సమాజసేవ: - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ఒకప్పుడు చందనగిరి అనే గ్రామంలో రంగనాథం అనే ధనవంతుడు ఉండేవాడు. ఆయనకు ఎంతో ఆస్తి ఉన్నప్పటికీ, తన సంపదను కేవలం తన విలాసాల కోసమే ఖర్చు చేసేవాడు. అదే గ్రామంలో శివయ్య అనే సామాన్య రైతు ఉండేవాడు. శివయ్యకు ఉన్నది కొద్దిపాటి భూమే అయినా, గ్రామంలో ఎవరికి ఏ కష్టం వచ్చినా ముందుండేవాడు. తన శక్తి మేరకు ఇతరులకు సాయం చేయడమే సమాజసేవ అని అతను నమ్మేవాడు. రంగనాథం మాత్రం "నీకే సరిగ్గా గడవదు, మళ్ళీ ఊరి జనం కోసం ఎందుకు తాపత్రయపడతావు?" అని శివయ్యను చూసి నవ్వుకునేవాడు.
ఒక ఏడాది గ్రామంలో కలరా వ్యాధి భయంకరంగా ప్రబలింది. సరైన వైద్య సదుపాయాలు లేక గ్రామస్తులు విలవిలలాడారు. ధనవంతుడైన రంగనాథం తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి తలుపులు వేసుకుని ఇంట్లోనే ఉండిపోయాడు. కానీ శివయ్య మాత్రం భయపడకుండా, పట్టణం నుండి వైద్యులను పిలిపించి, తన ఇంట్లోనే ఒక చిన్న చికిత్సాలయాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు. తన పొలం అమ్మి వచ్చిన డబ్బుతో రోగులకు మందులు, పౌష్టికాహారం అందించాడు. పగలు రేయి తేడా లేకుండా రోగుల దగ్గరుండి సేవ చేశాడు. శివయ్య చేసిన ఈ నిస్వార్ధ సమాజసేవ వల్ల చాలా మంది ప్రాణాలు దక్కాయి.
కొన్నాళ్లకు వ్యాధి తగ్గింది. గ్రామం మళ్ళీ కళకళలాడింది. గ్రామస్తులందరూ కలిసి శివయ్యను ఘనంగా సత్కరించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. అప్పుడు రంగనాథం కూడా అక్కడికి వచ్చి, తన సంపద ఏ రకంగానూ ఎవరికీ ఉపయోగపడలేదని పశ్చాత్తాపపడ్డాడు. మనిషి గౌరవం అతను దాచుకున్న ధనంలో లేదు, అతను చేసిన సేవలో ఉందని గ్రహించాడు. సభలో అందరూ శివయ్యను కొనియాడుతుండగా, శివయ్య వినయంగా నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు:
"మిత్రులారా, సమాజసేవ అంటే కేవలం డబ్బు ఇవ్వడం కాదు, తోటి మనిషి కష్టంలో ఉన్నప్పుడు అండగా నిలబడటం. మనం ఈ సమాజం నుండే అన్నింటినీ పొందుతున్నాం, తిరిగి సమాజానికి ఏదో ఒకటి ఇవ్వడం మన కనీస ధర్మం. సంపద అనేది శాశ్వతం కాదు, కానీ మనం చేసిన సాయం ఇతరుల గుండెల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతుంది. నాకు ఉన్న కొద్దిపాటి వనరులతో నేను చేసిన ఈ చిన్న ప్రయత్నం ఇంతమంది ప్రాణాలను కాపాడటం నాకు ఎంతో తృప్తినిచ్చింది. మనిషి తన స్వార్థం చూసుకుంటే కేవలం తను మాత్రమే బ్రతుకుతాడు, కానీ సమాజం కోసం ఆలోచిస్తే అందరిలోనూ బ్రతికి ఉంటాడు. సేవ చేయడం వల్ల మన మనసు నిర్మలంగా మారుతుంది. ఈ సత్కారం నాకు వద్దు, రేపటి నుండి మన గ్రామంలో ప్రతి ఒక్కరూ ఒకరికి ఒకరు తోడుగా నిలబడదాం. అదే నాకు మీరు ఇచ్చే నిజమైన గౌరవం. లోకకళ్యాణం కోసం చేసే ఏ పనైనా దైవకార్యంతో సమానం."