తల్లిదండ్రులు:- డా: సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ఒక అందమైన గ్రామంలో వివేక్ అనే యువకుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు మరియు కష్టపడి చదివి నగరంలో ఒక పెద్ద సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో ఉన్నత ఉద్యోగం సంపాదించాడు. వివేక్ తల్లిదండ్రులు పరమేశం మరియు లక్ష్మి గ్రామంలోనే ఉంటూ వ్యవసాయం చేసేవారు. వారు తమ రక్తాన్ని చెమటగా మార్చి, కష్టపడి వివేక్‌ను గొప్ప చదువులు చదివించారు. పరమేశం ఎండనక, వాననక పొలంలో శ్రమించేవాడు, లక్ష్మి ఇతరుల ఇళ్లలో పని చేస్తూ వివేక్ ఫీజుల కోసం పైసా పైసా పోగు చేసేది. అయితే, నగరపు విలాసవంతమైన జీవితం మరియు ఆధునిక నాగరికత అలవడిన వివేక్‌కు, కాలక్రమేణా తన మూలాల పట్ల చులకన భావం ఏర్పడింది. గ్రామంలో ఉండే తన తల్లిదండ్రుల సాదాసీదా వేషధారణ, వారి అమాయకమైన మాటలు తన స్నేహితుల ముందు అతనికి కొంత ఇబ్బందిగా, అవమానకరంగా అనిపించేవి.
ఒకసారి వివేక్ పనిచేసే కంపెనీలో ఒక భారీ అంతర్జాతీయ వేడుక జరిగింది. ఆ వేడుకకు ఉద్యోగుల కుటుంబ సభ్యులను ఆహ్వానించారు. వివేక్ తన తల్లిదండ్రులను ఆహ్వానించలేదు, ఎందుకంటే వారు అక్కడకు వస్తే తన గౌరవం దెబ్బతింటుందని, తన సహచరులు తనను చూసి నవ్వుతారని అతను భయపడ్డాడు. ఆ విషయం తెలిసిన పరమేశం కొడుకు కోసం తెచ్చిన మిఠాయిలు చూస్తూ మౌనంగా ఉండిపోయాడు, కానీ లక్ష్మి కళ్ళలో చిన్నపాటి విషాదం మెరిసింది. కొడుకు తమను చూసి సిగ్గుపడుతున్నాడని అర్థమైనా, వారు అతన్ని ఒక్క మాట కూడా అనలేదు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, వివేక్ ఒక సంక్లిష్టమైన ప్రాజెక్టు విషయంలో తీవ్రమైన ఒత్తిడికి లోనయ్యాడు. ఎంత ప్రయత్నించినా అతనికి పరిష్కారం దొరకలేదు, పైగా తన పై అధికారుల నుండి ఒత్తిడి పెరిగింది. మానసిక ప్రశాంతత కోసం గదిని సర్దుతుండగా, పాత సామాన్లు ఉన్న ఒక పెట్టెలో తన చిన్నప్పటి డైరీ కనిపించింది. అందులో తన తండ్రి రాసిన కొన్ని వాక్యాలు ఉన్నాయి. "నా కొడుకు ఏ స్థితిలో ఉన్నా, ఏ తప్పు చేసినా వాడు నా గర్వం. వాడి అడుగులు తడబడినప్పుడు నేను ఎప్పుడూ తోడుంటాను, నా ఆఖరి శ్వాస వరకు వాడి విజయాన్ని చూసి మురిసిపోతాను" అని అందులో ఉంది. అది చదవగానే వివేక్ గుండె బరువెక్కింది.
 
తాను నడవలేక పడిపోయినప్పుడు తండ్రి తన భుజాలపై మోశాడని, తనకు నచ్చిన పుస్తకం కోసం తండ్రి పాత బట్టలతోనే పండగలు గడిపాడని, తాను ఆకలితో ఉన్నప్పుడు తల్లి తను తినకుండా తన వాటా కూడా పెట్టేదని గుర్తొచ్చింది. తన ఎదుగుదల వెనుక ఉన్న అద్భుతమైన శిల్పులను తాను ఎంతలా నిర్లక్ష్యం చేశాడో అర్థమై వివేక్ కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. తక్షణమే గ్రామానికి బయలుదేరిన వివేక్, తల్లిదండ్రుల పాదాలకు నమస్కరించి కన్నీళ్లతో క్షమాపణ కోరుకున్నాడు. లోకంలో ఎన్ని సంపదలు, హోదాలు ఉన్నా, తల్లిదండ్రుల దీవెనలకు సాటి రావని అతను గ్రహించాడు. తల్లిదండ్రులు కేవలం జన్మనిచ్చిన వారు మాత్రమే కాదు, మన వ్యక్తిత్వానికి పునాదులు. వృద్ధాప్యంలో వారికి మనం ఇచ్చే అతిపెద్ద బహుమతి డబ్బు కాదు, కేవలం మన సమయం మరియు వారు మనకు అత్యంత ముఖ్యమనే భావన మాత్రమే. తల్లిదండ్రులను గౌరవించి, ప్రేమగా చూసుకోవడమే మానవత్వానికి అసలైన నిదర్శనం.