ఆశా భోంస్లే వంటి ఒక అద్భుత తార భారతీయ సంగీత ఆకాశంలో కనుమరుగయ్యారు. 92 ఏళ్ల వయసులో ఆశా భౌతిక శరీరం మనల్ని విడిచి వెళ్ళినప్పటికీ, ఆమె మాధుర్యంతో కూడిన స్వరం యుగాల పాటు మానవాళి చెవులలో మధురానుభూతిని పంచుతూనే ఉంటుంది.
1942లో తండ్రి దీనానాథ్ మంగేష్కర్ మరణానంతరం, పోరాట వేడిలో కుందనగా మారిన ఆశాజీ, కేవలం స్వరాలకే కాదు, అకుంఠిత ధైర్యానికి కూడా ప్రతీక.
ఆశాజీ జీవితం స్వాతంత్య్ర పు హృదయ స్పందనతో ముడిపడి ఉన్న ఒక అధ్యాయం వంటిది. ఆమె నై-నై ముంబైకి (అప్పటి బొంబాయి) వచ్చినప్పుడు, దాదర్లోని శివాజీ పార్కులో జరుగుతున్న ఉద్యమం వారిని అటువైపు లాగింది. ఆ జనసమూహంలో ఒక చిన్న అమ్మాయి నిల్చుని ఉంది. ఆమె కళ్లెదుటే చరిత్ర సృష్టించడానికి పునాది పడింది. మహాత్మా గాంధీ వేదికపై ప్రసంగిస్తుం డగా, పండిట్ నెహ్రూ, సరోజినీ నాయుడు, మౌలానా ఆజాద్ వంటి మహనీయులు ఆయనతో పాటు ఉన్నారు.
ఆ సమయంలో ఆశాజీకి హిందీ అంతగా తెలియదు. కానీ గాంధీజీ వ్యక్తిత్వం ఎంత చురుకైనదంటే, మాటలు అర్థం కాకపోయినా ఆమె దేశభక్తి ఉప్పెనను అనుభూతి చెందగలిగింది. ఆ నిరాడంబరత, సత్యం ప్రభావం ఆమె చిన్ని మనసుపై శాశ్వతంగా చెరగని ముద్ర వేసింది.
గాంధీజీ సభ ముగిసింది. గాంధీజీ వెళ్ళిపోయారు కానీ జనసమూహంలో దారి తప్పిపోయిన ఆ చిన్నారిని అక్కడే వదిలి వెళ్లారు. తాను ఇంటికి దారి తప్పిపోయానని గ్రహించిన ఆశాజీ, రోడ్డు పక్కన కూర్చొని ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. వారు వెతుకుతున్న ఆశీర్వాదకరమైన అపార్ట్మెంట్లు తన కళ్లెదుటే ఉన్నాయన్నది ఆమె అమాయకత్వమే.
సంవత్సరాల తర్వాత, 'జాగృతి' సినిమా కోసం ఆశాజీ "సబర్మతి కే సంత్ తూనే కర్ దియా కమాల్" అనే కాలాతీత గీతాన్ని ఆలపించినప్పుడు, అది ఆమె తరఫున జాతిపితకు అర్పించిన ఒక గొప్ప నివాళి.
నేటి హింసాత్మక వాతావరణంలో ఈ పాటను ఒక వర్గం ఎగతాళి చేయవచ్చు, కానీ ఆశాజీ జాతిపితకు అర్పించిన ఈ నివాళి ప్రతి యుగంలోనూ గుర్తుండిపోతుంది.
ఆశా భోంస్లే కేవలం పాట పాడటమే కాకుండా, ప్రతి దశాబ్దపు భావోద్వేగాలకు తన స్వరాన్ని అందించారు. శాస్త్రీయ సంగీతం నుండి పాప్, క్యాబరే వరకు, ఆమె స్వర వైవిధ్యం ప్రపంచానికి ఒక పజిల్. ఒక వరం.
"ఇప్పుడు వెళ్ళిపోవద్దు, హృదయం ఇంకా నిండకముందే..." ఈ పాట కేవలం విరహ వేదన మాత్రమే కాదు, ఆమె ఈ లోకాన్ని విడిచి వెళ్ళిన నేడు లక్షలాది అభిమానుల సామూహిక రోదనగా మారింది. అమూల్యమైన దానిని కాపాడుకోవాలనే తపన సహజం. మీ స్వరం ఎప్పటికీ మా ఆత్మలలో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంటుంది ఆశాజీ!!
