ప్రేమాల్లరి - యామిజాల జగదీశ్

అది తెల్లవారుజాము.

 ఆకాశంలో లేలేత ఎర్రటి సూర్యుడు ఉదయిస్తున్నాడు. 

దాని కిరణాలు వాతావరణాన్ని బంగారు కాంతితో నింపుతున్నాయి. 

ఒక చల్లని గాలి వీస్తోంది. పరిసరాల్లో ప్రశాంతత నెలకొని ఉంది.

రాధ డాబా మీద మెల్లగా నవ్వుతూ నిలబడి ఉంది.

 ఆమె చేతిలో నీటితో నిండిన ఒక చిన్న బకెట్ ఉంది. ఆ క్షణంలో

ఏదో ప్రత్యేకమైనది చేయబోతున్నట్లుగా, ఆమె కళ్ళు అల్లరితో మెరుస్తున్నాయి.

కింద మంచం మీద శ్రీకృష్ణుడు గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. 

అతని ముఖం శాంతి, అమాయకత్వంతో నిండి ఉంది.

రాధ మెల్లగా ముందుకు కదిలింది. 

ఆపై అకస్మాత్తుగా, 

మెల్లగా నవ్వుతూ, 

ఆ బకెట్‌లోని నీటిని 

కృష్ణుడి మీద పోయడం

మొదలు పెట్టింది!

ఆ చల్లని నీరు తాకగానే, 

అతను ఉలిక్కిపడి మేల్కొన్నాడు. 

మొదట, ఏమి జరిగిందో అతనికి అర్థం కాలేదు.

కానీ తరువాత పైకి చూసినప్పుడు

విషయం బోధపడింది

అదంతా రాధ పనేనని.

రాధ ఏమీ ఎరగనట్లు నవ్వుతోంది.

కృష్ణుడూ నవ్వాడు. 

అతని కళ్ళు అల్లరితో నిండి ఉన్నాయి. 

అతను లేచి ఏదైనా బదులివ్వాలని అనుకుంటుండగా 

రాధ మెల్లగా నవ్వుతూ వెనక్కి తప్పుకుంది.

ఈ దృశ్యమంతా 

ప్రేమ, అల్లరి, దైవీకమైన ఆనందంతో నిండి ఉంది.

ఆ క్షణంలో అక్కడ 

చిలిపితనపు అల్లరిలోనూ

ఒక రకమైన ప్రేమగా మారింది.