శ్రీ వేంకటేశ్వర స్తోత్రం - 5: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 కల వేణుర వావశ గోపవధూ
శత కోటి వృతాత్స్మర కోటి సమాత్ ।
ప్రతి పల్లవికాభి మతాత్-సుఖదాత్
వసుదేవ సుతాన్న పరంకలయే
శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ దివ్య మంగళ స్వరూపాన్ని, ఆయన వేణుగాన మాధుర్యాన్ని అద్భుతంగా వర్ణించే ఈ శ్లోకం భక్తి రసార్ణవంలో ఒక ఆణిముత్యం. వసుదేవ సుతుడైన ఆ కృష్ణయ్యను మించిన దైవం మరొకటి లేదని, ఆయన సకల లోకాలకు ఆనంద ప్రదాత అని ఈ మంత్ర తుల్యమైన వాక్యం చాటిచెబుతుంది. బృందావనంలోని పుణ్య భూమిపై వందలాది గోపికల మధ్య కొలువై ఉన్న ఆ నందనందనుడు తన మురళీ రవళితో చరాచర జగత్తును సమ్మోహన పరుస్తాడు. వేణువు నుండి వెలువడే ఆ మధుర నాదం విన్నప్పుడు ప్రకృతి పులకించిపోతుంది, యమునా నది సైతం తన ప్రవాహాన్ని ఆపి పరవశించి ఆ గానాన్ని ఆలకిస్తుంది. వందలాది గోపికల సమూహంలో ఉండి కూడా, ప్రతి గోపికకు తాను తన పక్కనే ఉన్నాననే అచంచలమైన అనుభూతిని కలిగించే ఆ పరమాత్మ లీల అమోఘం. కోటి మంది మన్మథుల సౌందర్యం కలిసినా ఆ కృష్ణుని నీలమేఘ శ్యామ వర్ణానికి సాటిరాదు. అంతటి లావణ్యం, దివ్య తేజస్సు కలిగిన ఆ రూపం భక్తుల హృదయ పీఠంపై శాశ్వతంగా నిలిచిపోతుంది. భక్తులు మనస్ఫూర్తిగా కోరుకున్న సుఖాలను, శాంతిని ప్రసాదించే కల్పవృక్షం వలె ఆ వసుదేవ సుతుడు దర్శనమిస్తాడు.
జీవితంలో ఎదురయ్యే రకరకాల కష్టనష్టాలను అధిగమించడానికి, మనసులోని అశాంతిని, ఆందోళనలను తొలగించుకోవడానికి ఆ కృష్ణ నామ స్మరణ ఒక్కటే సరైన మార్గం. సకల వేదాల సారం, ఉపనిషత్తుల అంతరార్థం ఆ నల్లనయ్య పాదపద్మాల చెంతనే లభిస్తుంది. ప్రతి పల్లవిలోనూ, ప్రతి అణువులోనూ ఆనందాన్ని నింపే ఆ పరమ పురుషుడు భక్త జనుల పాలిట కోరిన కోర్కెలు తీర్చే కామధేనువు. ఆయన వేణువు ఊదినప్పుడు కలిగే ఆ దివ్యానుభూతిని వర్ణించడానికి మానవ భాష సరిపోదు, దానిని కేవలం భక్తితో నిండిన హృదయంతో మాత్రమే అనుభవించగలము. కోటి సూర్యుల వెలుగును, కోటి చంద్రుల చల్లదనాన్ని ఒకేసారి కలిగి ఉండే ఆ దివ్య రూపం మనల్ని మాయా ప్రపంచం నుండి రక్షించి మోక్ష మార్గం వైపు నడిపిస్తుంది. గోపికల భక్తి ప్రపత్తులు ఎంతటి ఉన్నతమైనవో, వారి నిష్కల్మషమైన ప్రేమ మధ్యలో కృష్ణుడు ఎలా వెలిగిపోయాడో ఈ శ్లోకం కళ్ళకు కట్టినట్లు వివరిస్తుంది. వసుదేవ పుత్రుడైన శ్రీకృష్ణుని ఆశ్రయించడం వల్ల ఆధ్యాత్మిక పురోగతి లభించడమే కాకుండా, లౌకిక పరమైన చింతలు కూడా పూర్తిగా దూరమవుతాయి.
లోక రక్షకుడైన ఆ పరమాత్మను నిరంతరం ధ్యానించడం వల్ల మనసు నిర్మలమవుతుంది. అజ్ఞానమనే చీకటిని అమాంతం తొలగించి జ్ఞానమనే జ్యోతిని వెలిగించే ఆ పరమ దైవమే మనందరికీ దిక్కు. ఈ జగత్తులో ఏ సంపదలు శాశ్వతం కాదని, కేవలం భగవంతుని నామం మాత్రమే సత్యమని గుర్తించినప్పుడే మానవ జన్మకు పరిపూర్ణమైన సార్థకత కలుగుతుంది. సకల జీవరాశులను తన అపారమైన ప్రేమతో ఆకట్టుకునే ఆ గోపాలకృష్ణుడు భక్తుల మొరను ఆలకించి వెంటనే ఆదుకునే కరుణామయుడు. అటువంటి మహోన్నతమైన వ్యక్తిత్వాన్ని, నిరుపమానమైన దివ్యత్వాన్ని కలిగిన ఆ వసుదేవ సుతునికి భక్తితో ప్రణామం చేయడం మానవుల కనీస ధర్మం. ఆ వేణుగానం మన అంతరాత్మలో నిరంతరం మారుమోగాలి, ఆ మోహన రూపం మన కనుపాపల్లో ఎల్లప్పుడూ మెదలాలి. భక్తి మార్గంలో సాగే ప్రతి ఒక్కరికీ ఈ శ్లోకం ఒక దివ్య మార్గదర్శిగా, ఒక ఆశాదీపంగా నిలుస్తుంది. ఆ కృష్ణ పరమాత్మ కృపా కటాక్షాలు మనందరిపై ఎల్లప్పుడూ ఉండి, మనల్ని సన్మార్గంలో నడిపించాలని ఆకాంక్షించడం ఈ శ్లోక పఠనం వెనుక ఉన్న ప్రధాన ఉద్దేశం.
నిరంతరం ఆ దైవ చింతనలో ఉండటం వల్ల కలిగే ప్రశాంతత అమూల్యం. ప్రతి ప్రాణిలోనూ ఆ పరమాత్మను దర్శించగలిగినప్పుడు ద్వేషాలు తొలగిపోయి విశ్వమంతా ప్రేమామయం అవుతుంది. కృష్ణుడు కేవలం ఒక చారిత్రక పురుషుడు మాత్రమే కాదు, ఆయన మన హృదయాలలో నివసించే ఆనంద స్వరూపుడు. ఆయన కమల పత్రాల వంటి కన్నులు, ముఖంపై మెరిసే మందహాసం భక్తుల పాపాలను హరిస్తాయి. ప్రకృతిలోని ప్రతి పచ్చని చెట్టు, ప్రతి పువ్వు ఆ కృష్ణుని స్పర్శ కోసం పరితపిస్తాయి. గోపికల ప్రేమ సామాన్యమైనది కాదు, అది ఆత్మకూ పరమాత్మకూ మధ్య ఉన్న అవినాభావ సంబంధానికి నిదర్శనం. ఆ పరమాత్మ వెంటే మనం ఉంటే సంసార సాగరాన్ని సులభంగా దాటవచ్చు. ఆయన పాద సన్నిధిలో లభించే ఆనందం స్వర్గ సుఖాల కంటే మిన్న అని భక్తులు నమ్ముతారు. శ్రీకృష్ణ తత్వాన్ని అర్థం చేసుకోవడం అంటే మనలోని అహంకారాన్ని వదిలిపెట్టి సంపూర్ణంగా శరణాగతి చెందడమే. ఆ దివ్య నామం సకల మానవాళికి ఆశ్రయం ప్రసాదిస్తుంది.