1942లో తండ్రి దీనానాథ్ మంగేష్కర్ మరణానంతరం, పోరాట వేడిలో కుందనగా మారిన ఆశాజీ, కేవలం స్వరాలకే కాదు, అకుంఠిత ధైర్యానికి కూడా ప్రతీక.
ఆశాజీ జీవితం స్వాతంత్య్ర పు హృదయ స్పందనతో ముడిపడి ఉన్న ఒక అధ్యాయం వంటిది. ఆమె నై-నై ముంబైకి (అప్పటి బొంబాయి) వచ్చినప్పుడు, దాదర్లోని శివాజీ పార్కులో జరుగుతున్న ఉద్యమం వారిని అటువైపు లాగింది. ఆ జనసమూహంలో ఒక చిన్న అమ్మాయి నిల్చుని ఉంది. ఆమె కళ్లెదుటే చరిత్ర సృష్టించడానికి పునాది పడింది. మహాత్మా గాంధీ వేదికపై ప్రసంగిస్తుం డగా, పండిట్ నెహ్రూ, సరోజినీ నాయుడు, మౌలానా ఆజాద్ వంటి మహనీయులు ఆయనతో పాటు ఉన్నారు.
ఆ సమయంలో ఆశాజీకి హిందీ అంతగా తెలియదు. కానీ గాంధీజీ వ్యక్తిత్వం ఎంత చురుకైనదంటే, మాటలు అర్థం కాకపోయినా ఆమె దేశభక్తి ఉప్పెనను అనుభూతి చెందగలిగింది. ఆ నిరాడంబరత, సత్యం ప్రభావం ఆమె చిన్ని మనసుపై శాశ్వతంగా చెరగని ముద్ర వేసింది.
గాంధీజీ సభ ముగిసింది. గాంధీజీ వెళ్ళిపోయారు కానీ జనసమూహంలో దారి తప్పిపోయిన ఆ చిన్నారిని అక్కడే వదిలి వెళ్లారు. తాను ఇంటికి దారి తప్పిపోయానని గ్రహించిన ఆశాజీ, రోడ్డు పక్కన కూర్చొని ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. వారు వెతుకుతున్న ఆశీర్వాదకరమైన అపార్ట్మెంట్లు తన కళ్లెదుటే ఉన్నాయన్నది ఆమె అమాయకత్వమే.
సంవత్సరాల తర్వాత, 'జాగృతి' సినిమా కోసం ఆశాజీ "సబర్మతి కే సంత్ తూనే కర్ దియా కమాల్" అనే కాలాతీత గీతాన్ని ఆలపించినప్పుడు, అది ఆమె తరఫున జాతిపితకు అర్పించిన ఒక గొప్ప నివాళి.
నేటి హింసాత్మక వాతావరణంలో ఈ పాటను ఒక వర్గం ఎగతాళి చేయవచ్చు, కానీ ఆశాజీ జాతిపితకు అర్పించిన ఈ నివాళి ప్రతి యుగంలోనూ గుర్తుండిపోతుంది.
ఆశా భోంస్లే కేవలం పాట పాడటమే కాకుండా, ప్రతి దశాబ్దపు భావోద్వేగాలకు తన స్వరాన్ని అందించారు. శాస్త్రీయ సంగీతం నుండి పాప్, క్యాబరే వరకు, ఆమె స్వర వైవిధ్యం ప్రపంచానికి ఒక పజిల్. ఒక వరం.
"ఇప్పుడు వెళ్ళిపోవద్దు, హృదయం ఇంకా నిండకముందే..." ఈ పాట కేవలం విరహ వేదన మాత్రమే కాదు, ఆమె ఈ లోకాన్ని విడిచి వెళ్ళిన నేడు లక్షలాది అభిమానుల సామూహిక రోదనగా మారింది. అమూల్యమైన దానిని కాపాడుకోవాలనే తపన సహజం. మీ స్వరం ఎప్పటికీ మా ఆత్మలలో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంటుంది ఆశాజీ!!
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి