వినయం:- సి.హెచ్.ప్రతాప్

 తెలంగాణలోని నల్లగొండ జిల్లాకు సమీపంలోని చిన్న గ్రామం మల్లయ్యపల్లి. ఆ గ్రామంలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతని కుటుంబం పెద్దగా ధనవంతం కాదు. అయినా, ఆ ఇంట్లో ఉన్న నిజమైన సంపద రామయ్య కుమారుడు శ్రీనివాస్. చదువులో ప్రతిభావంతుడు, ప్రవర్తనలో మృదుస్వభావి. గ్రామంలో అందరూ అతడిని గౌరవించడానికి కారణం అతడి తెలివి కాదు—అతడి వినయం.
పదో తరగతిలో జిల్లా మొదటి ర్యాంక్ సాధించిన రోజున పాఠశాలలో పెద్ద సభ జరిగింది. అధికారులు, ఉపాధ్యాయులు, గ్రామ పెద్దలు అందరూ శ్రీనివాస్‌ను అభినందించారు. వేదికపై నిలిచినప్పుడు అతడు తల దించుకుని, “ఇది నా ఒంటరి విజయం కాదు. మా నాన్న కష్టానికి, అమ్మ ఓర్పుకు, గురువుల మార్గదర్శకానికి ఫలితం,” అని చెప్పాడు. ఆ మాటలు విన్న గ్రామస్తుల కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.
కాలం గడిచింది. శ్రీనివాస్ ఇంజినీరింగ్ చదివి హైదరాబాద్‌లో మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాడు. గ్రామానికి వచ్చినప్పుడు పెద్ద కారులో వచ్చేవాడు. కానీ అతడి నడకలో మార్పు లేదు. బస్సు స్టాప్‌లో నిలబడి వృద్ధులకు సహాయం చేయడం, పాత మిత్రులను పేరుతో పలకరించడం, రైతులతో నేలమీద కూర్చుని మాట్లాడటం—ఇవన్నీ అతడికి సహజమే.
ఒకసారి భారీ వర్షాలతో గ్రామంలో చెరువు తెగిపోయింది. నీరు పొలాల్లోకి ప్రవేశించి రైతులు ఇబ్బంది పడ్డారు. అధికారులు రావడానికి ఆలస్యం అవుతుండగా, శ్రీనివాస్ తన పరిచయాలను ఉపయోగించి సహాయ బృందాలను రప్పించాడు. కానీ ఎక్కడా తన పేరు ప్రచారం చేసుకోలేదు. “ఇది నా ఊరు. నా బాధ్యత,” అన్నాడు.
అదే సమయంలో మరో యువకుడు—డబ్బుతో, అధికారంతో—తన గొప్పతనాన్ని చూపించుకుంటూ గ్రామస్తులను తక్కువగా చూసేవాడు. కాలం అతడిని పరీక్షించింది. అతడి అహంకారమే అతడిని ఒంటరిని చేసింది. శ్రీనివాస్ మాత్రం వినయంతో అందరి హృదయాల్లో స్థానం సంపాదించాడు.
ఒక రోజు పాఠశాల వార్షికోత్సవంలో మాట్లాడమని కోరారు. సభ ముగింపు వద్ద శ్రీనివాస్ మైక్ పట్టుకుని, తన తండ్రిని వేదికపైకి పిలిచాడు. రామయ్య కళ్లలో నీరు. ఆ క్షణంలో గ్రామమంతా ఒక పాఠం నేర్చుకుంది—విజయం ఎంత ఎత్తుకు తీసుకెళ్లినా, వినయం మనలను మనుషులుగా నిలబెడుతుందని.
“విజయం మనకు రెక్కలు ఇస్తుంది; వినయం మనకు నేల చూపిస్తుంది. రెక్కలతో ఎగిరేవాళ్లు కొందరే, నేలను గుర్తు పెట్టుకునేవాళ్లు నాయకులు. వినయం లేని విజయం శబ్దం చేస్తుంది; వినయంతో ఉన్న విజయం మార్పు తీసుకొస్తుంది. మనిషిని గొప్పవాడిని చేసేది పదవి కాదు—ప్రవర్తన:. అని ఆ సమావేశంలో శ్రీన్వాస్ చెప్పాడు.