ప్రహ్లాద భక్తి ప్రాశస్థ్యం: - డా:సి.హెచ్.ప్రతాప్

భాగవత పురాణంలోని భక్త చరితాలలో ప్రహ్లాదుని భక్తి అత్యంత ప్రాశస్థ్యమైనది, అనన్యమైనది. రాక్షస రాజైన హిరణ్యకశిపుని కుమారుడిగా జన్మించినప్పటికీ, ప్రహ్లాదుడు పుట్టుకతోనే పరమ భాగవతోత్తముడు. తల్లి లీలావతి గర్భంలో ఉన్నప్పుడే నారద మహర్షి ఉపదేశించిన హరి నామ సంకీర్తనను, నారాయణ తత్త్వాన్ని అత్యంత శ్రద్ధతో ఆలకించి, శ్రీమన్నారాయణునిపై అచంచలమైన భక్తిని పెంచుకున్నాడు. ప్రహ్లాదుని భక్తి కేవలం పూజలకు లేదా పైపై ప్రార్థనలకు పరిమితం కాలేదు; అది సర్వాంతర్యామి అయిన పరమాత్మపై గల అచంచల విశ్వాసానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. లోకమంతా భయంతో వణికిపోయే హిరణ్యకశిపుని సమక్షంలో కూడా, ఏమాత్రం బెరుకు లేకుండా "హరియే సర్వోత్తముడు" అని ప్రకటించడం ప్రహ్లాదుని ధైర్యానికి, నిశ్చల భక్తికి నిదర్శనం. ప్రహ్లాదుడు తన తండ్రి భౌతిక బలమును చూసి ఎప్పుడూ భయపడలేదు, కేవలం అజేయమైన దైవబలమునే నమ్మాడు. అతని దృష్టిలో ఈ సృష్టిలోని ప్రతి అణువు విష్ణుమయమే.
తండ్రి హిరణ్యకశిపుడు ప్రహ్లాదుని మార్చడానికి ఎన్నో కఠినమైన ప్రయత్నాలు చేశాడు. విష్ణువు పట్ల ద్వేషం కలిగించడానికి, చదువు నేర్పే గురువులైన చండామార్కుల వద్దకు పంపి హరి నామ స్మరణ మాన్పించాలని పట్టుబట్టాడు. కానీ ప్రహ్లాదుడు లౌకిక విద్యల కంటే ఆత్మ విద్యయే మిన్న అని భావించాడు. గురువులు నేర్పిన దాన, దండ, సామ, భేదోపాయాలను కాదని, కేవలం హరి స్మరణనే తన మదిలో నిలుపుకున్నాడు. ఇతర రాక్షస బాలురను కూడా పిలిచి, ఆటల కంటే దైవ ప్రార్థన ముఖ్యమని బోధించేవాడు. "చదువని వాడజ్ఞుండగు" అని తండ్రి అన్నప్పుడు, తను నేర్చిన విద్యలలో శ్రేష్టమైనది నవవిధ భక్తి మార్గాలేనని ఎంతో వినమ్రంగా విడమర్చి చెప్పాడు. శ్రవణం అంటే భగవంతుని కథలు వినడం, కీర్తనం అంటే స్తోత్రాలు పాడటం, స్మరణం అంటే నిరంతరం తలచుకోవడం, పాదసేవనం అంటే సేవ చేయడం, అర్చనం అంటే పూజించడం, వందనం అంటే నమస్కరించడం, దాస్యం అంటే సేవకునిలా ఉండటం, సఖ్యం అంటే స్నేహితునిలా భావించడం, ఆత్మనివేదనం అంటే తనను తాను సమర్పించుకోవడం అనే ఈ తొమ్మిది మార్గాల ద్వారానే భగవంతుడిని చేరుకోవచ్చని నిరూపించాడు.
తండ్రి ఆగ్రహించి ప్రహ్లాదుడిని చంపడానికి మదపుటేనుగులతో తొక్కించడం, భయంకరమైన విష సర్పాలతో కరిపించడం, ఎత్తైన కొండలపై నుండి పాతాళంలోకి తోయించడం, అగ్ని గుండాలలో కాల్చడం వంటి ప్రాణాంతక శిక్షలు విధించినా, ప్రతి క్షణం 'నారాయణ' నామాన్ని స్మరిస్తూ ఆపదల నుండి సునాయాసంగా బయటపడ్డాడు. సర్పాలు కరిచినప్పుడు కూడా అవి పూలమాలల వలె అతడికి స్పర్శను ఇచ్చాయి. అగ్నిలో కూర్చున్నప్పుడు అది మంచు వలె శీతలంగా మారింది. ఇదంతా ప్రహ్లాదుని త్రికరణ శుద్ధి గల భక్తి ఫలితమే. ప్రహ్లాద భక్తిలోని పరమ రహస్యం భగవంతుడు అంతటా ఉన్నాడనే అచంచలమైన నమ్మకం. తండ్రి తీవ్రమైన ఆగ్రహంతో "నీ హరి ఎక్కడ ఉన్నాడు? ఈ స్తంభంలో ఉన్నాడా? చూపిస్తేనే నిన్ను వదులుతాను" అని ప్రశ్నించినప్పుడు, "ఇందు గలడందు లేడనే సందేహము వలదు, చక్రి సర్వోపగతుడు" అని సమాధానమిచ్చాడు. అంటే భగవంతుడు అణువణువునా, ప్రతి వస్తువులోనూ వ్యాపించి ఉన్నాడని ప్రహ్లాదుడు లోతైన దర్శనం చేశాడు.
ఆ నమ్మకమే స్తంభం నుండి భీకరమైన నరసింహస్వామి ఆవిర్భవించడానికి ప్రధాన కారణమైంది. భక్తుని వాక్కును సత్యం చేయడం కోసం భగవంతుడు ఉగ్రరూపంలో ఉద్భవించి, హిరణ్యకశిపుడిని సంహరించి లోకానికి శాంతిని చేకూర్చాడు. ప్రహ్లాదుని భక్తి వైశిష్ట్యం ఏమిటంటే, స్వామి ఉగ్రరూపాన్ని చూసి బ్రహ్మాది దేవతలే భయపడి వణికిపోయినా, చిన్న బాలుడైన ప్రహ్లాదుడు మాత్రం కన్నతండ్రిని చూసినట్లుగా నిర్భయంగా స్వామిని స్తుతించాడు. నరసింహుని పాదాల చెంత నిలిచి ప్రహ్లాదుడు చేసిన ఆ స్తోత్రాలు భక్తి మార్గంలో ఉన్నవారికి సరైన తోడ్పాటును అందిస్తాయి. లక్ష్మీనరసింహస్వామి ప్రహ్లాదుని భక్తికి మెచ్చి ఏదైనా వరం కోరుకోమన్నప్పుడు, అతను తన స్వార్థ ప్రయోజనాలు ఆశించలేదు. తన తండ్రి చేసిన పాపాలను క్షమించి, అతనికి మోక్షం ప్రసాదించమని కోరుకున్నాడు. ఇది నిజమైన నిష్కామ భక్తికి, ఉత్తమ సంస్కారానికి పరాకాష్ఠ.
ప్రహ్లాదుని చరిత్ర భక్తులందరికీ ఒక గొప్ప సందేశాన్ని ఇస్తుంది. జీవితంలో ఎన్ని కష్టాలు, అవరోధాలు ఎదురైనప్పటికీ అధైర్యపడకుండా భగవంతునిపై సంపూర్ణ భారవేస్తే, ఆయన తప్పక రక్షిస్తాడని ప్రహ్లాదుని గాథ నిరూపిస్తుంది. అందుకే భాగవత పురాణంలో ప్రహ్లాదుడు భక్తాగ్రేసరుడిగా, ఆదర్శప్రాయుడిగా కొనియాడబడ్డాడు. కాలం గడిచినా ప్రహ్లాద భక్తి ప్రాశస్థ్యం నేటికీ ప్రపంచవ్యాప్తంగా భక్తులకు స్ఫూర్తినిస్తోంది. భగవంతుని యందు ఉండవలసిన అనన్య సామాన్యమైన అనురాగానికి ప్రహ్లాదుడు ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ. ప్రహ్లాదుని భక్తి కేవలం ఒక కథ కాదు, అది ఆత్మవిశ్వాసానికి, దైవచింతనకు గల అభేద్యమైన బంధం. ధర్మం వైపు నిలబడితే భగవంతుడు తోడుగా ఉంటాడని ఈ చరిత్ర నిరంతరం మనకు గుర్తుచేస్తుంది. ఏ స్థాయిలో ఉన్నా భగవంతుడిని నమ్మితే విజయం తప్పక వరిస్తుంది. భగవంతుడు భక్తుల పాలిట కల్పవృక్షమని ప్రహ్లాదుని జీవితం మనకు స్పష్టం చేస్తోంది. లోకంలో భక్తికి మించిన శక్తి లేదని, అహంకారం ముందు భగవంతుడు తలవంచడని ఈ గాథ ద్వారా మనం గ్రహించవచ్చు.