శ్రీమద్భాగవతములోని ప్రథమ స్కంధంలో భీష్మ నిర్యాణం అత్యంత హృద్యమైన, భక్తిరసభరితమైన ఘట్టం. కురుక్షేత్ర మహాసంగ్రామం ముగిసిన తర్వాత, అంపశయ్యపై శయనించి ఉన్న భీష్మ పితామహుడు తన తనువు చాలించడానికి ఉత్తరాయణ పుణ్యకాలం కోసం నిరీక్షిస్తుంటాడు. యుద్ధంలో బంధుమిత్రులను కోల్పోయి తీరని వేదనలో ఉన్న ధర్మరాజుకు శాంతిని చేకూర్చడానికి, శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ పాండవులను భీష్ముడి వద్దకు తీసుకువెళ్తాడు. తన అపారమైన అనుభవంతో, జ్ఞానంతో భీష్ముడు ధర్మరాజుకు రాజనీతి, మోక్ష ధర్మం, దాన ధర్మాలను బోధిస్తాడు. ఈ సంభాషణ కేవలం రాజకీయ నీతి మాత్రమే కాదు, అది ఒక ఆత్మ పరమాత్మ వైపు సాగించే ప్రయాణానికి మార్గదర్శకం. భీష్ముడు తన బాధ్యతను నెరవేర్చిన తర్వాత, తన దృష్టిని పూర్తిగా ఎదురుగా ఉన్న శ్రీకృష్ణుడిపై లగ్నం చేస్తాడు.
భీష్ముడు పలికిన స్తుతి భాగవతంలో అత్యంత విశిష్టమైనది. ఆయన కృష్ణుడిని కేవలం తన బంధువుగా చూడలేదు; సర్వవ్యాపి అయిన నారాయణుడిగా దర్శించాడు. యుద్ధరంగంలో అర్జునుడి రథంపై కూర్చుని, గుర్రాల కళ్లెం పట్టుకున్న కృష్ణుడి ముఖంపై పడిన ధూళి, చెమట బిందువుల సౌందర్యాన్ని ఆయన స్మరించుకుంటాడు. తన ప్రతిజ్ఞను నిలబెట్టడం కోసం కృష్ణుడు ఆయుధాన్ని చేతబట్టి తనపైకి దూకి వచ్చిన ఆ వీర రూపాన్ని తలచుకుంటూ, అటువంటి భక్తవత్సలుడైన స్వామిపై తన బుద్ధి స్థిరంగా ఉండాలని ప్రార్థిస్తాడు. భీష్ముడి దృష్టిలో మరణం అనేది ఒక భయంకరమైన ముగింపు కాదు, అది పరమాత్మలో విలీనమయ్యే ఒక పవిత్ర ఉత్సవం. మనసు, వాక్కు, కర్మలను భగవంతుడికి అర్పించి, సర్వ సంగ పరిత్యాగియై ఆయన ధ్యాన నిమగ్నమయ్యాడు.
సూర్యుడు ఉత్తరాయణ పథంలోకి ప్రవేశించిన శుభ తరుణంలో, భీష్ముడు తన ప్రాణాలను నియంత్రించి, బ్రహ్మరంధ్రం ద్వారా దేహాన్ని త్యాగం చేస్తాడు. సాక్షాత్తు శ్రీకృష్ణుడి సమక్షంలో, పాండవుల సాక్షిగా జరిగిన ఈ మహోన్నత నిర్యాణం అక్కడ ఉన్న వారందరినీ భక్తి పారవశ్యంలో ముంచెత్తింది. ఆకాశం నుండి దేవతలు పుష్పవృష్టి కురిపించగా, దుందుభి నాదాలు మిన్నంటాయి. భీష్ముడి మరణం మనకు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని బోధిస్తుంది: జీవితకాలమంతా ధర్మం కోసం పోరాడి, అంతిమ క్షణంలో భగవంతుడిని స్మరిస్తూ దేహాన్ని వదిలేవాడే నిజమైన యోగి. భౌతిక దేహం నశించినా, భీష్ముడి కీర్తి మరియు ఆయన అందించిన జ్ఞానామృతం శాశ్వతంగా నిలిచిపోయాయి. ఇది కేవలం ఒక వీరుడి మరణం కాదు, ఒక మహా భాగవతోత్తముడు తన గమ్యాన్ని చేరుకున్న మహోన్నత ఘట్టం. భక్తి, జ్ఞానము మరియు వైరాగ్యాల త్రివేణీ సంగమంగా ఈ భీష్మ నిర్యాణ ఘట్టం భక్తుల హృదయాలను పవిత్రం చేస్తుంది. ఈ విధంగా భీష్ముడు తన ఇచ్ఛా మరణంతో అనంతవాయువులలో కలిసిపోయి, మోక్ష సామ్రాజ్యాన్ని అధిష్టించాడు.
భీష్ముడు పలికిన స్తుతి భాగవతంలో అత్యంత విశిష్టమైనది. ఆయన కృష్ణుడిని కేవలం తన బంధువుగా చూడలేదు; సర్వవ్యాపి అయిన నారాయణుడిగా దర్శించాడు. యుద్ధరంగంలో అర్జునుడి రథంపై కూర్చుని, గుర్రాల కళ్లెం పట్టుకున్న కృష్ణుడి ముఖంపై పడిన ధూళి, చెమట బిందువుల సౌందర్యాన్ని ఆయన స్మరించుకుంటాడు. తన ప్రతిజ్ఞను నిలబెట్టడం కోసం కృష్ణుడు ఆయుధాన్ని చేతబట్టి తనపైకి దూకి వచ్చిన ఆ వీర రూపాన్ని తలచుకుంటూ, అటువంటి భక్తవత్సలుడైన స్వామిపై తన బుద్ధి స్థిరంగా ఉండాలని ప్రార్థిస్తాడు. భీష్ముడి దృష్టిలో మరణం అనేది ఒక భయంకరమైన ముగింపు కాదు, అది పరమాత్మలో విలీనమయ్యే ఒక పవిత్ర ఉత్సవం. మనసు, వాక్కు, కర్మలను భగవంతుడికి అర్పించి, సర్వ సంగ పరిత్యాగియై ఆయన ధ్యాన నిమగ్నమయ్యాడు.
సూర్యుడు ఉత్తరాయణ పథంలోకి ప్రవేశించిన శుభ తరుణంలో, భీష్ముడు తన ప్రాణాలను నియంత్రించి, బ్రహ్మరంధ్రం ద్వారా దేహాన్ని త్యాగం చేస్తాడు. సాక్షాత్తు శ్రీకృష్ణుడి సమక్షంలో, పాండవుల సాక్షిగా జరిగిన ఈ మహోన్నత నిర్యాణం అక్కడ ఉన్న వారందరినీ భక్తి పారవశ్యంలో ముంచెత్తింది. ఆకాశం నుండి దేవతలు పుష్పవృష్టి కురిపించగా, దుందుభి నాదాలు మిన్నంటాయి. భీష్ముడి మరణం మనకు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని బోధిస్తుంది: జీవితకాలమంతా ధర్మం కోసం పోరాడి, అంతిమ క్షణంలో భగవంతుడిని స్మరిస్తూ దేహాన్ని వదిలేవాడే నిజమైన యోగి. భౌతిక దేహం నశించినా, భీష్ముడి కీర్తి మరియు ఆయన అందించిన జ్ఞానామృతం శాశ్వతంగా నిలిచిపోయాయి. ఇది కేవలం ఒక వీరుడి మరణం కాదు, ఒక మహా భాగవతోత్తముడు తన గమ్యాన్ని చేరుకున్న మహోన్నత ఘట్టం. భక్తి, జ్ఞానము మరియు వైరాగ్యాల త్రివేణీ సంగమంగా ఈ భీష్మ నిర్యాణ ఘట్టం భక్తుల హృదయాలను పవిత్రం చేస్తుంది. ఈ విధంగా భీష్ముడు తన ఇచ్ఛా మరణంతో అనంతవాయువులలో కలిసిపోయి, మోక్ష సామ్రాజ్యాన్ని అధిష్టించాడు.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి