సాహితికవి కెరటాలు
===============
చిన్న గ్రామమైన చింతగూడెం వెనకటి కొండలలో కొట్టుకుంటూ ప్రవహించే నది పక్కనే ఒక పూవుల తోట ఉండేది. ఆ తోట పేరు "శిరీష పూవుల తోట". ప్రతి వేసవి కాలం వచ్చేసరికి ఆ తోట పరిమళాలతో, పక్షుల కిలకిలలతో కళకళలాడేది. కానీ ఆ తోటకు ప్రాణం ఇచ్చేది మాత్రం నాలుగుగురు చిన్నారుల - నీహారిక, విహాన్, అంకితా, మరియు దివ్య.
ప్రతి ఉదయం పాఠశాలకి ముందు ఈ నలుగురు తోటకు వచ్చి ఆడుకోవడం, పూవులను కౌంటు చేయడం, కథలు చెప్పుకోవడం... వాళ్లకది పరమానందం. ఒకరోజు విహాన్ మాట్లాడుతూ, “మనము కేవలం ఆడుకునే బాలురం కాకుండా, ఈ తోటను రక్షించేద్దాం. ఇది మన పల్లె హృదయం!”
దానికే అందరూ ఓకే చెప్పారు. ఇక ప్రతి రోజు వారు కొత్తగా తోటను శుభ్రం చేయడం మొదలుపెట్టారు. నీహారిక పూలను పేర్చడం, అంకితా చెట్లకు నీళ్ళు పోయడం, దివ్య గడ్డి తీయడం, విహాన్ పక్షుల కోసం గింజలు పోసి పెట్టడం… ఇలా వాళ్ల చేతులొచ్చినంత పని చేసేవారు.
ఒక రోజు ఈ తోట మీద కన్నేసింది బడిపెద్ద వ్యాపారి రాఘవన్. తోటను కట్ చేసి అపార్ట్మెంట్లు కట్టాలనుకున్నాడు. ఇది తెలిసిన పిల్లల గుండెల్లో చిరుగులేశాయి. వారు పెద్దల దగ్గరకు వెళ్లి, తోట గురించి వాళ్ల ప్రేమను చెప్పారు. కానీ కొంతమంది పెద్దలు “పిల్లలకి పెద్దల పనిలో తల పెట్టే హక్కులేదురా” అన్నారు.
అప్పుడు అంకితా చెప్పింది, “పిల్లలం కదా, కానీ మనసుంటే మనం పెద్దలకన్నా పెద్దవాళ్లం!”
తరువాత వారు గ్రామ పెద్దలతో మాట్లాడే ప్రయత్నం చేశారు. ఒకసారి కాదు, పదిసార్లు ప్రయత్నించారు. చివరికి గ్రామ పెద్ద జానకిరాం అన్నయ్య వారికి అవకాశం ఇచ్చారు. “నాలుగు రోజుల్లో తోటలో ఏదైనా ప్రత్యేకం చేసి చూపించగలిగితే, మేము మిత్రులం. లేదంటే...” అన్నాడు.
వారు ఆ నాలుగు రోజుల్లో తోటను చిన్న బలరంగం లా మార్చేశారు. పూలతో రంగుల కళలు, చిన్న పక్షుల గూళ్లు, కథల మడులు… చివరిరోజు గ్రామస్థులందరిని పిలిచి చిన్న ప్రదర్శన పెట్టారు. విహాన్ పర్యావరణంపై మాటలతో అందరినీ ఆకట్టుకున్నాడు. దివ్య తన స్వరంతో పూల జ్ఞాపకాల పాట పాడింది. అంకితా పతాక గీతం రాసింది. నీహారిక, పిల్లలతో కలిసి పూవుల నృత్యం చేసిందె.
ఆ రోజు ఊరి ప్రజల హృదయాలు మారిపోయాయి. రాఘవన్ కూడా మనసు మార్చుకొని, “ఇలాంటి ప్రేమ ఉన్న చోట ఎక్కడి ఇల్లు? ఇదే నిజమైన సంపద!” అని చెప్పాడు. ఇక ఆ తోటకు ‘చిన్నారి హృదయాల తోట’ అనే పేరు పెట్టారు.
ఏడాదికొకసారి ఆ తోటలో చిన్నారి పూల పండుగ జరుపుకుంటారు. ఆ నలుగురు చిన్నారులు ఇప్పుడు పెద్దవాళ్లైనా, వారి కథ మాత్రం ప్రతి తరం పిల్లల్లో పునర్జన్మ తీసుకుంటూ ఉంటుంది.
🌖🌗🌖🌗🌖🌗🌗🌗🌖🌗
===============
చిన్న గ్రామమైన చింతగూడెం వెనకటి కొండలలో కొట్టుకుంటూ ప్రవహించే నది పక్కనే ఒక పూవుల తోట ఉండేది. ఆ తోట పేరు "శిరీష పూవుల తోట". ప్రతి వేసవి కాలం వచ్చేసరికి ఆ తోట పరిమళాలతో, పక్షుల కిలకిలలతో కళకళలాడేది. కానీ ఆ తోటకు ప్రాణం ఇచ్చేది మాత్రం నాలుగుగురు చిన్నారుల - నీహారిక, విహాన్, అంకితా, మరియు దివ్య.
ప్రతి ఉదయం పాఠశాలకి ముందు ఈ నలుగురు తోటకు వచ్చి ఆడుకోవడం, పూవులను కౌంటు చేయడం, కథలు చెప్పుకోవడం... వాళ్లకది పరమానందం. ఒకరోజు విహాన్ మాట్లాడుతూ, “మనము కేవలం ఆడుకునే బాలురం కాకుండా, ఈ తోటను రక్షించేద్దాం. ఇది మన పల్లె హృదయం!”
దానికే అందరూ ఓకే చెప్పారు. ఇక ప్రతి రోజు వారు కొత్తగా తోటను శుభ్రం చేయడం మొదలుపెట్టారు. నీహారిక పూలను పేర్చడం, అంకితా చెట్లకు నీళ్ళు పోయడం, దివ్య గడ్డి తీయడం, విహాన్ పక్షుల కోసం గింజలు పోసి పెట్టడం… ఇలా వాళ్ల చేతులొచ్చినంత పని చేసేవారు.
ఒక రోజు ఈ తోట మీద కన్నేసింది బడిపెద్ద వ్యాపారి రాఘవన్. తోటను కట్ చేసి అపార్ట్మెంట్లు కట్టాలనుకున్నాడు. ఇది తెలిసిన పిల్లల గుండెల్లో చిరుగులేశాయి. వారు పెద్దల దగ్గరకు వెళ్లి, తోట గురించి వాళ్ల ప్రేమను చెప్పారు. కానీ కొంతమంది పెద్దలు “పిల్లలకి పెద్దల పనిలో తల పెట్టే హక్కులేదురా” అన్నారు.
అప్పుడు అంకితా చెప్పింది, “పిల్లలం కదా, కానీ మనసుంటే మనం పెద్దలకన్నా పెద్దవాళ్లం!”
తరువాత వారు గ్రామ పెద్దలతో మాట్లాడే ప్రయత్నం చేశారు. ఒకసారి కాదు, పదిసార్లు ప్రయత్నించారు. చివరికి గ్రామ పెద్ద జానకిరాం అన్నయ్య వారికి అవకాశం ఇచ్చారు. “నాలుగు రోజుల్లో తోటలో ఏదైనా ప్రత్యేకం చేసి చూపించగలిగితే, మేము మిత్రులం. లేదంటే...” అన్నాడు.
వారు ఆ నాలుగు రోజుల్లో తోటను చిన్న బలరంగం లా మార్చేశారు. పూలతో రంగుల కళలు, చిన్న పక్షుల గూళ్లు, కథల మడులు… చివరిరోజు గ్రామస్థులందరిని పిలిచి చిన్న ప్రదర్శన పెట్టారు. విహాన్ పర్యావరణంపై మాటలతో అందరినీ ఆకట్టుకున్నాడు. దివ్య తన స్వరంతో పూల జ్ఞాపకాల పాట పాడింది. అంకితా పతాక గీతం రాసింది. నీహారిక, పిల్లలతో కలిసి పూవుల నృత్యం చేసిందె.
ఆ రోజు ఊరి ప్రజల హృదయాలు మారిపోయాయి. రాఘవన్ కూడా మనసు మార్చుకొని, “ఇలాంటి ప్రేమ ఉన్న చోట ఎక్కడి ఇల్లు? ఇదే నిజమైన సంపద!” అని చెప్పాడు. ఇక ఆ తోటకు ‘చిన్నారి హృదయాల తోట’ అనే పేరు పెట్టారు.
ఏడాదికొకసారి ఆ తోటలో చిన్నారి పూల పండుగ జరుపుకుంటారు. ఆ నలుగురు చిన్నారులు ఇప్పుడు పెద్దవాళ్లైనా, వారి కథ మాత్రం ప్రతి తరం పిల్లల్లో పునర్జన్మ తీసుకుంటూ ఉంటుంది.
🌖🌗🌖🌗🌖🌗🌗🌗🌖🌗
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి