో వాళ్లు ఇప్పటికీ అదే పాత పాఠశాల యూనిఫాంలో, చిన్నపిల్లలుగానే కనిపిస్తుంటారు.
జీవితం ఎంత విచిత్రమైనది కదా!
ఒకప్పుడు ప్రతిరోజూ చూసిన ముఖాలను ఈరోజు ఒక్కసారి చూడటానికి కూడా అవకాశం ఉండదు. నిత్యం కలుసుకున్న స్నేహితులతో మాట్లాడటానికి ఇప్పుడు సమయం దొరకదు. ఒకే తరగతి గదిలో కూర్చుని భవిష్యత్తు గురించి ఎన్నో కబుర్లు చెప్పుకున్న మనం, ఈరోజు ఒకరి ప్రస్తుత జీవితం గురించి మరొకరికి తెలియని పరిస్థితిలో ఉన్నాం.
అప్పట్లో మన బాధలు ఎంత చిన్నవో!
పరీక్షల్లో తక్కువ మార్కులు వస్తే ప్రపంచమే తలకిందులైనట్టు ఏడ్చేవాళ్లం. స్నేహితుడు మాట్లాడకపోతే మనసు నొచ్చుకునేది. మనకు ఇష్టమైన ఉపాధ్యాయుడు మరో తరగతికి వెళ్లిపోతే బాధపడేవాళ్లం. సెలవులు ముగిసి పాఠశాల మళ్లీ తెరుచుకుంటే కొన్ని రోజులు ముఖం మాడ్చుకునేవాళ్లం.
కానీ ఈరోజు ఆ చిన్న చిన్న బాధలనే మరోసారి అనుభవించే అవకాశం వస్తే ఎంత బాగుంటుందో అనిపిస్తుంది.
ఇప్పుడు మనకు డబ్బు సంపాదించాలి. కుటుంబాన్ని చూసుకోవాలి. భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించాలి. బంధాలను నిలబెట్టుకోవాలి. ఎన్నో ఓటములను మనసులోనే దాచుకుని పైకి నవ్వుతూ ఉండాలి. ఒక్కోసారి మనసుకు నిజంగా ఏం కావాలో తెలుసుకునే తీరిక కూడా లేకుండా జీవితాన్ని నెట్టుకొస్తున్నాం.
పాఠశాల రోజుల్లో జీవితం అంతా మన ముందే ఉన్నట్లు అనిపించేది. ఇప్పుడు జీవితంలో సగానికి పైగా ప్రయాణం పూర్తయిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది. అప్పట్లో ఎప్పుడెప్పుడు పెద్దవాళ్లమవుతామా అని తొందరపడేవాళ్లం. ఈరోజు ఒక్కసారైనా మళ్లీ చిన్నపిల్లలమైపోతే ఎంత బాగుంటుందో అని ఆశపడుతున్నాం.
ఎప్పుడైనా మీ పాత పాఠశాల ముందు నుంచి వెళ్తే ఒక్క క్షణం ఆగి చూడండి.
ఆ పాఠశాల గేటు, తరగతి గదులు, ఆటస్థలం... అన్నీ ఇప్పటికీ అక్కడే ఉండవచ్చు. కానీ అక్కడ ఒకప్పుడు పరుగులు తీస్తూ, అల్లరి చేస్తూ, నవ్వుతూ గడిపిన మన పాత రోజులు మాత్రం ఎక్కడో కాలగర్భంలో కలిసిపోయాయి.
ఆ పాఠశాల భవనానికి ఇప్పుడు మనం గుర్తుపట్టలేని వ్యక్తులమైపోయి ఉండవచ్చు. కానీ దాని ప్రతి మూలలోనూ మన చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల్లో ఏదో ఒకటి ఇంకా దాగి ఉంటుంది.
నిజానికి మనం పాఠశాలను మాత్రమే గుర్తు చేసుకుని బాధపడటం లేదు.
ఆ పాఠశాలలో జీవించిన మనల్ని మనమే మళ్లీ గుర్తు చేసుకుంటున్నాం.
ఏ బంధం దూరమవుతుందోనన్న బాధ లేని, ఎవరి ప్రేమలోనూ అనుమానాలు వెతకని, రేపు ఏం జరుగుతుందోనన్న భయం లేకుండా మనసారా నవ్వుకున్న ఆ పాత మనిషిని మరోసారి కలుసుకోవాలని మనసు ఆరాటపడుతోంది.
పాఠశాల జీవితం అంటే గడిచిపోయిన ఒక వయసు మాత్రమే కాదు.
మళ్లీ తిరిగిరాదని తెలిసినా, మనసు ప్రతిరోజూ వెనక్కి వెళ్లి జీవించాలనుకునే ఒక మధురమైన ప్రపంచం!